Uzasadnienie
A.K. J.K. M.K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody [....] z dnia 22 kwietnia 2011 r., znak: [....] którą częściowo uchylono decyzję Starosty S. z dnia 23 czerwca 2010 r., a w pozostałym zakresie utrzymano w mocy ww. decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie B. pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej wraz z przyłączami dla miejscowości S. – Etap II.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, a w stosunku do A.K. i M.K. o jej odrzucenie, z uwagi na fakt, że ww. nie byli stronami postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 czerwca 2011 r. skarżący J.K. został wezwany, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 500 zł. Pismo zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 4 lipca 2011 r. W zakreślonym terminie zarządzenie Sądu nie zostało wykonane.
Zarządzeniem z dnia 17 października 2011 r. skarżący M.K. i A.K. zostali wezwani do wykazania interesu prawnego w złożeniu skargi, w szczególności przez określenie czy kanalizacja ma przebiegać przez działki stanowiące ich własność lub przedmiot ograniczonego prawa rzeczowego i podanie ich oznaczenia, w terminie 14 dni pod rygorem uznania, że nie posiadają interesu prawnego we wniesieniu skargi.
W odpowiedzi, skarżący J.K., M.K. i A.K. w piśmie z dnia 28 października 2011 r. wyjaśnili, że składają skargę ze względów formalnych, albowiem prawo przewiduje taką możliwość i stanowi ona ich protest przeciwko planowanej inwestycji, która ich zdaniem nie została prawidłowo przygotowana. W piśmie skarżący nie podali oznaczenia działki z własnością której wiążą naruszenie swojego interesu prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Podstawę prawną odrzucenia skargi wniesionej przez J.K. stanowił art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej ppsa, zgodnie z którym skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Wobec faktu, iż skarżący nie uiścił w zakreślonym przez Sąd terminie wymaganego wpisu Sąd był zobligowany do odrzucenia jego skargi. Bez znaczenia pozostaje okoliczność zwolnienia skarżącego postanowieniem referendarza sądowego z dnia 30 marca 2012 r. z kosztów sądowych, albowiem postanowienie to zostało wydane na wniosek złożony w dniu 14 grudnia 2011 r., a więc już po bezskutecznym upływie terminu do uiszczenia wpisu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych wniosek o przyznanie prawa pomocy jest skuteczny od momentu jego wniesienia i nie obejmuje zwolnienia od kosztów, do których uiszczenia strona obowiązana jest przed jego złożeniem. Zwolnienie od kosztów nie ma bowiem mocy wstecznej. (por. postanowienie NSA z dnia 25 stycznia 2012 r., sygn. akt II OZ 9/12).
Również skargi złożone przez M.K. i A.K. podlegały odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd zobligowany jest do zbadania dopuszczalności wniesienia skargi, w tym m.in. czy skarżący jest osobą uprawnioną do złożenia skargi, o której mowa w art. 50 p.p.s.a. W myśl tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Jednostka ma interes prawny w postępowaniu, jeżeli pomiędzy jej sytuacją prawną, a przedmiotem postępowania istnieje - uzasadnione treścią normy prawa materialnego - realne i rzeczywiste powiązanie, czyniące ją "zainteresowaną" tym postępowaniem i w konsekwencji uprawnioną do udziału w nim w charakterze strony. (por. Tarno Jan Paweł, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, str. 776)
W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania stroną postępowania administracyjnego był jedynie J.K. jako właściciel działki nr [....], po której planowany jest przebieg projektowanej sieci kanalizacyjnej. Z przedłożonych dokumentów nie wynika jaki interes prawny mają M.K. i A.K. zamieszkali pod tym samym adresem co skarżący J.K. Wobec zaistniałych wątpliwości co do legitymacji skarżących do wniesienia skargi Sąd wezwał ich do wykazania interesu prawnego w zakreślonym 14 - dniowym terminie, w szczególności poprzez wskazanie nieruchomości do której przysługuje im tytuł prawnorzeczowy. W piśmie z dnia 28 października 2011 r. skarżący nie wyjaśnili powyższej kwestii.
Natomiast w piśmie datowanym na dzień 27 lutego 2012 r. w którym na żądanie referendarza sądowego skarżący przedstawili dodatkowe informacje dotyczące ich sytuacji majątkowej widnieje informacja, że "gospodarstwo rolne jest wpisane w księgach wieczystych na J.K.". Należy zatem wskazać, że fakt wspólnego zamieszkiwania, użytkowania działki, czy też subiektywne przekonanie o nieprawidłowości zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego i jego szkodliwości dla lokalnej społeczności nie stanowi podstawy do uznania po stronie skarżących istnienia interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji.
Przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Pod pojęciem tych "innych przyczyn" można także rozumieć brak legitymacji skargowej po stronie wnoszącego skargę. Co do zasady brak interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. winien skutkować oddaleniem wniesionej skargi, jednakże w orzecznictwie zarysował się pogląd, że postanowienie odrzucające skargę jest dopuszczalne, gdy brak legitymacji skargowej jest ewidentny (por.: postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2007 r., sygn. akt II FSK 1337/06, postanowienie z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 74/12).
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w postanowieniu.