Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6.08.2010 r. Nr [.....] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 98, późn. 1071 ze zm.) oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. z 2002r. Nr 42, póz. 371 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 18.06.2010 r. Nr [.....] o odmowie wznowienia postępowania.
W uzasadnieniu podniósł, że decyzją z dnia 22.02.1994r. odmówił Z.P. przyznania uprawnień kombatanckich, a po wznowieniu postępowania, decyzją z dnia 03.11.2005r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia 03.01.2006r., Kierownik Urzędu odmówił uchylenia decyzji własnej o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Wyrokiem z dnia 22.01.2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił decyzję Kierownika Urzędu z dnia 03.01.2006r. Decyzją z dnia 18.07.2007r. Kierownik Urzędu uchylił decyzję własną z dnia 03.11.2005r., a następnie umorzył postępowanie w sprawie. Na powyższe rozstrzygnięcia Z.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 30 stycznia 2008r. oddalił skargę.
Pismem z dnia [.....].04.2010r., doprecyzowanym pismem z dnia [.....].05.2010 r. Z.P. złożył do Urzędu wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich w trybie art. 145 § 1 kpa. Decyzją z dnia 18.06.2010r. Kierownik Urzędu odmówił wznowienia postępowania administracyjnego. Z.P. w ustawowym terminie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, z którego treści wynika, że nie zgadza się z wydaną decyzją wnosząc o jej zmianę.
Organ, rozpatrując przedmiotowy wniosek, stwierdził, że jest on oczywiście bezzasadny. Podniósł, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnych. Stosownie do art. 16 § 1 kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Przepisy dotyczące instytucji regulujących tryby nadzwyczajne mają charakter szczególnych i zupełnych regulacji prawnych, które w drodze wyjątku i w ściśle określonych przypadkach pozwalają na wzruszenie decyzji ostatecznej nawet kosztem jej trwałości. Jednym ze sposobów prowadzących do wzruszenia decyzji ostatecznych jest instytucja wznowienia postępowania służąca eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji w przypadku ujawnienia się pewnych, określonych przepisami prawa okoliczności.
Przepis art. 145 § 1 kpa enumeratywnie określa podstawy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 145 § 1 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:
- 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,
- 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,
- 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu,
- 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,
- 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,
- 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,
- 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji,
- 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Kierownik Urzędu po zapoznaniu się z treścią złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdził, iż wnioskodawca w dalszym ciągu nie wskazał żadnej z przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania na podstawie art. 145 § 1 kpa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący zarzucił, podobnie jak we wniosku o ponowne rozpoznanie, że decyzja ta jest dla niego krzywdząca.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Uwzględniając powyższe Sąd uznał skargę za niezasadną.
Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia prawa materialnego ani naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, iż skarżący nie podał żadnej przyczyny uzasadniającej wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji o odmowie przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Podstawa taka nie tylko nie została wskazana we wniosku o wznowienie postępowania, ale też nie została podana ani we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, ani w skardze do WSA, ani nawet na rozprawie, pomimo reprezentowania skarżącego przez profesjonalnego pełnomocnika ustanowionego z urzędu. Analiza wymienionych wniosków i skargi nie pozwala na znalezienie żadnych okoliczności, które wskazywać by mogły na istnienie którejś z przesłanek koniecznych do wznowienia postępowania, wymienionych w art.145 § 1 kpa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) w związku z § 14 ust.2 pkt 1c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.02.163.1349 z późn.zm.).