Uzasadnienie
Postanowieniem starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2017r.sygn. akt II SA/Kr 1051/14 przyznano adwokatowi W.G. wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną R.P. z urzędu.
Zgodnie z przepisem art.156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) można z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji orzeczenia jak i uzasadnienia (vide T. Woś
" Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi " Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 487).Przedmiotem sprostowania może być każdy wyrok jak i postanowienie (art. 166 ppsa). Czynności tej mogą podlegać zarówno sentencja jak i niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku czy postanowienia. Wykładnia gramatyczna wskazanego przepisu wskazuje, iż wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty tzn. nie budzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywista wadliwość może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (patrz: B. Dauter,B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgódka – Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005r.s.359).
Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową mającą na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym.
W sentencji postanowienia z dnia 19 kwietnia 2017r. dostrzeżono niedokładności w stosunku do słownej formy wysokości przyznanego adwokatowi z urzędu wynagrodzenia. I tak – zamiast słownie wyrazić, iż pełnomocnikowi z urzędu należy się wynagrodzenie w wysokości stu osiemdziesięciu złotych oraz czterdziestu jeden złotych, czterdziestu groszy podatku od towarów i usług – w nawiasach umieszczono błędne określenie i formę słowną przyznanego wynagrodzenia.
Stąd też należało zastąpić słowa "sto czterdzieści siedem złotych, sześćdziesiąt groszy" słowem "sto osiemdziesiąt złotych", natomiast słowa "dwadzieścia siedem złotych, sześćdziesiąt groszy" zastąpić słowami "czterdzieści jeden złotych, czterdzieści groszy".
W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).