Uzasadnienie
Gmina Miejska K. reprezentowana przez Prezydenta Miasta K. wraz ze skargą na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [..], wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty K. z dnia 27 lutego 2013 r., w którym to zobowiązano Gminę K. do zwrotu kwoty 159,90 zł stanowiącej koszty poniesione w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Starosty K. z dnia 27 lutego 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Na wstępie należy zauważyć, że strona skarżąca wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia powołała się na art. 61§ 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.). Przepis ten odnosi się do organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, nie zaś do sądu administracyjnego. Jednakże z uwagi na fakt, że wniosek ten został zawarty w treści skargi, Sąd orzekający w sprawie uznał, że Gminie Miejskiej K. chodziło o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 61 § 3, dlatego też mógł merytorycznie ustosunkować się do wniosku skarżącej.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Konstrukcja powołanego wyżej przepisu wskazuje, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 podkreślił, iż to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Tymczasem strona skarżąca ograniczyła się w istocie do sformułowania wniosku, bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których skarżąca wnioskuje o wstrzymanie wykonania postanowienia. Nie może też w tym względzie formułować własnych wniosków.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.