Uzasadnienie
Wyrkiem z dnia 12 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę F. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania budynku.
Tego samego dnia skarżący złożył wniosek o przyznanie mu kosztów podróży w kwocie 35 zł obejmujących dojazd ponad 100 km z miejsca zamieszkania do siedziby Sądu oraz powrót do domu.
Stosownie do art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
W niniejszej sprawie brak jest przepisów szczególnych, które pozwalałyby na uwzględnienie wniosku skarżącego o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę sądową.
Zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym zwrot kosztów przejazdów strony do sądu, przysługuje skarżącemu od organu administracji w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.). Skoro skarga F. J. została oddalona, nie można przyznać skarżącemu żądanej kwoty na podstawie art. 200 p.p.s.a. Nie zachodzi również przypadek określony w art. 201 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. F. J. został zwolniony z kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 211 - 213 p.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, przy czym opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna, a do wydatków zalicza się w szczególności należności tłumaczy i kuratorów ustanowionych w danej sprawie oraz koszty ogłoszeń oraz diety i koszty podróży należne sędziom i pracownikom sądowym z powodu wykonania czynności sądowych poza budynkiem sądowym, określone w odrębnych przepisach. Koszt dojazdu na rozprawę nie należy więc do kosztów sądowych, a co za tym idzie nie można skutecznie domagać się przyznania kosztów dojazdu do sądu z tytułu zwolnienia od kosztów sądowych.
Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, wniosek ten należało oddalić na podstawie powołanych wyżej przepisów w zw. z art. 151 i 166 p.p.s.a.