Uzasadnienie
Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] z dnia 21 lipca 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 20 marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
Pismem z dnia 26 lipca 2017 r. J. S. – dalej skarżący, wniósł skargę na ww. postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W niniejszej skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 2017 r.
W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że rozebranie budowli prawidłowo wybudowanej zgodnie z przepisami prawa może spowodować trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę dla skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki.
"Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej.
Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie.
Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu.
Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK [...], CBOSA).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek skarżącego nie został wyczerpująco uzasadniony – skarżący nie przytoczył w nim okoliczności, których obowiązek podania wynika z art. 61 § 3 P.p.s.a., wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący nie przedstawił argumentów, które uzasadniałyby uznanie za wiarygodne twierdzeń, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, poniesie on znaczną szkodę czy też zajdą w stosunku do niego trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, które wskazywałyby na to, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Ponadto, samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wstrzymania jego wykonania.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że charakter postanowienia, którego dotyczy rozpoznawany wniosek, jako aktu odnoszącego się do należności pieniężnych, nie przemawia za jego wstrzymaniem. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się bowiem, że postanowienia nakładające na stronę obowiązek poniesienia określonych, wymiernych ciężarów finansowych, nie musi się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy ponownie, że w art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2007 r., sygn.. akt I OZ [...]).
Należy dodać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania.
Wskazać również należy, że przy ocenie możliwości wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie nałożenia grzywny, mającego na celu wyegzekwowanie obowiązku polegającego na dokonaniu rozbiórki samowolnie zamontowanego szlabanu drogowego na działce nr [...] położonej w miejscowości R., Sąd nie może brać pod uwagę kwestii wykonalności ww. obowiązku i jego skutków, nawet gdy skutki te są trudne od odwrócenia. Argumentacja, że rozebranie budowli prawidłowo wybudowanej zgodnie z przepisami prawa może spowodować trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę dla skarżącego, mogłaby być podniesiona w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia byłaby decyzja nakładająca ww. obowiązek, a nie gdy zaskarżone jest orzeczenie wydane w postępowaniu egzekucyjnym. Na marginesie należy tylko zauważyć, że to do skarżącego należy decyzja, czy zapłaci grzywnę, czy wykona nałożony obowiązek.
W rezultacie Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Z uwagi na powyższe, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.