Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznał wniosek K.J. i odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 6 października 2016 r. o odrzuceniu skargi. Na postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. K.J. wniósł zażalenie, podnosząc m.in., że postanowienie nie zawiera żadnych pouczeń formalnoprawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2016r., poz. 718 – oznaczana dalej jako p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 197 § 2 do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Wobec powyższego zażalenie, które jest niedopuszczalne, podlega odrzuceniu (art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:
- 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną.
Jak wyraźnie wynika z art. 194 § 1 pkt 5a p.p.s.a., odrzucenie albo odmowa uzupełnienia orzeczenia jest zaskarżalna zażaleniem jedynie wówczas, kiedy wniosek o uzupełnienie dotyczył wyroku. W sytuacjach, gdy wolą ustawodawcy było dopuszczenie możliwości wniesienia zażalenia zarówno w kwestiach dotyczących wyroków, jak i postanowień, zostało to wskazane wprost, jak np. w art. 194 § 1 pkt 5 p.p.s.a., gdzie posłużono się wyrażeniem "orzeczenie", obejmującym tak wyroki, jak i postanowienia. Zażalenie na postanowienie, odmawiające uzupełnienia postanowienia nie jest więc dopuszczalne. Z tych też przyczyn postanowienie z dnia 4 listopada 2016 r. nie zawierało uzasadnienia, ponieważ – stosownie do art. 163 § 2 p.p.s.a. – postanowienia wydawane na posiedzeniu niejawnym uzasadnia się jedynie wówczas, gdy przysługuje na nie środek zaskarżenia. Ponieważ zażalenie w tym wypadku nie przysługiwało, postanowienie doręczono stronom bez pouczenia o środkach zaskarżenia.
Zażalenie skarżącego podlegało zatem odrzuceniu jako niedopuszczalne, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak na wstępie, za podstawę biorąc art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.