Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2012 r. sąd odrzucił skargę K. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 7 maja 2012 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Pismem z dnia 7 listopada 2012 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Podniosła, że w dniu 2 listopada2012 r. otrzymała odpis postanowienia sądu o odrzuceniu skargi z przyczyn proceduralnych. Wcześniej nie otrzymała w sprawie żadnej korespondencji z sądu, ani żadnego awiza. Zaznaczyła, że nie uchyla się od odbioru pism, a rozpoznanie sprawy leży w jej interesie. Ponadto wskazała, że ostatnio stale przebywała w domu, z uwagi na chorobę ojca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
W świetle przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak stanowi przepis § 2 art. 87 p.p.s.a. w piśmie zawierającym przedmiotowy wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, że przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w przypadku gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005).
Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem.
W ocenie Sądu powołane we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie uzasadniają braku winy skarżącej w przekroczeniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie do uzupełniania barków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu zostało wysłane na wskazany przez skarżącą adres i było dwukrotnie awizowane (w dniu 1 sierpnia 2012 r. i w dniu 9 sierpnia 2012 r.). Przyjąć zatem należy, że wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącej w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 73p.p.s.a. Zakreślony termin upłynął bezskutecznie w dniu 23 sierpnia 2012 r. Wobec powyższego, okoliczności powołane przez skarżącą, tj. brak otrzymania awiz z poczty nie mogą - zdaniem sądu stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z adnotacji listonosza, widniejącej na adresowanej do skarżącej i zwróconej do sądu nieodebranej przesyłce, zawiadomienie o złożeniu przesyłki wraz z informacją o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej zostało umieszczone, zgodnie z treścią art. 73 § 2 p.p.s.a., w skrzynce oddawczej adresata. Tym samym brak jest podstaw do uznania, iż doręczenie zastępcze ww. przesyłki było nieskuteczne, gdyż pracownik poczty nie pozostawił informacji o przesyłce.
W świetle powyższych okoliczności, stwierdzić należy, że brak jest podstaw, by przyjąć, iż skarżąca uprawdopodobniła, że za uchybienie terminu nie ponosi winy.
Mając na uwadze powyższe, sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.