Uzasadnienie
Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...].2003 r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] w M., gm. S., gdzie przewidziano budynek mieszkalny wraz z przyłączami w ramach "wymiany substancji". W decyzji tej napisano m. in., że architekturę budynku należy "zaopiniować w [...] Parku Narodowym".
W dniu [...].2003 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynęło pismo Dyrektora [...] Parku Narodowego, który wnosi o uchylenie w/w decyzji, o której Dyrekcja PN dowiedziała się dopiero w momencie wpłynięcia wniosku o wydanie opinii w sprawie architektury planowanego budynku mieszkalnego. Dyrektor stwierdził, że działka nr [...] w M. znajduje się nie obszarze [...] Parku Narodowego i podlega przepisom o ochronie przyrody. Zarzucił on, że uniemożliwiono mu przesłanie informacji (stanowiska) w sprawie, a także zakwestionował niejasność sformułowania: "wymiana substancji" oraz interpretację zapisów planu zagospodarowania przestrzennego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].2004 r. Nr [...] odmówiło stwierdzenia nieważności w/w decyzji. W uzasadnieniu napisano, że w danym stanie rzeczy do właściwości Kolegium należy tylko rozpatrzenie możliwości stwierdzenia nieważności decyzji, natomiast jej weryfikacja w trybie wznowienia postępowania, uchylenia lub zmiany należy do innych organów. W szczególności zarzut uniemożliwienia przesłania informacji przez PN może być rozpatrzony w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.). Kolegium nie dopatrzyło się w zakwestionowanej decyzji wad warunkujących stwierdzenie jej nieważności, w tym rażącego naruszenia prawa.
Wskazano dalej, że rzeczywiście budowa (także odbudowa) na terenie parku narodowego wymaga uzgodnienia z Wojewodą – działającym w jego zastępstwie Dyrektorem Parku Narodowego. Uzgodnienie takie jest wiążące. SKO zauważyło więc, że sformułowanie w decyzji, mówiące o zaopiniowaniu "architektury budynku" nie było w pełni prawidłowe. Było to jednak tylko pouczenie skierowane do strony i nie stanowiło, mimo swojej błędności, rażącego naruszenia prawa.
W dniu [...].2004 r. Dyrektor [...] Parku Narodowego wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniósł on, że pojęcie: "wymiana substancji" miałoby dotyczyć ruin czy śladów budowli, a nie budynku, jaki w określonej dacie uległ zniszczeniu, zachowując jednak cechy siedliska. Tym samym przesądzono o możliwości budowy budynku w ruinach, pozostających w tym stanie wiele lat. Ponadto Dyrektor PN stwierdza, że jego zarzut dotyczący nie powiadomienia go o sprawie ma charakter merytoryczny a nie procesowy, gdyż brak uzgodnienia wzzit oznaczał w dalszej kolejności niemożność uzyskania pozwolenia na budowę, co naraziłoby stronę na niepotrzebne nakłady.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia 7 lipca 2004 r. Nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy.
Powołując się na orzecznictwo sądowe Kolegium uznało, że wykonujący kompetencje Wojewody Dyrektor [...] Parku Narodowego nie był stroną w sprawie. Uznano, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].2003 r. zostało wszczęte z urzędu, a decyzja kończąca to postępowanie została doręczona Dyrektorowi PN tylko do wiadomości. Dlatego też Kolegium stwierdziło, że "złożony przez stronę wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może zostać merytorycznie rozpatrzony przez Kolegium na skutek zaistnienia przeszkody procesowej".
Powyższa decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została w dniu [...].2004 r. zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przez Dyrektora [...] Parku Narodowego. Zarzucono decyzji rażące naruszenie prawa – art. 36 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. W skardze napisano, że "niezależnie od tego, że [...] Park Narodowy nie jest w tym przypadku stroną postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a., należy podkreślić naruszenie prawa, polegające na wydaniu decyzji (...) bez obligatoryjnego uzgodnienia z Dyrektorem Parku". Ponadto Dyrektor powraca do swojej poprzedniej argumentacji dotyczącej zwrotu: Wymiana substancji" i wnosi o "uniemożliwienie aktualnym właścicielom rozpoczęcia postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę".
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na jej wniesienie przez nieuprawniony podmiot.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Twierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego o braku legitymacji procesowej po stronie Dyrektora [...] Parku Narodowego w niniejszej sprawie, jest słuszne. Niezależnie bowiem od tego, czy i w jaki sposób Dyrektor PN dowiedział się o decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w postępowaniu zakończonym tą decyzją nie był stroną, gdyż nie legitymował się interesem prawnym lub obowiązkiem, o jakim mowa w art. 28 k.p.a. Także po wydaniu tej decyzji, choć Dyrektor PN był uprawniony do uzgadniania w trybie art. 106 k.p.a. elementów pozwolenia na budowę, jego interes prawny w żadnej z tych spraw nie mógł powstać. Nie istnieje bowiem norma prawna, na której tenże interes prawny można by zbudować a funkcja dyrektora parku narodowego w sprawach inwestycyjnych polega na kompetencji do uzgadniania niektórych decyzji.
Z tych powodów wniosek Dyrektora [...] Parku Narodowego o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...].2003 r. nie mógł być uznany za wniosek strony a Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło to postępowanie z urzędu. W konsekwencji w stosunku do zapadłej w tym postępowaniu decyzji Dyrektor [...] Parku Narodowego nie miał legitymacji odwoławczej, toteż Kolegium trafnie umorzyło postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy stwierdzenia nieważności w/w decyzji.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)