Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...] 2000 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, póz. 950 ze zm.) pozbawiono W.G. uprawnień kombatanckich przyznanych przeze ZW ZBOiWD w B. decyzją z dnia [...] 1985 r. z tytułu utrwalania władzy ludowej od [...] marca 1948 r. do[...] grudnia 1948 r.(łącznie 10 miesięcy, zaświadczenie ZBOWiD nr [...]).
Organ stwierdził, że W.G. w okresie uznanym przez ZBOWiD za działalność kombatancką służył w Wojsku Polskim, a z akt sprawy wynika, iż nie brał udziału w walkach z oddziałami wymienionymi w art. l ust. 2 pkt 6 cytowanej ustawy. Skutkuje to pozbawieniem uprawnień w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach (...). Organ stwierdził, że jak wynika ze stanowiska przedstawionego w orzecznictwie Sądu Najwyższego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych nie jest obowiązany do wyjaśnienia czy istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu działalności określonej w art. l ust. 2, art. 2 i 4 cytowanej ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W.G. podnosi, że czuje się skrzywdzony wydaną decyzją. Brał bowiem udział w walkach z różnymi bandami w rejonach nadmorskich. Niestety nie może przedstawić dowodu ze świadków, gdyż ci już nie żyją.
Decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2001 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l w zw. z art. 127 § 3 kpa oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) utrzymano w mocy decyzję własną z [...] 2000 r. Organ podnosi, że W.G. nabył uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu " utrwalania władzy ludowej", gdyż w okresie zaliczonym jako działalność kombatancka pełnił służbę w 60 pp WP i 4 Brygadzie OP w Gdańsku od [...] 1947 r. do [...] 1949 r., czyli po 30 czerwca 1947 r. Podczas służby nie brał udziału w walkach z oddziałami wymienionymi w art. l ust.2 pkt 6 ustawy o kombatantach (...). Powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie akt ZBOWiD oraz zaświadczenia ASG S. z [...] 2000 r. Nr [...] i wykazu CAW (przy piśmie CAW z dnia [...]1995 r. Nr [...]).
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W.G. podnosi, że w trakcie pełnienia służby w 4 Brygadzie WOP w latach 1947- 1949 walczył z bandami.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 15, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.o.p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (co ma miejsce w niniejszym przypadku) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie powyższej ustawy (art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).
Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia przepisów prawa. Z akt b. ZBOWiD nie wynika, aby skarżący walczył z UPA lub Wehrwolfem. Sam skarżący pisze jedynie w swoim życiorysie, iż " brał udział w walce i likwidacji band faszystowskich reakcyjnego podziemia na terenach nadmorskich". Band tych nie identyfikuje, jednakże z urzędu Sądowi wiadomo, że na terenach, na których służył skarżący Wehrwolfu nie było (opinia prof. dr hab. M. Wojciechowskiego z Instytutu Historycznego UW, W-wa 28 stycznia 2000 r. sporządzone dla Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych). Działalność zaś przeciwko innym niż UPA i Wehrwolf ugrupowaniom podziemnym nie pozwala zachować obecnie uprawnień kombatanckich. Również nie pozwala ich zachować służba wojskowa po 30 czerwca 1947 r.
Prawidłowo zatem Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przyjął, iż skarżący jest osobą, o której mowa w art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach i niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997 r., Nr 142, poz. 950 ze zm.), a mianowicie, iż uzyskał on na mocy dotychczasowych przepisów uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w "charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej " i wykonując dyspozycję zawartą w tym przepisie pozbawił W.G. uprawnień kombatanckich.
Z powyższych względów skargę, jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.o.p.p.s.a (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).