Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153,poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) do uiszczania kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Artykuł art. 220 § 1 zdanie pierwsze i drugie p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W sytuacji nieopłacenia skargi § 3 art. 220 p.p.s.a. przewiduje jako skutek powyższego jej odrzucenie. Siedmiodniowy termin określony w art. 220§1 p.p.s.a. dla wykonania obowiązku opłacenia skargi jest terminem ustawowym, którego niezachowanie powoduje w myśl art. 85 p.p.s.a. bezskuteczność dokonanej po terminie czynności, co także prowadzi do odrzucenia skargi.
W niniejszej sprawie, wszczętej na skutek skargi T.K., J.K., i innych... na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 26 maja 2009 roku, znak [....], w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, w wykonaniu zarządzenia z dnia 21 lipca 2009 roku wezwano skarżących do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Obowiązek uiszczenia wpisu nałożono na R.O., a także – solidarnie - na T.K. i J.K. oraz na J.N. i A.N. - również solidarnie. Wezwania doręczono wszystkim skarżącym w dniu 29 lipca 2009 roku. J.N. i A.N., zostali postanowieniem referendarza z dnia 9 września 2009 roku zwolnieni w 4/5 części od wpisu sądowego, zaś pozostałą 1/5 wpisu uiścili bez odrębnego wzywania. Pozostali skarżący nie składali wniosku o przyznanie prawa pomocy, a żądana kwota wpisu od żadnego z nich nie wpłynęła na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do dnia 2 października 2009 roku. Skarga podlega zatem odrzuceniu w zakresie, w jakim wnieśli ją T.K., J.K. i R.O.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.