Uzasadnienie
Prezydent Miasta decyzją nr [...] z dnia 21 grudnia 1995 r. -działając na wniosek z dnia 15 listopada 1995 r. M. H. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego z zapleczem biurowym na działce nr 1 przy ul. [...] w K. jako zgodnej z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego terenów B. zatwierdzonego Uchwałą Nr V/47/89 Miejskiej Rady Narodowej w Kielcach z dnia 16 marca 1989 r. ogłoszoną w Dz.Urz. Woj. Kieleckiego Nr 13 poz. 186 wraz ze zmianami wprowadzonymi Uchwałą Nr 436/93 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 24 czerwca 1993 r. (Dz. Urz. Woj. Kieleckiego Nr 8, poz.
- 88) oraz zmianami zatwierdzonymi Uchwałą Nr 94/94 Rady Miejskiej w Kielcach z dnia 25 listopada 1994 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. Kieleckiego Nr 11, poz. 113.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Prezydenta Miasta w związku z sygnalizacją Wojewody [...] z dnia 10 listopada 1999 r.
Nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 21 grudnia 1995 r. wobec braku przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. i ze względu na zgodność - w ocenie Kolegium - zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 2 marca 2000 r., znak: [...] umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 marca 2000 r. złożonego przez W. R. i P. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 10 kwietnia 2000 r., znak: [...] utrzymało w mocy decyzję z dnia 2 marca 2000 r., znak: [...] podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu tej decyzji.
Skargę na decyzję Kolegium z dnia 10 kwietnia 2000 r., znak: [...] złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie w dniu 20 kwietnia 2000 r. panowie W. R. i P. R. W skardze powtórzono zarzuty prezentowane w toku dotychczasowego postępowania administracyjnego w sprawie - koncentrujące się na twierdzeniu, iż planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a postępowanie w sprawie obarczone jest istotnymi uchybieniami polegającymi na braku udziału w postępowaniu pełnomocnika organu pierwszej instancji. Podniesiono również okoliczność zrealizowania przez inwestora zamierzenia inwestycyjnego na działkach sąsiadujących z jego nieruchomością oraz zarzucono, że decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 21 grudnia 1995 r. nie doręczono stronom postępowania, a tym samym naruszono prawa osób trzecich, czyli skarżących.
W odpowiedzi na skargę z dnia 20 lipca 2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.
Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2004 r. skarżący W. R. i P. R. nie stawili się, a pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona. Zarówno decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 marca 2000 r., znak: [...], jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 kwietnia 2000 r., znak: [...] zapadły w wyniku naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] nie dostrzegło istotnych uchybień w decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 21 grudnia 1995 r., a tym samym nie rozważyło w pełnym zakresie podstaw stwierdzenia nieważności tej decyzji.
Zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139) według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji, jednym z koniecznych elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest wskazanie linii rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali. Oznacza to, że mapa zawierająca stosowne oznaczenia jest elementem treści decyzji administracyjnej i w związku z tym załącznik zawierający mapę powinien być podpisany przez właściwy organ, wydający decyzję w sprawie. Zarówno załącznik graficzny, jak i załącznik tekstowy zawierający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zostały podpisane przez organ wydający decyzję, a zatem nie mogą być traktowane jako dokumenty określające treść decyzji. Oznacza to, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, gdyż w istotnej części nie może być potraktowana jako zawierająca ustawowo wymagane rozstrzygnięcie.
W związku z tym nie można przyjąć, że zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, skoro linie te nie zostały wskazane w treści decyzji. Określenie tych linii na etapie postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest szczególnie ważne. Pozwala bowiem dokładnie ustalić katalog stron postępowania i doręczyć im zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania oraz wydane w nim decyzje, a także zweryfikować zgodność zamierzenia inwestycyjnego planowanego w terenie wyznaczonym liniami rozgraniczającymi z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Z powodu powyższych uchybień nie jest możliwe zweryfikowanie w tym zakresie poprawności ustaleń organu, który wydał decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a tym samym orzeczenie - jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji - o braku sprzeczności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ustalił również katalogu stron postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji.
Jak podnosi się w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również, inne jednostki. Organ, wszczynając postępowanie z urzędu lub na wniosek strony, obowiązany jest zawiadomić o wszczęciu postępowania wszystkie osoby będące, zgodnie z art. 28 k.p.a., stronami w sprawie (Wyrok NSA z dnia 26.06.1998 r., l SA/Lu 684/97, niepublikowane). Organ administracji powinien przy tym uzasadnić, dlaczego określone podmioty traktuje jako strony postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie tego nie uczyniono. Decyzja została skierowana wyłącznie do wnioskodawcy, a okoliczność pominięcia w postępowaniu innych stron postępowania nie została wyjaśniona i uwzględniona przez Kolegium w toku postępowania nadzorczego w kontekście poprawności ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, zgodnie z treścią art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W odniesieniu do zarzutu skarżącego, iż w postępowaniu administracyjnym nie brał udziału pełnomocnik organu pierwszej instancji, należy podnieść, iż przepisy prawa obowiązku takiego uczestnictwa nie wymagają, a zatem w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa przez organ nadzorczy.
W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 10 kwietnia 2000 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 marca 2000 r., znak: [...].
Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji jest zbędne.
Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).
Od niniejszego wyroku przysługuje stronom na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronom odpisu wyroku z uzasadnieniem za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego.