Uzasadnienie
W dniu 27 lipca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga Rady i Zarządu Dzielnicy [...] Miasta K. podpisana przez Przewodniczącego P.S. W skardze określono, iż zaskarżeniu podlega decyzja dotycząca pozwolenia na budowę z dnia 18 czerwca 2002 r. dla budynku wielorodzinnego wraz z usługami towarzyszącymi przy ul. W. (działka nr "1"). W związku z tak ogólnikowym sformułowaniem pismem z dnia 29 lipca 2004 r. strona skarżąca została wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie do usunięcia braków formalnych skargi przez wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu ewentualnie przez nadesłanie jego odpisu oraz oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy. Odpowiadając na wezwanie sądu sprecyzowano skargę podając, iż dotyczy ona decyzji Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK z dnia [...] czerwca 2002 r., numer [...]. Zarówno w uzupełnieniu skargi, jak i w samej skardze znajdują się zarzuty kierowane pod adresem poprzedzającej pozwolenie na budowę decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia 15 lutego 2000 r. Jednakże z analizy obydwu pism wynika jednoznacznie, iż zaskarżana do WSA w Krakowie jest decyzja z dnia [...] czerwca 2002r., numer [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami towarzyszącymi, parkingiem podziemnym, stacją trafo, wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą przyłącza i wewnętrzne instalacje: wody, kanalizacji, prądu i gazu, na działce "1" obr. [...] w K., przy ul. W., dla inwestora V. Sp. z o.o.
Powyższa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r, nr 153, poz.1270).
Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z treści cytowanego przepisu wynika więc, iż prawo skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego przysługuje jedynie na taką decyzję, która została wydana na skutek rozpatrzenia odpowiedniego środka odwoławczego wniesionego przez uprawniony podmiot. W niniejszej sprawie Rada i Zarząd Dzielnicy Miasta K. skarży decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...], znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, która jest decyzją pierwszej instancji i na którą zgodnie z art. 127 k.p.a. przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z natury swej decyzja ta nie mogła więc zapaść w wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego, co powoduje, że skarga jest niedopuszczalna.
Należy nadto zauważyć, że przedmiotowa decyzja przestała funkcjonować w obrocie prawnym, gdyż na skutek odwołania jednej ze stron postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę - Spółdzielni Mieszkaniowej "B." w K. -została ona utrzymana w mocy przez Wojewodę. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania w tej samej sprawie administracyjnej organ wyższego stopnia wydał w dniu [...] sierpnia 2002 r. decyzję znak: [...], utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...], znak: [...]. Ponieważ organ drugiej instancji nie ogranicza się jedynie do badania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, ale rozpatruje sprawę na nowo i ponownie rozstrzyga ją merytorycznie, utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji oznacza więc, że w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji.
Skoro więc istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, to w obrocie prawnym pozostaje i wywołuje skutki prawne orzeczenie organu odwoławczego i jako takie może zostać zaskarżone do sądu administracyjnego.
Skarga podlega odrzuceniu także z tej przyczyny, że wniesiona została przez podmiot nie mający legitymacji procesowej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, póz. 1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, a także inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja skargowa ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. Zgodnie z ugruntowanym w doktrynie poglądem ze skargą do sądu administracyjnego może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. W przypadku decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o udzieleniu pozwolenia na budowę obiektu budowlanego interes prawny w kwestionowaniu takich decyzji, oprócz inwestora i innych osób mogących także wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością objętą procesem inwestycyjnym, mają jedynie właściciele i użytkownicy wieczyści sąsiednich nieruchomości (tak: wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., IV SA 2214/97, niepublikowany; wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2001 r., IV SA 6/00, niepublikowany).
Strona skarżąca nie wykazała owego związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a jej sytuacją prawną polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację podmiotu w zakresie prawa materialnego, a z akt sprawy wynika, że wszystkie podmioty mające przymiot strony w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia na budowę, brały w nim udział.
Brak legitymacji skargowej w sytuacji, gdy podmiot wnoszący skargę nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi podstawę do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. (Zob.: M. Jaśkowska, M. Mastemak, E. Ochendowski: Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 84-85).
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r, nr 153, poz. 1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.