Uzasadnienie
H. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o ustanowienie radcy prawnego w sprawie z jej skargi na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.
Wnioskodawczyni oświadczyła, że jest właścicielką domu o powierzchni około 90m2 oraz nieruchomości o powierzchni 0,38 ha. Nie posiada oszczędności ani przedmiotów majątkowych. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z synem w wieku 27 lat, który jest osobą bezrobotną. Podała, że miesięcznie otrzymuje dochód w wysokości 1308 zł tytułem wynagrodzenia za pracę. Wskazała, że z uwagi na stan zdrowia pozostaje pod ciągłą kontrolą lekarza kardiologa i ponosi wysokie koszty leczenia. Dom wymaga kompleksowego remontu, jego ogrzanie w zimie wiąże się z dużymi wydatkami.
Postanowieniem z dnia 20 marca 2008 r. referendarz sądowy oddalił wniosek o ustanowienie radcy prawnego z urzędu. W uzasadnieniu podniósł, że stały dochód uzyskiwany przez skarżącą oraz posiadany majątek, który może posłużyć jako zabezpieczenie ewentualnej pożyczki pozwalają jej na poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego. Nadto podał, że z uwagi na treść art. 134 § 1 i 140 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) obawy strony, że bez udziału profesjonalnego pełnomocnika nie będzie w stanie prawidłowo bronić swojego interesu w toczącym się przed sądem administracyjnym są nieuzasadnione.
Od postanowienia w wymaganym terminie H. G. wniosła sprzeciw w którym podniosła, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, a osiągany dochód pochłania bieżące utrzymanie jej i syna oraz wysokie koszty leczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2).
W przedmiotowej sprawie H. G. została już zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych na mocy postanowienia tut. Sądu z dnia 30 stycznia 2008 r. Dlatego też konieczne było wykazanie przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w rozumieniu art. 246 § 1 ppkt 1 ppsa, albowiem ustanowienie radcy prawnego sprawia, że będzie ona korzystała z pomocy prawnej przewidzianej przez ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie całkowitym. W ocenie Sądu sytuacja majątkowa wnioskodawczyni przemawia za przyznaniem jej pełnomocnika z urzędu. Niewielki dochód, brak – poza domem, który zaspokaja potrzeby mieszkaniowe rodziny – majątku i oszczędności, potrzeba utrzymania bezrobotnego syna oraz konieczność ponoszenia wysokich kosztów leczenia nie pozwalają na uznanie, że wnioskodawczyni byłaby w stanie wygenerować dodatkowe środki finansowe na opłacenie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie.
Należy przy tym podkreślić, że kryterium majątkowe jest jedynym kryterium branym pod uwagę przez Sąd przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika. Oznacza to, że okoliczności takie jak nieobowiązkowy udział pełnomocnika przed sądem I instancji oraz zakres rozpoznawania sprawy przez wojewódzkie sądy administracyjne określony w art. 134 § 1 ppsa nie mogą w żaden sposób wpływać na decyzję Sądu w tym przedmiocie (por. też postanowienie NSA W-wa z 18 lutego 2005 r., OZ 1516/04).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ppsa orzekł jak w sentencji.