Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi [....] sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 20 czerwca 2012r., nr [....], znak [....] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej. Strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, uzasadniając to słusznym interesem strony oraz brakiem naruszenia interesu społecznego. Rozwijając kwestię słusznego interesu strony spółka wskazała na ryzyko wyrządzenia znacznej szkody materialnej oraz nieodwracalnych skutków, jakie niesie za sobą wykonanie postanowienia – zapłaty bardzo wysokiej opłaty legalizacyjnej lub nakazu rozbiórki kortu tenisowego. Brak naruszenia interesu społecznego strona skarżąca uzasadniła tym, że sąd karny umorzył postępowanie, z czego wynika, iż nie popełniono czynu społecznie szkodliwego czy też niebezpiecznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie argumenty, powołane w jego uzasadnieniu, można uznać za zasadne.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz.270, dalej oznaczona jako p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W świetle powyższego przepisu brak jest podstaw, aby uwzględnić okoliczność braku naruszenia interesu społecznego. Ustawodawca nie powiązał możliwości wstrzymania wykonania aktu administracyjnego z tym, czy udzielenie takiej ochrony tymczasowej dotyczyłoby w jakikolwiek sposób interesu społecznego.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w niniejszej sprawie jest jednak uzasadnione z uwagi na to, że postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej może wyrządzić stronie skarżącej zarówno znaczną szkodę materialną, jak i doprowadzić do zaistnienia skutków o charakterze nieodwracalnym.
Należy wskazać, że zaskarżone postanowienie zostało wydane między innymi na podstawie 49 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) Jak wynika z art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Zgodnie z art. 49 ust. 2, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Kara, o której mowa w art. 59f ust. 1, winna być wniesiona się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, co wynika z art. 59g ust. 1 Prawa budowlanego. W tym samym zatem terminie inwestor jest zobowiązany uiścić opłatę legalizacyjną.
Trzeba też mieć na uwadze, że co prawda opłata legalizacyjna nie podlega ściągnięciu w trybie przymusowej egzekucji, jednakże jej nieuiszczenie w terminie powoduje dla strony skutek dalece bardziej dotkliwy. W myśl bowiem art. 49 ust. 3 zdanie 2, skutkiem nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej jest wydanie decyzji, o której mowa w art. 48 ust.1, a zatem decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części.
Z powyższego wynika, że w razie braku ochrony tymczasowej adresat decyzji o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej może zachować się dwojako. Może – w siedmiodniowym terminie od doręczenia mu ostatecznego postanowienia – opłatę taką uiścić. W wypadku, gdy tego nie zrobi, skutkiem będzie wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. W niniejszej sprawie wysokość ustalonej opłaty legalizacyjnej wynosi 125 000 zł. Nie wymaga szerszego uzasadnienia to, że uiszczenie takiej kwoty w krótkim terminie może wyrządzić stronie zobowiązanej znaczną szkodę. Natomiast skutek nieuiszczenia opłaty, jakim jest wydanie decyzji o nakazie rozbiórki, grozi stronie nie tylko znaczną szkodą, ale również skutkami, które trudno będzie odwrócić.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 61 § 3 p.p.s.a.