Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 marca 2019 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania E. K., uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy J z dnia 31 sierpnia 2018 r., znak [...], o ustaleniu opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł E. K. z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w C. stanowiącej działki nr [...], [...], [...], [...], i umorzyło postępowanie organu pierwszej instancji w całości.
Pismem z dnia 30 sierpnia 2019 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zatytułowanym "Wystąpienie" Wójt Gminy J. zgłosił naruszenie prawa materialnego i procesowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z wydaniem ww. decyzji, wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi z dnia 27 września 2019 r. wniosło o odrzucenie wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z zasadą skargowości wszczęcie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym wymaga wystąpienia ze stosownym żądaniem przez legitymowany podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z art. 50 § 2 p.p.s.a. wynika, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. A contrario, wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. należy ocenić jako niedopuszczalne, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z powyższego wynika, że nie jest uprawniony do wniesienia skargi organ administracji, którego działalność ma być przedmiotem kontroli sądowej, tj. zarówno organ II instancji, jak i organ I instancji. Stanowisko orzecznictwa sądowoadministracyjnego jest w tym zakresie ugruntowane (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., II OSK 2585/11, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 1136/19; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie.
Skarżący – organ administracji publicznej - działał w przedmiotowej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie (względnie jako reprezentant takiego podmiotu).
Z powyższego wynika również, że sąd administracyjny nie może dokonywać kontroli działalności administracji publicznej z własnej inicjatywy, bez wniosku uprawnionego podmiotu. W konsekwencji nawet określenie skargi mianem "wystąpienia" nie może spowodować podjęcia przez Sąd z urzędu kontroli wskazanej w nim decyzji.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.