Uzasadnienie
Powołując się na przepis art. 2 ust. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r Nr 58 poz. 514) Wojewoda [...] decyzją z dnia 24.04.2003 r ([...]) utrzymał w mocy orzeczenie Starosty [...] z dnia [...].03.2003 r (Nr [...]) odmawiające uznania Z. G. za osobę bezrobotną.
Zgodnie z powołanym przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu za bezrobotną nie może być uznana osoba, która nabyła prawo do renty, z tytułu niezdolności do pracy. Ze złożonego przez Z. G. oświadczenia wynika, że przysługuje mu prawo do takiej renty z tytułu dlatego zdaniem organu drugiej instancji nie spełnia warunków niezbędnych do uzyskania statusu osoby bezrobotnej.
W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego (Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie) Z. G. domagał się zmiany tej decyzji zarzucając jej błędną interpretację przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Mianowicie rentę stałą w związku z wypadkiem przy pracy skarżący nabył w 1978 roku, równocześnie od [...].11.1977 r wykonywał zatrudnienie w oparciu o umowę o pracę w pełnym wymiarze czasu, do dnia [...].12.2002 r. Stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania za wypowiedzeniem przez zakład pracy z przyczyn dotyczących pracodawcy.
Zdaniem skarżącego jego sytuacja uprawnia go do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i nabycia uprawnień do świadczeń określonych ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, gdyż nie nabył on prawa do renty, lecz posiadał je wcześniej, zanim utracił pracę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji, iż posiadanie uprawnień do renty z tytułu niezdolności do pracy, wyklucza przyznanie statusu osoby bezrobotnej.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej na wstępie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że ilekroć ustawie jest mowa o "bezrobotnym" - oznacza to osobę niezatrudnioną i niewykonującą pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie jeżeli między innymi nie nabyła prawa do emerytury lub renty i z tytułu niezdolności do pracy.
Ustawa nie nakłada żadnych ograniczeń co do nabycia uprawnień do renty ani nie stanowi o żadnych wyjątkach w przypadku renty w związku z wypadkiem przy pracy. Fakt wieloletniego pobierania renty i równoczesnego wykonywania zatrudnienia nie daje skarżącemu żadnych szczególnych uprawnień, których respektowania domaga się skarżący. Przyznanie statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji uprawnień do zasiłku, nie może stanowić rekompensaty utraty jednego ze źródeł dochodu. Skarżący pobiera rentę co wyklucza go z grona osób bezrobotnych w rozumieniu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Organy dokonały prawidłowej interpretacji przepisów, które mają zastosowanie do zaistniałego w przypadku skarżącego stanu faktycznego i wydały zgodną z prawem decyzję, dlatego brak jest podstawy do uwzględnienia skargi, której zarzuty należy uznać za chybione.
Z tego względu należało orzec jak w sentencji wyroku na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), której zastosowanie do skarg wniesionych do Naczelnego Sądu Administracyjnego prze dniem 1 stycznia 2004 r wynika z treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271 z późn. zm.).