Uzasadnienie
A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Nr [...] Wojewody [...] z 22 czerwca 2017 r., znak: [...] którą została utrzymana w mocy decyzja Starosty [...] z 13 lutego 2017 r. o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz M. K. za nieruchomość zajętą pod drogę powiatową. Decyzją z tej samej daty Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze w zakresie dotyczącym rozpoznania odwołania A. P. uznając, że ww. nie przysługuje status strony w postępowaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 50 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1396) - zwanej dalej ppsa, uprawnionym do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny.
Tym samym niezbędną przesłanką do wniesienia skargi jest posiadanie interesu prawnego czyli istnienie normy prawa materialnego, na podstawie której określona osoba może domagać się konkretyzacji uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego sfery praw i obowiązków przed naruszeniami dokonanymi tym aktem i doprowadzenia tego aktu do stanu zgodnego z prawem. W celu ustalenia interesu prawnego, a tym samym możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, niezbędnym jest istnienie związku o charakterze materialnym pomiędzy sytuacją faktyczną danego podmiotu, a normą prawa materialnego.
Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja nie odnosiła się do praw i obowiązków A. P. Orzeczenie zostało wydane w wyniku rozpoznania wniosku M. K., skarżący nie brał udziału w postępowaniu w charakterze strony. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego, a brak tego interesu uzasadnia oddalenie skargi. Jednak w przypadku, gdy brak interesu prawnego jest oczywisty istnieje podstawa do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej – art. 58 § 1 pkt 6 ppsa (por. postanowienie NSA z 15 lutego 2017 r., sygn. II OSK 264/17).
Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ppsa należało orzec jak w sentencji