Uzasadnienie
W dniu 16.07.2001r. do Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wpłynął wniosek A.M., ur. [..].01.1951r. o przyznanie jej uprawnień kombatanckich. Decyzją z dnia [...].09.2000r., nr[...], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie działając na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. jedn. Dz.U., 1997, Nr 142, poz. 950 z późn. zmianami) umorzył postępowanie administracyjne w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich A.M. W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach..., wnioski o przyznanie uprawnień z tytułów określonych w art. 1-4, z zastrzeżeniem ust. 4 mogą być kierowane, w trybie, o którym mowa w ust. 1, do dnia 31 grudnia 1998r. przez osoby zamieszkałe na stałe w Polsce, a do dnia 31 grudnia 1999r. przez osoby zamieszkałe poza granicami Polski. Terminy ustawowe mają charakter materialnoprawny i nie podlegają przywróceniu.
W wyniku wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie w dniu [...].12.2001r. decyzję tę utrzymał w mocy decyzją Nr [...] wydaną na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt l k.p.a., w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z 24.01.1991r. o kombatantach....
Na tę decyzję A.M. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, stwierdzając, że wniosku o uprawnienia kombatanckie nie mogła wnieść w terminie ze względu na zły stan zdrowia.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie wniósł o oddalenie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dla przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji konieczne było dokonanie wykładni art. 22 ust. 3 ustawy z 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. jedn. Dz.U., 2002. Nr 42, poz. 371 z późń. zm.). Co do zgodności normy zawartej w powyższym przepisie z Konstytucją RP toczyło się wówczas postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym (sygn. S K 4/02).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 31.03.2003r. na podstawie art. 97 § l pkt 4 k.p.a., w związku z art. 59 ustawy z 11.05. 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. z 1995, Nr 74, poz. 368 z późn. zmianami), postanowił zawiesić postępowanie sądowe do czasu wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15.04.2003r. (sygn. akt SK 4/02, opublikowany: OTK-A 2003/4/31) orzekł, że art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach.., ustanawiający końcowy termin występowania z wnioskami o przyznanie uprawnień kombatanckich, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji RP.
W dniu 17.05.2004r. A.M. wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270).
Stosownie do § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z 25.04.2003r., w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz.U., Nr 72, poz. 653) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w których stroną skarżącą są osoby zamieszkałe poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości osoby te zamieszkują.
W dniu 30.08.2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie, działając na podstawie art. 128 § 1 pkt 4 ustawy z 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1270) wydal postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania.
Orzeczenie o niezgodności przepisu ustawy z Konstytucją może zgodnie z art. 145a § 1 k.p.a. stanowić podstawę do żądania wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, opartej na takim przepisie ustawowym.
Stosownie do 145 § l pkt l lit. b/ ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, (Dz.U,., Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego przyjmuje się, że również sytuacja unormowana w art. I45a § 1 k.p.a. stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzja (por. np. orzeczenia sygn. akt II SA/Gd 375/00; II SA 1294/99; IV SA 1360/97; II SA 1027/99; II SA 1240/99; II SA/ 1222/99).
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § l pkt l lit. b/ ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 97 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) w związku z art. 200 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.