Wyrok NSA oz. w Krakowiez 24 listopada 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 1016/96

Teza

Pojęcia "nie narusza praw osób trzecich" nie można - w drodze wykładni ścieśniającej - ograniczać terminem wyartykułowania żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości do dnia 5 grudnia 1990 r. Powstanie prawa osoby trzeciej zależy nie od tego, czy zostało ono wyartykułowane w formie żądania, lecz od tego czy zaistniała przesłanka zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Od tego momentu powstaje dopiero możliwość skutecznego artykułowania zaistniałego uprawnienia do zwrotu nieruchomości.

Użytkowanie wieczystego może być rozwiązane zarówno co do całej nieruchomości obciążonej tym prawem, jak i co do jej części, skoro częściowego rozwiązania ustawodawca nie zakazuje, a z zasady wykładni prawa argumentum a maioro ad minus wnioskować należy, że komu wolno czynić więcej, temu wolno czynić mniej, a kto jest zobowiązany do większego, ten jest także zobowiązany do mniejszego.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie rozwiązania umowy wieczystego użytkowania.