Uzasadnienie
IISA/Kr 1162/01
Decyzją z dnia [...] 2000 r. znak [...] Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w K., na podstawie art. art. 3, 4, 13, 16 ust. l i 2, 36, 38 ust.
1. i 43 ust. l ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej, przyznał A.C. pomoc społeczną w postaci obiadów wydawanych bezpłatnie w dni robocze w barze "[...]" w okresie od 2 stycznia do 30 czerwca 2001 r.
W odwołaniu od tej decyzji A.C. wniósł o "określenie pojęcia obiadu, jego wartości cenowej /nie mniejszej niż 7 zł./ i kalorycznej, ustalenie propozycji miesięcznego jadłospisu", zmianę określenia "dni robocze" na wszystkie dni miesiąca, oraz o określenie początkowej daty na 2 stycznia, bowiem w dniu 1 stycznia zjadł już obiad w barze "[...]". Podał, że nie widzi powodów, dla których nie zostały przyznane posiłki w dni świąteczne, skoro ustawa gwarantuje posiłki codzienne. Zarzucił, że wartość abonamentu nie jest określona konkretnie kwotowo i na realnym poziomie. Faktycznie, ponieważ nie może utrzymać się "w limicie", spożywa 14-15 obiadów miesięcznie.
Decyzją z dnia [...] 2001 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § l pkt l kpa decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. W uzasadnieniu podało co następuje:
Zgodnie z art. 16 ustawy o pomocy społecznej pomoc w postaci jednego gorącego posiłku dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie może go sobie zapewnić. Przepis nie definiuje pojęcia "gorącego posiłku" ani jego cech, nie używa też sformułowania "obiad". Wartość cenową posiłku warunkują możliwości finansowe pomocy na terenie K. z tej formy pomocy korzysta 460-470 osób, w tym połowa w formie obiadów bezpłatnych. Przy koszcie jednego obiadu 4 zł, wydatki Ośrodka na ten cel są bardzo duże i nie ma możliwości ich zwiększenia. Z informacji MOPR wynika, że osoba korzystająca z obiadów może uzgodnić z jadłodajnią, że w ramach przyznanej kwoty, będzie korzystać z obiadów codziennie. Wtedy cena jednostkowa posiłku musiałaby być niższa. O takiej możliwości odwołujący się zapewne wiedział, skoro od wielu lat korzysta z tej formy pomocy.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A.C. zarzucił, że postępowanie odwoławcze odbyło się bez jego udziału, nie przeprowadzono rozprawy, nie rozpoznano istoty sprawy i nie ustosunkowano się do jego zarzutów, nie przeprowadzono też rozprawy. Podał, że na podstawie decyzji wydawane są abonamenty z oznaczeniem cyfrowym, z zaznaczonymi dniami świątecznymi a te dni nie odpowiadają dniom, w których bar [...] jest nieczynny. Decyzja nie określa wartości cenowej obiadu i nikt nie wie na pewno jaka ta wartość jest.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi powtarzając motywy rozstrzygnięcia. Dodało, że A.C. korzysta także z innych form pomocy, otrzymuje zasiłki celowe z przeznaczeniem na zakup żywności. Podkreśliło, że wielokrotnie już wyjaśniało A.C., iż w jego sprawach nie ma potrzeby przeprowadzenia rozpraw, bo jego sytuacja rodzinna, życiowa, zdrowotna, jest dobrze znana, znane są też jego zarzuty i pretensje w stosunku do MOPR.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 16 ustawy o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990 r. pomoc w postaci jednego posiłku gorącego dziennie przysługuje osobie, która własnym staraniem nie jest w stanie go sobie zapewnić. Tak jak wskazuje Kolegium, przepis nie określa jakości, kaloryczności, rodzaju i wartości posiłków, nie zobowiązuje też organu do podania tych danych w decyzji o przyznaniu pomocy. Omawiana pomoc ma charakter rzeczowy, a nie pieniężny, a jej przedmiotem jest gorący posiłek, który wcale nie musi stanowić pełnego, kilkudaniowego obiadu. O tym, jakiego rodzaju posiłki wydawane są w realizacji decyzji o przyznaniu takiej pomocy, decydują względy nie podlegające sądowej kontroli w ramach rozpatrywania skargi na decyzję świadczenie takie przyznające. W ramach kontroli zgodności z prawem indywidualnej decyzji z zakresu pomocy społecznej nie mieści się ocena działalności pomocy społecznej w ogóle, a tego zdaje się domagać skarżący.
Choć w decyzji organu I instancji brak jest takiego ustalenia, to należy przyjąć, że przyznając skarżącemu świadczenie w postaci obiadów i powołując się na przepis art. 16 ustawy, organ uznał, że skarżący spełnia warunki tego przepisu tzn. jest osobą nie mogącą sobie we własnym zakresie zapewnić gorącego posiłku. W takiej sytuacji - skoro przepis wiąże z nią prawo do jednego posiłku dziennie - niewątpliwie uchybieniem było ograniczenie świadczenia tylko do dni roboczych przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek wyjaśnienia takiego rozstrzygnięcia w uzasadnieniu decyzji. Zważywszy jednak niekwestionowany przez skarżącego fakt, iż rzeczą wiadomą była możliwość realizowania wydawanego abonamentu, aby także i w dni świąteczne uzyskać posiłek, przyjąć należy, że w istocie doszło w sprawie do wadliwego sformułowania decyzji, a nie do rzeczywistego ograniczenia zakresu przyznawanego świadczenia. Wskazane uchybienie zatem w ocenie sądu nie może powodować uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.