Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].10.1999r., (znak: [...]) Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz.414 z późn zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał M. i T. W. wykonanie rozbiórki wybudowanego ogrodzenia o długości około 16,00 mb na posesji przy ul. [...] w M., "wykonanego z naruszeniem art. 30 ust. l pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane". Ponadto nakazano prowadzenie robót rozbiórkowych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 14.08.1998 r. w sprawie sposobów bezpiecznego użytkowania oraz warunków usuwania wyrobów zawierających azbest.
Na skutek odwołania M. i T. W., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 12.04.2000 r., (znak: [...]) działając na podstawie art. 138 § l pkt. 2 w związku z art. 104 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł na podstawie art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 w związku z art. 83 ust. 1 i art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., o nakazaniu M. i T. W. rozbiórkę ogrodzenia wykonanego z płyt falistych azbestowo-cementowych o długości około 16 m.b., znajdującego się na posesji przy ul. [...] w M. W uzasadnieniu podniesiono co następuje:
1/ organ I instancji ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie z płyt azbestowo-cementowych znajduje się na posesji M. i T. W. Długość ogrodzenia około 16,0 m. wysokość około 2,5m. Odległość ogrodzenia od ogrodzenia sąsiedniej posesji ([...]) wynosi około 15,8m. Ogrodzenie to zostało wykonane na przełomie lipca i sierpnia 1998 r. W świetle powyższego uznano, że budowa przedmiotowego ogrodzenia wymagała zgłoszenia właściwemu organowi czego inwestor nie dopełnił.
2/ organ I instancji zebrał materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, dokonał natomiast niewłaściwego sformułowania orzeczenia zaskarżonej decyzji. Mając to na uwadze organ odwoławczy obowiązany był do merytorycznego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy - co czyni decyzja organu odwoławczego. Art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., zezwala organowi nakazanie tylko rozbiórki, przeto skoro przepis ten nie przewiduje wydania innych nakazów - umieszczenie ich w decyzji organu I instancji narusza ten przepis i zostało skorygowane orzeczeniem reformatoryjnym organu II instancji.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli M. i T. W., i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucili, podobnie jak w odwołaniu, że skoro prawo budowlane zezwala na budowę ogrodzeń o wysokości do 2,20 m bez pozwolenia na budowę, a nawet zgłoszenia, to skoro wybudowane przez nich ogrodzenie przekraczało 2,20 m -zobowiązują się obniżyć jego wysokość do 2,20 m. jak również do wykonania 25 % powierzchni ażurowej. Zresztą § 42 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r., nie wymaga ażurowego ogrodzenia w każdym przypadku. Decyzja nakazują rozbiórkę całego ogrodzenia narusza art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., bowiem skoro przyczyną jej wydania jest tylko przekroczenie wysokości zaledwie o ok. 30 cm - uzasadniona była co najwyżej decyzja nakazująca rozbiórkę "tej nadwyżki" a nie całego ogrodzenia.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł ojej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.)
- a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, czy przedmiotowy obiekt jest ogrodzeniem, tak jak jest on określany przez orzekające w sprawie organy, czy też innego rodzaju obiektem. Z całego zebranego w sprawie materiału wynika, że obiekt będący przedmiotem sprawy -miał spełniać (bo już został rozebrany - zob. protokół rozprawy z dnia [...].07.2004 r.) funkcje ekranu akustycznego, co zostało przez skarżących przyznane na rozprawie w dniu 27.10.2004 r. Tego rodzaju inwestycja jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt. 1 lit. b i okt. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r. i ma do niej zastosowanie art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r. w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Jedynym skutkiem dla takiej sytuacji, przewidzianym przez ustawodawcę w dniu orzekania przez organy, jest nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego. Ustawodawca w tym miejscu nie pozostawił organom administracyjnym, żadnych możliwości uznaniowych.
Jeżeli więc zostanie stwierdzona budowa bez pozwolenia lub bez właściwego zgłoszenia - jedyną konsekwencją takiego stwierdzenia musi być wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę. Rygoryzm art. 48 Prawa Budowlanego z 1994 r., w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, był dwukrotnie badany przez Trybunał Konstytucyjny pod względem jego zgodności z Konstytucja RP. Dwukrotnie też Trybunał Konstytucyjny, stwierdził, że przepis ten zgodny jest z Konstytucją (zob. wyrok z dnia 12.01.1999 r. P 2/98 - Dz.U. nr 3 poz. 30 oraz z dnia 26.03.2002 r. Sk 2/01 - Dz.U. nr 37 poz. 353).
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu nakazującym ich uchylenie, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.