Uzasadnienie
Skargą wniesioną bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T.P. (zwana dalej skarżącą) wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia [...] kwietnia 1979r., nr [...] w przedmiocie przejęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4500 ha na własność Państwa za spłaty pieniężne na podstawie art.53 ustawy z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz.U. nr 32, poz. 140).
W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca zarzuciła, iż decyzja ta jest niezgodna z duchem i litera prawa, narusza powołany art.53 cyt. ustawy, brak jest wniosku jej ojca F.D. - poprzedniego właściciela wzmiankowanej nieruchomości o przejęcie jej na rzecz Państwa. W konsekwencji zaskarżona decyzja godzi w istotę własności i prawo dziedziczenia oraz pozostaje w sprzeczności z demokratycznymi normami prawnymi i zasadą sprawiedliwości społecznej. Dlatego też na podstawie art. 156 § l pkt 2 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP wniosła o jej uchylenie.
W odpowiedzi na przedmiotową skargę Zastępca Burmistrza Miasta T. podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została 25 lat temu, a więc upłynęły wszelkie terminy do jej zaskarżenia. W samym urzędzie, jak i w archiwum nie ma żadnych dokumentów związanych z przedmiotową sprawą a sam F.D. nigdy nie kwestionował zaskarżonej decyzji. Dlatego też w odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na upływ terminu do jej wniesienia.
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na decyzję Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia 21 kwietnia 1979r., nr [...] w przedmiocie przejęcia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,4500 ha na własność Państwa. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § l i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Tymczasem zaskarżona decyzja pochodzi od organu I instancji z pominięciem organu II instancji (organu odwoławczego) - nie zostały więc w przedmiotowej sprawie wyczerpane środki zaskarżenia, nie wniesiono odwołania, o czym zresztą z pouczono adresata w treści samej decyzji. Co więcej, mając na uwadze treść wniesionej skargi i powołanie przepisu art. 156 § l pkt 2 k.p.a., to uznać należy, iż zawarte w niej zostało żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w T. z dnia 21 kwietnia 1979r., nr [...]. Organem właściwym do rozpoznania tego żądania zgodnie z brzmieniem art. 157 k.p.a. jest organ administracyjny wyższego stopnia nad organem, który wydał zaskarżony akt. W konsekwencji sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania zawartego we wniesionej skardze żądania w tym zakresie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § l pkt l i 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, albo z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.