Uzasadnienie
Przepis art. 3 par 2 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm./, wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z pkt 2 tegoż przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty. Wydane przez Starostę postanowienie nie należy do żadnej z tych kategorii. Przepis art. 141 par 1 k.p.a. stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Stosownie do treści przepisu art. 52 par. 1 i 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli one służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Na postanowienie organu I instancji w przedmiocie zawiadomienia o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia sprawy w trybie art. 36 k.p.a., zażalenie nie służy. Zatem skarga w myśl wyżej przytoczonego przepisu art. 52 par 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niedopuszczalna.
Trzeba jednak zauważyć, że w istocie skarżący w skardze wskazują bezczynność organu I instancji w ich sprawie, która w związku z wyznaczonym 3 - letnim terminem do jej załatwienia prowadzi do planowanej ogromnej przewlekłości długotrwałego już postępowania.
Jednakże skargę na bezczynność organu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przez wniesienie zażalenia w trybie art. 37 par 1 k.p.a. do organu administracji wyższego stopnia zgodnie z wymogiem przytoczonego wyżej art. 52 par 1 p.p. s. a.
Par. 2 tegoż przepisu zawiera ustawowe wyjaśnienie, że, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wyczerpanie środków zaskarżenia stanowi więc podstawową przesłankę dopuszczalności skargi.
Biorąc pod uwagę powyższe skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 par. 1 pkt. 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.