Uzasadnienie
Na wniosek [....] Sp. z o.o. z dnia.......2003 r. toczy się postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, położonego w K., przy ul......, na działkach nr nr...........obr.........
W ramach tego postępowania Prezydent Miasta K. postanowieniem z dnia [....] uzgodnił pozytywnie w/w wniosek, obejmując uzgodnieniem również działki nr nr.....wskazując szereg warunków uzgodnienia w zakresie komunikacji i dostępu w/w działek do drogi publicznej. W uzasadnieniu Prezydent napisał, że ul...... stanowi drogę wewnętrzną w zarządzie Zarządu Gospodarki Komunalnej w K. Na w/w postanowienie zażalenie złożyli m. in. W.S.,.......oraz K.K...... i L.J.....
W uzasadnieniach swoich zażaleń napisali oni, że w zebranych dowodach i materiałach oraz w załączonej analizie urbanistyczno-architektonicznej znajdują się błędne dane odnośnie możliwości dojazdu do planowanej inwestycji. Wcześniejszymi decyzjami wskazano możliwość doprowadzenia jedynej możliwej drogi dojazdowej do planowanej inwestycji przez wydzielenie 6-cio metrowego pasa służebnego na działce..... wzdłuż wschodniej jej granicy od ulicy....... Inwestor, czyli [....] Sp. z o.o. otrzymała aktem notarialnym taki pas od Przedsiębiorstwa Wielobranżowego [....] Sp. z o.o. Służebność ta nie może być zrealizowana, ponieważ na tym pasie znajdują się dwa kaskadowo wybudowane mury oporowe oraz w odległości około 4-ech metrów od granicy działki krawędzi nie zrealizowanego budynku. Na określonym 6-cio metrowym pasie w obecnej chwili istnieje mur oporowy przy ogrodzeniu budynków przy ul...... wykonany po katastrofie budowlanej powstałej w trakcie prowadzenia budowy przez
Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [....] Sp. z o.o. przy ul..... Za murem istnieje pas ziemi o szer. ok. 2 m i następny mur oporowy będący przedłużeniem fundamentu podziemnego garażu pod wybudowanym częściowo budynkiem, dla którego zostało uchylone wyrokiem NSA z dnia 26.11.2003 r. pozwolenie na budowę. NSA wykazał szereg uchybień merytorycznych i formalno-prawnych dokonanych w trakcie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę w/w budynku. Poniżej drugiego muru oporowego w odległości ok. 2 m znajduje się krawędź budynku z klatkami wejściowymi. Jak łatwo wyliczyć, zamiast 6-cio metrowego pasa drogowego znajduje się teren z dwoma murami oporowymi o szerokości ok. 4 m (mierzony od krawędzi budynku do granicy ogrodzeń, zabudowy szeregowej przy ul.....). Ponadto teren, o którym mowa znajduje się na dwóch różnych wysokościach znacząco różniących się od siebie.
Wskazano także, że już dwa lata temu.........Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. nie wyraził zgody na tą drogę. Ponadto nie można nazwać drogą tego "pasa", gdyż ma on szerokość ok. 2 m, czyli nie mieści się w żadnych kategoriach dróg dojazdowych. Dojazd do planowanej inwestycji należy przewidzieć od ul....... Realizacja w/w dojazdu wymaga uzyskania odrębnej decyzji WZiZT, o którą inwestor winien wystąpić przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę planowanego budynku".
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [....] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu swojego postanowienia Kolegium napisało, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt. 9 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie to następuje w trybie art. 106 KPA. Nie ulega kwestii, że przedmiotowe uzgodnienie następuje w oparciu o przepisy właściwe dla działania organu uzgadniającego, a więc w niniejszej sprawie - w oparciu o przepisy dotyczące dróg publicznych. W postanowieniu organ l instancji określił wymagania dotyczące komunikacji w zakresie swojej właściwości.
Odnosząc się do zarzutów stron Kolegium wskazało jedynie, że postanowienie Zarządu Gospodarki Komunalnej nie daje inwestorowi prawa do wejścia na teren w nim opisany, a jedynie wskazuje na możliwości zapewnienia komunikacji z przedmiotowych działek, które to objęto wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy.
Na powyższe postanowienie SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skierował w dniu.......2005 r. W.S., a w dniu..... listopada 2005 r., po znacznie późniejszym doręczeniu postanowienia K.K. i L.J. W uzasadnieniu skarg zawali oni te same uwagi, które sformułowali we wcześniejszym zażaleniu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, powtarzając poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W praktyce działania organów administracji publicznej ugruntowało się mniemanie, że postanowienia wydawane w trybie art. 106 k.p.a., do których należą postanowienia uzgadniające warunki zabudowy, mają charakter pomocniczy lub wpadkowy, gdyż i tak pełna konkretyzacja normy prawa materialnego ma nastąpić w decyzji administracyjnej kończącej postępowanie. Jest to mniemanie błędne przynajmniej z dwóch powodów. Po pierwsze, co jest rzeczą najważniejszą, uzgodnienie innego organu stanowi zawsze merytoryczny element przyszłej decyzji administracyjnej i tam, gdzie uzgodnienie takie jest wiążące i obowiązkowe, można nawet mówić o "współdecydowaniu" organu uzgadniającego Materie rozstrzygnięte w postanowieniu uzgadniającym są już przesądzone i organ prowadzący postępowanie główne nie będzie do nich wracać, a przeciwnie: jest nimi związany.
Po drugie, art. 106 k.p.a. wprowadza w tego rodzaju sprawach oddzielne postępowanie, kończące się wprawdzie postanowieniem, ale postanowieniem nietypowym - mającym charakter materialnoprawny. Postępowanie to, w którym organ administracyjny może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające (art. 106 § 4) podlega wszelkim rygorom k.p.a., w tym zasadom ogólnym tego kodeksu. Nie ma żadnych powodów, żeby tego rodzaju postępowanie i zapadające w nim rozstrzygnięcie, traktować odrębnie i drugorzędnie.
W zanalizowanej tu sprawie organy obu instancji popełniły powyższy błąd w sposób dość jaskrawy. Działający w l instancji Prezydent M. K. -jak wynika z akt sprawy - nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego, formułując warunki uzgodnienia w zupełnym oderwaniu od istniejącego stanu faktycznego i bez należytego uzasadnienia. Samorządowe Kolegium powtórzyło ten sam błąd, a nadto nie ustosunkowało się wcale do zastrzeżeń wyrażonych przez strony w ich zażaleniach. Jeżeli nawet organ l instancji nie zwrócił uwagi na specyficzne uwarunkowania dojazdu do działek będących przedmiotem uzgodnienia, w tym na istniejące mury oporowe i kaskadową konfiguracje terenu, to przecież strony opisały tenże stan faktyczny w swoich zażaleniach i należało ten stan zbadać. Organ odwoławczy w polskim systemie postępowania administracyjnego nie jest tylko organem kontrolnym, ale merytorycznym, też podlegającym podstawowym zasadom k.p.a.
W rezultacie należy stwierdzić, że organy obu instancji rozpatrzyły sprawę w sposób wyraźnie powierzchowny, nie respektując zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), zasady wyczerpującego zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego, (art. 77 § 1 k.p.a.), nie uzasadniając należycie swoich rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.), a nadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie działało zgodnie z regułą art. 138 § 1 k.p.a., która wyznacza mu zadania merytoryczne. Sąd uznał zatem, że obydwa organy naruszyły normy prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił oba postanowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Sąd orzekł, że zaskarżony akt nie może być wykonywany, opierając się na art. 152 tejże ustawy i orzekł o kosztach na podstawie jej art. 200.