Uzasadnienie
W dniu 7 maja 2012 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek G. S., na urzędowym formularzu "PPF", o ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż sprawa jest bardzo skomplikowana.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z córką S. O., a ich łączne dochody wynoszą 2.080 zł. Wydatki przedstawiają się następująco: leki około 600 zł, gaz i energia elektryczna 400 zł, telefon około 200 zł, opał około 200 zł, płyny pitne (z powodu cukrzycy) około 300 zł, środki higieniczne około 300 zł.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku, a przyznanie prawa pomocy przed lub w toku postępowania rozpoznawczego obejmuje również postępowanie egzekucyjne. W postanowieniu z dnia 21 marca 2006 r., I OZ 346/06 (niepubl.) NSA wyjaśnił, że przez określenie "tok postępowania", zawarte w art. 243 § 1 p.p.s.a. należy rozumieć także postępowanie, zainicjowane przez stronę po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, które ma poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej doprowadzić do wzruszenia tego prawomocnego orzeczenia.
Zatem z treści powołanych wyżej przepisów jednoznacznie wynika, że przyznane stronie prawo pomocy rozciąga się na całe postępowanie sądowoadministracyjne. Możliwość jego utraty została wyraźnie wskazana w art. 249 i 251 p.p.s.a. Przyznanie prawa pomocy wygasa ze śmiercią strony, która je uzyskała (art. 251 p.p.s.a.), albo może być przez sąd cofnięte w całości lub części, jeżeli okaże się, że okoliczności, na podstawie których je przyznano nie istniały lub przestały istnieć (art. 249 p.p.s.a.). Jeżeli zatem nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w tych przepisach, to strona z przyznanego jej prawa pomocy korzysta na wszystkich etapach postępowania przed sądami administracyjnymi w ramach sprawy, w której prawo pomocy zostało jej przyznane, również w toku postępowania ze skargi o wznowienie postępowania sądowego, w ramach którego to prawo zostało jej przyznane.
W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 29 września 2011 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącej G. S. prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata z urzędu. Orzeczenie to ma przymiot prawomocności, gdyż nie wniesiono od niego sprzeciwu.
Po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w K. Dziekan ORA zarządzeniem z dnia [...] października 2011 roku na pełnomocnika skarżącej wyznaczył adw. K. Z. wykonującą zawód w Kancelarii Adwokackiej przy ul. [...] w K.. Wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji. Na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 roku adwokat K. Z. cofnęła skargę, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, postanowieniem z dnia 9 grudnia 2011 roku umorzył postępowanie sądowe. Orzeczenie to stało się prawomocne z dniem 25 lutego 2012 roku.
Z akt sprawy wynika, że przyznane skarżącej prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika nie zostało cofnięte na podstawie art. 249 p.p.s.a. Dysponując prawem do pełnomocnika z urzędu w niniejszym postępowaniu skarżąca nie może skutecznie domagać się wyznaczenia kolejnego pełnomocnika z urzędu, bowiem przyznane jej prawo pomocy w tym zakresie zostało już skonsumowane poprzez ustanowienie adwokata z urzędu, zgodnie z uprzednio złożonym przez skarżącą wnioskiem. Ponowny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie jest zatem bezzasadny.
Z tego względu wniosek G. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu nie mógł zostać uwzględniony, a postępowanie w tej kwestii należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na postawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.