Uzasadnienie
Decyzją z dnia 1 lipca 2016 r. (znak: [...]), na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekstjedn. Dz. U. z2015 r., póz. 1774 z późn. zm. -dalej jako: u.g.n.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn, Dz. U. z 2016 r., póz. 23 z późn. zm. - dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania J.F. od decyzji Starosty z dnia 30 września 2015 r. (znak: [...]), którą odmówiono zwrotu nieruchomości ozn. jako część dz. nr [...], pół. w obr. [...] jedn. ewid. Ś. m. K., w granicach parceli [...]. kat. [...] b. gm. kat. G., na rzecz: M.F., Ł.F., W.B., M.M., B.Z.-B., W.Z. oraz M.N. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 marca 2014 r. (sygn. akt P 38/11), gdyż realizacja celu wywłaszczenia nastąpiła przed upływem 10 lat od daty wywłaszczenia. Organ II instancji zaznaczył przy tym, iż zgodnie z treścią orzeczenia o wywłaszczeniu nr Sa.V-1/9/58 z dnia 16 czerwca 1958 r. wywłaszczenie ww. nieruchomości nastąpiło "na rzecz Państwa - na cele Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych K. - Miasto w K.", pod budowę bloków mieszkalnych.
W ocenie organu odwoławczego powszechnie wiadomym jest, że w ramach budowy budynków mieszkalnych niezbędne jest urządzenie m.in. ciągów komunikacyjnych (tj. ulic, chodników), jako niezbędnej infrastruktury dla funkcjonowania takich bloków w ramach osiedla mieszkaniowego. Mając na uwadze powyższe Wojewoda wskazał, że z oględzin nieruchomości oraz ze zdjęć lotniczych wynika, że wywłaszczona nieruchomość znalazła się w obszarze, na którym urządzona została ulica dwukierunkowa z chodnikami po obydwu jej stronach, a zatem zgromadzone w postępowaniu materiały i dowody - zdaniem organu odwoławczego -wskazują, że na przedmiotowym terenie zrealizowano cel wywłaszczenia określony jako budowa bloków mieszkalnych.
Dodatkowo organ II instancji nadmienił, iż z akt sprawy wynika, że przez teren zawnioskowanej do zwrotu nieruchomości przebiegają liczne sieci infrastruktury miejskiej w postaci: sieci gazowych, sieci cieplnych oraz kanalizacyjnych, a w związku z tym, w ocenie Wojewody, zgromadzony materiał dowodowy dowodzi, że nieruchomość, której dotyczy wniosek o zwrot, została sygn. akt II SA/Kr 1113/16 objęta realizacją celu wywłaszczenia, określonego w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej w m. K. nr Sa.V-1/9/58 z dnia 16 czerwca 1958 r. w terminach wynikających z art. 137 ust. 1 u.g.n., a tym samym nie można orzec o jej zwrocie na rzecz wnioskodawców.
Skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący M.N., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, jako rażąco naruszającej przepisy art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 u.g.n. oraz naruszającej przepisy art. 138 §1 pktl.art. 139, art. 7, art. 8, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 107k.p.a., a także zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w jego ocenie Wojewoda dokonał sprzecznej z przepisami prawa interpretacji rozszerzającej celu wywłaszczenia, nieopartej - zdaniem skarżącego - na materiale dowodowym. W ocenie skarżącego z decyzji o wywłaszczeniu nie wynika bowiem, że wywłaszczenie nastąpiło na pod budowę drogi publicznej, osiedla mieszkaniowego, zieleni miejskiej, ale pod budowę budynków, co zdaniem skarżącego potwierdza również przedłożona w sprawie mapa obrazująca granice terenu objętego lokalizacją szczegółową nr [...] z dnia 3 maja 1957 r., której organ odwoławczy nie wziął jednak pod uwagę.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
W piśmie z dnia 15 grudnia 2016 r. skarżący M.N. cofnął przedmiotową skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r, póz. 718 z późn. zm. - dalej jako: p.p.s.a.), jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. Stosownie zaś do treści art. 60 in principio p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Należy przy tym zaznaczyć, że oświadczenie woli skarżącego w przedmiocie cofnięcia skargi jest co do zasady wiążące dla Sądu, z tym zastrzeżeniem, że Sąd jest zobligowany do uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne, gdy zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie Sądu cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, jako że nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek dopuszczalności cofnięcia skargi określonych w ww. przepisie.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie l sentencji postanowienia.
W przedmiocie zwrotu uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 in principio p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia