Uzasadnienie
T. W., A. B., Z. J. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nr [...] z dnia 6 czerwca 2018 r., znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy.
W postępowaniu administracyjnym skarżący działali przez pełnomocnika – adwokata, który także – imieniem skarżących - wniósł przedmiotową skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
W skardze pełnomocnik skarżących nie zawarł wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Wniosek taki nie został też złożony w piśmie z 13 września 2018 r., w którym pełnomocnik skarżących potwierdził uiszczenie – na wezwanie Sądu - wpisu sądowego od skargi.
W dniu 3 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym wyrok, którym uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
O kosztach postępowania sądowego Sąd w wyroku nie orzekł, bowiem skarżący, działający przez adwokata, nie złożyli wniosku w tym przedmiocie.
Pismem z 8 listopada 2018 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - złożyć wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Stosownie zaś do § 3 orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów.
W niniejszej sprawie wniosek o uzupełnienie wyroku został zgłoszony z zachowaniem ww. terminu ustawowego.
Jednym z dodatkowych orzeczeń, które według przepisów ustawy Sąd powinien zamieścić z urzędu, jest orzeczenie o kosztach postępowania, gdyż przepis art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcia wniosku strony o zwrot kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204 P.p.s.a.
Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów postępowania następuje jednak tylko w tych przypadkach, w których Sąd nie orzekł o kosztach postępowania mimo, że strona - we właściwym czasie - żądała ich przyznania.
W rozpoznawanej sprawie jednak skarżący, ani działający ich imieniem profesjonalny pełnomocnik, ani w skardze, ani w późniejszym piśmie - do chwili wydania wyroku - nie zgłosili wniosku o zwrot kosztów postępowania.
Przepis art. 210 § 1 P.p.s.a. stanowi, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.
Zgodnie natomiast z art. 210 § 2 P.p.s.a. przepis § 1 nie ma zastosowania w przypadku orzekania na posiedzeniu niejawnym, gdy strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. W takim przypadku o kosztach należnych stronie sąd orzeka z urzędu.
W niniejszej sprawie Sąd wprawdzie orzekał na posiedzeniu niejawnym, jednakże skarżący, od początku postępowania sądowego w niniejszej sprawie, byli reprezentowani przez adwokata, który ich imieniem wniósł skargę.
Z powyższych względów wniosek o uzupełnienie wyroku o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania nie mógł zostać uwzględniony i dlatego Sąd, działając na podstawie art. 157 § 1 i art. 210 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.