Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 sierpnia 2010 r. skarżąca D.J.-M. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata J.Z. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2010r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z-dnia [...] września 2010 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 25 odpisów tej skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 21 września 2010 r.
Pismem z dnia 30 września 2010 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżąca jest nauczycielem akademickim wykładającym na Uniwersytecie w Cambridge i w okresie wyznaczonym do uzupełnienia skargi przebywała poza granicami kraju, co było związane z wykonywaną przez nią pracą. Do wniosku o przywrócenie terminu załączonych zostało 25 odpisów skargi oraz odpis pełnomocnictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. -zwanej dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z 87 § 2 p.p.s.a. we wniosku o przywrócenie terminu, wnioskodawca musi uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Odnosząc się do powyższego sąd zauważa, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy. Jak podkreśla się w orzecznictwie przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku zawinienia w uchybieniu terminu można więc mówić wyłącznie wówczas, gdy skarżący przekracza termin pomimo dochowania należytej staranności w dbałości o własne sprawy i przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zaznaczyć przy tym należy, że należytą staranność rozumie się jako użycie wszystkich niezbędnych sił i środków do obrony procesowej (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z-dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03).
Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podkreślić przy tym należy, że to osoba wnioskująca o przywrócenie terminu powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej we wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że przyczyną niedochowania terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, był zagraniczny wyjazd skarżącej związany z wykonywaną pracą.
W ocenie sądu, a także w świetle powyższych rozważań, wyjazd skarżącej nie stanowi okoliczności, która uprawdopodabnia brak winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zaznaczyć należy przy tym, że okoliczność ta nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Podnieść także należy, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał, pomimo dyspozycji art. 87 § 1 p.p.s.a., aby wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi został wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia. Wskazać należy również, że na załączonym do wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi odpisie pełnomocnictwa, w miejscu przeznaczonym na podpis zleceniodawcy znajduje się zwrot "D.J.-M.. Na oryginale właściwy podpis". W akta niniejszej sprawy brak jednak pełnomocnictwa (oryginału) podpisanego przez skarżącą. Braki formalne skargi nie zostały zatem prawidłowo uzupełnione.
Z przedstawionych powyżej przyczyn sąd, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku, w oparciu o art. 86 § 1 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.