Uzasadnienie
W dniu [...].07.2007 r. do UM w [...] - Wydział Architektury wpłynęło pismo Przedsiębiorstwa "[...]" Spółka jawna – J. W., J. W., B. S. o zezwolenie na rozłożenie stoisk okolicznościowych / plomby metalowe/ o wymiarach 3m/2,5 m w terminach [...].08.2007 r.-[...].09.2007 r.; [...].10.2007 r.-[...].11.2007 r.; [...].12.2007 r. – [...].01.2007 r. na kiermasze w związku z handlem okolicznościowym w ciągu pieszym ul. [...] przy [...] na działce nr [...] w obr. [...], której Spółka jest właścicielem.
Decyzją Prezydenta Miasta z [...]r. znak: [...] wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 prawa budowlanego z 7.07.1994 r. /t. j. Dz. U. Nr 156/06 póz. 1118 ze zm. / oraz art. 104 kpa wniesiono sprzeciw z powodu niezgodności lokalizacji stoisk z ustaleniami dla działki nr [...] w obr. [...] w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego miasta "[...]".
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z miejscowym planem przestrzennym miasta "[...]" zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady m. [...] z [...].07.2004 r. / Dz.Urz.Woj. nr 233 póz. 2601 z [...].08.2004 r./ działka nr [...] w obr. [...] w [...] znajduje się w terenie o symbolu [...] obejmującym teren usług. Ustalenia dla działki nr [...] w obr. [...] są również zawarte w ustaleniach dla symbolu [...], który obejmuje teren przestrzeni publicznej i mówi "11. Zakaz zabudowy terenu przy [...] między dworkiem [...] przy ul. [...], a domem handlowym. Konieczna likwidacja tymczasowych kiosków i urządzenie w tym miejscu rekreacyjnego skweru z zielenią urządzoną i małą architekturą /.../ 13. Do czasu zagospodarowania terenu zgodnie z przeznaczeniem dopuszcza się istniejące użytkowanie".
Ponieważ powyższe ustalenia planu dla działki nr [...] w obr. [...] są sprzeczne z zamiarem inwestora - orzeczono jak w sentencji decyzji.
W odwołaniu od tej decyzji "[...]" Sp. jawna J. W., J. W., B. S. argumentuje, że ich zdaniem przytoczone ustalenia planu / przeznaczenie terenu m. in. na handel / - potwierdza zgodność zamierzonego zorganizowania kiermaszu na wnioskowanym terenie.
Wojewoda decyzją z [...] r., [...] wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7.07.1994 r.- Prawo budowlane / j. tekst z 2006 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. / utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ stwierdził, że działka, na której planowano kiermasz znajduje się na terenie o symbolu [...] obejmującym teren usług oraz w terenie o symbolu [...] - teren przestrzeni publicznej, gdzie w pkt 11 umieszczono zapis "zakaz zabudowy terenu przy [...] między dworkiem [...] przy ul. [...], a domem handlowym. Konieczna likwidacja tymczasowych kiosków i urządzenie w tym miejscu rekreacyjnego skweru z zielenią urządzoną i małą architekturą".
W tej sytuacji zdaniem organu II instancji organ l instancji miał prawo wnieść sprzeciw.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "[...]" Spółka jawna J. W., J. W., B. S. zarzucają naruszenie prawa materialnego art. 30 ust.6 pkt 2 Pr. budowlanego przez wyrażenie błędnego poglądu polegającego na przyjęciu, że wykonanie na działce nr [...] w obr. [...] w [...] robót w postaci umieszczenia przed obiektem handlowym tymczasowych stoisk celem organizowania kiermaszy narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż działka nr [...] w obr. [...] znajduje się w terenie o symbolu [...]. obejmującym teren usług oraz w terenie o symbolu [...] obejmującym teren przestrzeni publicznej podczas, gdy w rzeczywistości działka nr [...] znajduje się wyłącznie w terenie o symbolu [...] co wynika także z powierzchni / 0.31 ha / której ten symbol dotyczy, a powoływany w zaskarżonych decyzjach zapis pkt 11 oznaczenia o symbolu [...] dotyczy terenu [...] do linii rozgraniczającej ten teren z terenem oznaczonym symbolem [...], zaś inne rozumowanie, takie jak w zaskarżonych decyzjach prowadziłoby do wniosku, że na działce nr [...] obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego przewidujący dwa sprzeczne ze sobą przeznaczenia oznaczone symbolami [...] oraz [...] i wnosząc uchylenie obydwu decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ podnosi, że działka nr [...] obr. [...] w [...] znajduje się w terenie o symbolu [...] obejmującym teren usług, jednakże z uwagi na fakt, że działka ta przylega do terenu [...] w [...] oraz w strefie "B" ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego, gdzie zgodnie z § 7 ust. 3 pkt 11 tekstu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla obszaru "[...]" ustalono "zakaz realizacji obiektów tymczasowych za wyjątkiem kiosków ulicznych, sezonowych ogródków gastronomicznych i obiektów związanych z kiermaszami okazjonalnymi".
Na rozprawie w dniu 21.04. pełnomocnicy strony skarżącej podtrzymują stanowisko zaprezentowane w skardze i piśmie procesowym z 19.11.2007 r. i podnoszą, że w miejscu, w którym zakazano skarżącym usytuowania stoisk handlowych, stoiska takie zostały zainstalowane przez miasto [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 / sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Kontrola wykazała naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie przepisów postępowania.
Jak wynika z materiału zgromadzonego w aktach sprawy działka nr [...] obr. [...] w [...], na której skarżąca "[...]" Sp. j. w [...] zamierzała wystawić stoiska okolicznościowe znajduje się w narożniku skrzyżowania ulic [...] i [...], wspomniane stoiska miałyby być wystawione / jak wynika z wniosku / w ciągu pieszym ul. [...] przy D.H. "[...]" / k. 1 akt administracyjnych /. Z rysunku planu / k. 8 akt administracyjnych / wynika, że miejsce to w całości mieści się w terenie oznaczonym symbolem [...] oznaczającym "teren usług" pkt 1- przeznaczenie terenów: biura, pracownie, handel gastronomia, rzemiosło. Pkt 2 stwierdza, iż "obowiązek stosowania zasad wynikających z położenia terenu w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego oraz strefie nadzoru archeologicznego - rozdział III § 6" / k. 10 akt administracyjnych /. Oznacza to, że punkt ten odsyła do wspomnianego rozdziału uchwały Rady Miasta [...] z [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] - " [...] / Dz. Urz. Woj. [...] nr 2337. W uchwale tej / k. 9 akt administracyjnych organu II instancji / § 6 jest poświęcony zupełnie innej problematyce - ochronie przyrody, krajobrazu i środowiska.
Jak wynika natomiast z odpowiedzi na skargę organ II instancji powołał się na § 7 ust. 3 pkt 11 uchwały, z którego wynika "zakaz realizacji obiektów tymczasowych za wyjątkiem kiosków ulicznych, sezonowych ogródków gastronomicznych i obiektów związanych z kiermaszami okazjonalnymi, lokalizacja i forma tych obiektów w obrębie strefy ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego wymaga każdorazowego uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków" Powołanie się dopiero w odpowiedzi na skargę na tenże paragraf przesądza o tym, iż organy naruszyły art. 7, 77 i 107 kpa, gdyż ani nie zebrano ani też nie rozpatrzono w całości materiału dowodowego, jak również uzasadnienie wydanych decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 kpa.
Naruszono również prawo materialne / art. 30 ust. 6 pkt 2 pr. budowlanego, powołując się na to, iż wspomniana działka leży w strefie [...], gdyż nie leży ona w tej strefie, a nadto jak słusznie zauważa skarżąca od tej strefy oddziela ją droga publiczna mająca symbol [...]. Strefa ta zresztą dotyczy terenu przy [...], co wyraźnie wskazano w planie. Przyjmując nawet pogląd, że strefa [...] leży w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego ustalonej na rysunku / strefa B i C / planu / czego nie można stwierdzić, gdyż w aktach brak całej uchwały z [...] r., a zwłaszcza rysunku planu określającego granice tej strefy, to i tak z zapisu pkt 11 wynika, że istnieje możliwość w całej strefie ochrony konserwatorskiej lokalizacji "obiektów związanych z kiermaszami okazjonalnymi", a jedynie wygląd zewnętrzny tych stoisk może wymagać uzgodnienia z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Oznacza to, że brak było podstaw do sprzeciwu wobec zamierzenia inwestycyjnego strony skarżącej, z powołaniem się na ustalenia zawarte w planie, dotyczące symbolu [...], a w konsekwencji zastosowanie art. 30 ust. 6 pkt 1 pr. budowlanego.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 póz. 1270 /.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 poppsa.