Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2018 r. nr [...] Starosta O oddalił skargę Firma A z siedzibą w K. na bezczynność Starosty O w zakresie usunięcia odpadów z terenu K. [...] nr [...], w ramach wykonania zastępczego decyzji Starosty O z dnia 20 czerwca 2017 r, znak [...] cofającej bez odszkodowania zezwolenie na zbieranie odpadów i obejmującej obowiązek usunięcia wszystkich odpadów zgromadzonych na terenie nieruchomości w miejscowości K. O..
Po rozpoznaniu zażalenia od tego postanowienia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 29 czerwca 2018 r., znak [...] uchyliło je i uwzględniło skargę Firma A z siedzibą w K..
Postanowienie to zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Starosta O. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Stosownie do przepisu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z treści § 2 cytowanego przepisu wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny, niż wskazane w art. 50 p.p.s.a., należy ocenić jako niedopuszczalne, co daje podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Organ orzekający w I instancji nie jest uprawniony do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. sygn. II GSK [...], LEX nr 197511; postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r. sygn. I OSK [...], LEX nr 194022; wyrok NSA z 7 grudnia 2005, sygn. I OSK [...] LEX nr 189858). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym, jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.
Skarżący działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia.