Uzasadnienie
Decyzją z dnia 2.04 2003r. nr [...] Wojewoda na podstawie art.138§1 pkt 1 w związku z art.104 K.p.a. oraz art.80 ust.1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 3 ustawy z 7.07. 1994r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu odwołania Związkowej Spółdzielni Mieszkaniowej od decyzji Prezydenta Miasta z [...].2002r. nr [...],znak [...] w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynków C i D z garażami podziemnymi wraz z ich wentylacją mechaniczną na działkach nr [...], [...] i [...] oraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] i [...] w [...], w rejonie ulic [...] -[...] -jako III i IV etap zamierzenia inwestycyjnego t. j. zespołu czterech budynków wielorodzinnych A, B, C i D z infrastrukturą techniczną - utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
W ocenie obu rozpoznających sprawę organów pozwolenie na budowę oparte jest na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu,która potwierdza zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.Inwestycja nie należy do takich,które mogą znacząco oddziaływać na środowisko - zbędne jest więc postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wentylacja mechaniczna garaży jest rozwiązaniem typowym dla budynków wielorodzinnych i nie stwarza zagrożenia dla otoczenia.Zarzut dotyczący przekroczenia powierzchni strefy pożarowej na poziomie garaży nie został potwierdzony,albowiem w projekcie przewidziano zespół garaży jednostanowiskowych zamkniętych - nie zaś jeden garaż jednoprzestrzenny. Projekt zagospodarowania terenu został wykonany na kopii mapy zasadniczej aktualizowanej i ważnej w czasie złożenia wniosku. Zmierzone geodezyjnie zwymiarowane odległości są większe niż 5 metrów od granicy działki, na której inwestycja ma być realizowana.
W projekcie przeprowadzono analizę odległości pomiędzy budynkami,w wyniku czego stwierdzono,że usytuowanie projektowanej zabudowy nie narusza przepisów prawa. Wedle stwierdzenia Wojewody podczas prowadzonego postępowania odwoławczego projektant został wezwany do uściślenia danych zawartych w projekcie;w następstwie czego projektant ten wskazał że bramy do wszystkich boksów garażowych zaprojektowane zostały jako przegrody o odporności ogniowej 60 minut,natomiast drzwi oddzielające strefę komunikacji garażowej od przedsionków klatek schodowych maj ą projektowaną odporność ogniową 30 minut.
Z kolei drzwi z przedsionków klatek schodowych wykazują się odpornością ogniową 30 - minutową. Zatem w projektowanym garażu podziemnym nie zostały przekroczone wielkości stref pożarowych odpowiadających przepisom prawa.
W skardze na przedstawioną decyzję Związkowa Spółdzielnia Mieszkaniowa zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego,a także prawa budowlanego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Spółdzielnia wnosiła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Szczególności podniosła skarżąca,że dokumentacja techniczna,w oparciu o którą zostało wydane pozwolenie na budowę nie jest tożsama z dokumentacją leżącą u podstaw wydania decyzji drugoinstancyjnej. Pierwsza z dokumentacji przewidywała rozwiązanie garażu w formie hali jednoprzestrzennej natomiast z uzasadnienia decyzji zaskarżonej wynika. Że garaż jest zespołem jednostek zamkniętych połączonych wspólną komunikacją. Skarżąca zarzuciła ponadto niezachowanie wymaganych odległości pomiędzy obiektami projektowanymi, a już istniejącymi budynkami Spółdzielni,jak również cząstkową i wybiórczą zmianę projektu w trakcie toczącego się przed Wojewodą postępowania a prowadzącą do niezgodności z pozostałymi założeniami przyjętymi w projekcie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o oddalenie skargi argumentując jak w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej,przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego (art. 3 ustawy z 30.
08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póżn. zm.) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy,tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia -o jakich mowa w art. 145§1 ustawy o.p.p.s.a. Rozpoznając zarzut dotyczący braku tożsamości pomiędzy dokumentacjami będącymi podstawą wydanego pozwolenia na budowę i zaskarżonej decyzji zauważyć należy,iż w kontekście zaoferowanych na tą okoliczność twierdzeń nie poddaje się on instancyjnej sądowej weryfikacji i nie może prowadzić do ustaleń sugerowanych przez skarżącą. W szczególności brak jest dostrzegalnej sprzeczności pomiędzy opisem garaży w obu decyzjach,także przez pryzmat zastosowanych rozwiązań wentylacyjnych.Analizowany zarzut zdaje się być niezależnie od powyższego bezprzedmiotowy,skoro obie decyzje korespondują z zalegającą w aktach dokumentacją projektową i brak jest między nimi dysonansów -przeciwnie oba rozstrzygnięcia przystają do siebie i pozostają w harmonii. Wbrew stanowisku skarżącej projekt spełnia wymogi w aspekcie dopuszczalnych odległości pomiędzy poszczególnymi obiektami budowlanymi;ze zgromadzonego materiału dowodowego (inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza projekt zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej na nieruchomości inwestora "przekrój - relacja do sąsiedztwa") wynika,że garaż wysunięty w kierunku budynków Spółdzielni posiadając ściany i strop żelbetonowe,bez otworów okiennych i drzwiowych znajduje się w punkcie maksymalnego zbliżenia do budynku sąsiedniego w odległości nieomal 9 metrów,a zatem mieści się w limicie określonym w § 272 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie może także odnieść skutku kontestowanie przez stronę skarżącą dopuszczalności uściślenia - w toku postępowania odwoławczego - przez projektanta danych zawartych w projekcie Po pierwsze,organ odwoławczy w ramach swych uprawnień reformatoryjnych władny jest - dążąc do wydania orzeczenia co do istoty sprawy -przeprowadzić częściowo postępowanie wyjaśniające, na co wszak zezwala mu art.!38§ 1 pkt 2 w związku z § 2 K.p.a. Po wtóre, przeciwko takiemu uściśleniu nie oponuje art.36 "a" Prawa budowlanego (Dz. U. Nr 106, poz.1126), który wszak traktuje istotnych odstępstwach od już zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. W końcu zauważyć należy,że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko,lub innych, dla których może być wymagany obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko - w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. (Dz. U. z 2002, Nr 179, poz. 1490) Kierując się przedstawionymi motywami orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 ustawy o.p.p.s.a. w związku z art.. 97§1 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z póżn. zm.)