Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2014r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. działając na podstawie art. 68 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) wobec Gminy K. jako właściciela budynku sali gimnastycznej wraz z zapleczem socjalno-bytowo-biurowym, zlokalizowanym w M. przy ul. J., działka nr [...] o nakazie wyłączenia z użytkowania w/w obiektu w całości i obowiązku wykonania czynności zabezpieczających przedmiotowy obiekt.
W dniu [...] 03.2014r. na Gmina K. powołując na art. 154 kpa wniosła o zmianę tej decyzji. We wniosku wskazano na to że wykonywanie doraźnych prac spowoduje znaczne nakłady finansowe, co wobec planowanych prac remontowych zmierzających do przywrócenia obiektowi funkcji użytkowych, byłoby niecelowe.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. decyzją z [...] marca 2014r. znak: [...], w oparciu o art. 155 kpa, odmówił zmiany ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, że zarówno interes społeczny jak i strony nie przemawia za odkładaniem w czasie remontu obiektu, gdyż spowoduje to dalszą jego degradację i nagłym niekontrolowanym pogorszeniem stanu technicznego.
Odwołanie wniosła Gmina K., zarzucając naruszenie art. 7, 10 i 77 kpa poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego i pominięcie czynnego udziału strony w sprawie. W ocenie strony odwołującej organ nie zbadał, czy uchylenie zaskarżonej decyzji uchroni stronę przed koniecznością tworzenia rozwiązań prowizorycznych co byłoby marnotrawieniem publicznych środków. Nadto wskazano na brak zawiadomienia strony o zakończeniu postępowania pozbawiając ją możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym.
M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust 2 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Zdaniem organu odwoławczego brak było możliwości uchylenia decyzji PINB w O. z dnia [...] 02.2014r., gdyż zarówno interes społeczny jak i słuszny interes strony nie uzasadniają zmiany objętej wnioskiem decyzji. Z sentencji tej decyzji wynika, iż nakaz wykonania określonych czynności i robót w odniesieniu do przedmiotowego obiektu budowlanego został wydany ponieważ jak wykazało postępowanie dowodowe stan techniczny obiektu określono jako przedawaryjny z uwagi na deformację konstrukcji dachowej, jej ugięcie itd. Nadto w stosunku do decyzji związanych organ nie ma prawnej możliwości uchylenia bądź zmiany decyzji administracyjnej jedynie z uwagi na stwierdzenie wystąpienia przesłanki interesu społecznego lub słusznego interesu strony: stałoby to bowiem w sprzeczności z faktem, że zmieniane rozstrzygnięcie zostało wydane w związku ze spełnieniem się wynikających z przepisu prawa przesłanek, obligujących organ do wydania rozstrzygnięcia o danej treści.
Niezależnie od tego, z uwagi na opisane powyżej okoliczności niniejszej sprawy, mając na uwadze stan przedmiotowego obiektu budowlanego, który - jak trafnie wskazał organ I instancji - bezpośrednio grozi zawaleniem, należy stwierdzić, że uchylenie objętej wnioskiem decyzji nie leży w interesie społecznym. Przyjęcie przeciwnego punktu widzenia doprowadziłoby do naruszenia interesu społecznego, poprzez brak podjęcia stosownych zabezpieczeń przed nagłym niekontrolowanym pogorszeniem się stanu technicznego oraz związaną z powyższym możliwością zwiększenia się kosztów niezbędnych napraw.
Z kolei co do słusznego interesu strony wbrew twierdzeniom strony odwołującej się za konieczne należy uznać wykonanie, pod nadzorem osoby uprawnionej, doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia poprzez tymczasowe podparcie konstrukcji dachowej w celu zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji obiektu do czasu dokonania pełnej oceny stanu technicznego i uzyskania stosownych zezwoleń na przeprowadzenie robót remontowych, a podnoszona argumentacja o marnotrawieniu środków publicznych wobec ustaleń stwierdzających stan zagrożenia zawaleniem zawartych w opracowaniu mgr inż. A. S. z dnia [...].01.2014 r. oraz w protokole z czynności kontrolnych z dnia [...].02.2014r. nie stanowi dostatecznego uzasadnienia wniosku o zmianę decyzji w trybie art. 155 Kpa. Wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem niweczyłoby cel jaki związany jest z zapewnieniem bezpieczeństwa obiektu budowlanego, który zagrażał zawaleniem i stałoby w sprzeczności z interesem społecznym i prywatnym strony.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Gmina K., zarzucając naruszenie art. 155 kpa. W opinii skarżącego występują wszystkie przesłanki pozytywne oraz brak jest przeszkód do zmiany decyzji PINB w O. z dnia [...].02.2014r. Wbrew twierdzeniom skarżonego organu, istnieje słuszny interes strony w uchyleniu zaskarżonej decyzji, a w związku z tym, że strona jest jednostką samorządu terytorialnego, strona wyłączyła obiekt z użytkowania oraz wypełniła zarządzenia, co oznacza że w obecnym stanie nie jest zagrożone bezpieczeństwo osób lub mienia. Rozbieżność dotyczy wykonania przez stronę obowiązku doraźnych zabezpieczeń i tymczasowe podparcie konstrukcji dachowej. W opinii strony dokonywanie tymczasowych zabezpieczeń jest działaniem pozbawionym sensu i uzasadnienia, gdyż spowoduje ono konieczność poniesienia znacznych kosztów z pieniędzy publicznych, zaś w roku bieżącym zaplanowane jest przeprowadzenie generalnego remontu przedmiotowego obiektu.
Na ten cel zostały już zabezpieczone środki oraz gotowy jest projekt modernizacji. Przeprowadzenie owej modernizacji spowoduje, że obiektowi przywrócony zostanie należyty stan techniczny i będzie mógł on być ponownie użytkowany. Dokonywanie w chwili obecnej tymczasowego zabezpieczenia byłoby marnotrawstwem pieniędzy. W obecnym stanie na zewnątrz budynku widnieje informacja, że stwarzają on zagrożenie bezpieczeństwa oraz jest on trwale odgrodzony, a zatem nie stwarza już zagrożenia dla osób postronnych. W krótkim czasie zostaną podjęte przy nim prace remontowe, a zatem pokrywanie kosztów tymczasowych zabezpieczeń, które byłyby tam jedynie krótki czas, nie jest racjonalne. Słuszny interes strony przejawia się zatem w tym, że w związku z okolicznościami sprawy, wykonanie obowiązku tymczasowych zabezpieczeń doprowadziłoby Gminę K. do nieracjonalnego rozdysponowania publicznymi pieniędzmi. Na pewno interes strony nie stoi w opozycji do interesu publicznego, gdyż w obecnym stanie obiekt nie powoduje zagrożenia dla ludzi lub mienia.
W zakresie istnienia interesu publicznego należy stwierdzić odmiennie od organu, że również interes publiczny przemawia za zmianą przedmiotowej decyzji, a to z uwagi na charakter środków, którymi dysponują jednostki samorządu terytorialnego, tj. pieniędzmi publicznymi.
W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
Skarga podlega oddaleniu, gdyż zawarte w niej zarzuty są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja jest prawidłowa, ponieważ w kontrolowanej sprawie organy prawidłowo oceniły, że za zmianą decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], nie przemawia tak interes społeczny, jak i słuszny interes strony.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż oba rodzaje interesów - strony postępowania oraz społecznego - powinny być rozumiane w kategoriach zobiektywizowanych, co oznacza, iż nie można uznać za słuszny interes strony lub interes społeczny subiektywnego przeświadczenia strony o możliwej dla niej szkodzie ze względu na wskazane przez nią okoliczności dotyczące tylko ściśle zindywidualizowanych ocen. Nie może chodzić w nim o każdy interes strony (a więc chęć uzyskania rozstrzygnięcia organu administracji publicznej o treści zgodnej z wolą strony), ale wyłącznie o interes zgodny przede wszystkim z prawem i zasadami współżycia społecznego. Modyfikacja ukształtowanego ostateczną decyzją stosunku administracyjnoprawnego (poprzez jego zmianę bądź zniesienie) musi więc być społecznie akceptowalna i godna wsparcia ze strony Państwa, ze względu na cel jaki ma zostać przez tę modyfikację osiągnięty.
Interes ten ma być bowiem obiektywnie słuszny, a nie jedynie zgodny z oczekiwaniem strony. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony czy interes społeczny przemawiający za zmianą decyzji ostatecznej należy brać pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony, lecz ustalić i rozważyć wszystkie okoliczności, które pozwalają na dokonanie oceny, że żądanie strony jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację. Zmiana decyzji ostatecznej na podstawie art. 155 kpa nie może prowadzić do wydania decyzji sprzecznej z prawem. Słuszny interes strony czy społeczny w rozumieniu tego przepisu musi znajdować oparcie w obowiązujących przepisach prawa, gdyż wyrażona w art. 6 kpa zasada praworządności zobowiązuje organy do działania na podstawie przepisów prawa.
Co do interesu społecznego w niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, istotny jest stan przedmiotowego obiektu budowlanego, który bezpośrednio grozi zawaleniem, co potwierdza również strona skarżąca zapewniając o zabezpieczeniu jego okolicznego terenu. Naruszenie interesu społecznego nastąpiłoby zatem, poprzez brak podjęcia stosownych wprowadzonych kwestionowana decyzją, zabezpieczeń przed nagłym niekontrolowanym pogorszeniem się stanu technicznego oraz związaną z powyższym możliwością zwiększenia się kosztów niezbędnych napraw czy też rozbiórki. Zadaniem Sądu przy ocenie interesu społecznego należało wyważyć zarówno wskazane przez stronę skarżącą koszty tych zabezpieczeń z jednak także możliwymi kosztami jakie należałoby ponieść w celu poważnych napraw jakie wyniknęłyby w przypadku zawalenia się dachu, czy nawet kosztami rozbiórki w przypadku możliwej katastrofy. Stąd określanie przez stronę skarżącą zabezpieczeń nałożonych kwestionowana decyzją "marnotrawieniem środków publicznych" jest tylko jej subiektywną oceną, uzasadnianą chęcią uzyskania doraźnej poprawy sytuacji budżetowej, lecz nie uwzględniającej możliwych negatywnych skutków w postaci większych szkód majątkowych jakie mogą powstać. To z kolei może spowodować pogorszenie interesu społecznego w postaci wydatkowania środków na pokrycie tych szkód, kosztem braku realizacji innych ważnych spraw publicznych w jednostce samorządowej.
Powyższe okoliczności w kontrolowanej sprawie mają także znaczenie dla oceny czy zachodzi przesłanka słusznego interesu strony, gdyż kwestionowane doraźne zabezpieczenia i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia poprzez tymczasowe podparcie konstrukcji dachowej w celu zapewnienia bezpieczeństwa konstrukcji obiektu do czasu uzyskania stosownych zezwoleń na przeprowadzenie robót remontowych, nie można uznać za marnotrawienie środków strony skarżącej. Wobec ustaleń stwierdzających stan zagrożenia zawaleniem zawartych w opracowaniu mgr inż. A. S. z dnia [...].01.2014r. oraz w protokole z czynności kontrolnych z dnia [...].02.2014r., w obiektywnie rozumianym interesie strony skarżącej jest dokonanie tych zabezpieczeń, a nie ich zaniechanie, a wydanie decyzji zgodnie z wnioskiem niweczyłoby cel jaki związany jest z zapewnieniem bezpieczeństwa obiektu budowlanego, który zagrażał zawaleniem.
Powyższe prowadzi do oddalenia skargi w oparciu o art. 151 p.p.s.a.