Uzasadnienie
Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sad. Co do rygoru niezastosowania się przez stronę do zarządzenia przewodniczącego z wezwaniem o uiszczenie opłaty (wpisu) przepis art. 220 § 3 jest normą szczególną w stosunku do normy ogólnej zamieszczonej w art. 220 § 1. Tym samym skarga do sądu administracyjnego, od której nie został uiszczony wpis (skarga nieopłacona) podlega odrzuceniu. Ponadto zgodnie z art. 58 § 1pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
W przedmiotowej sprawie, w związku ze złożeniem przez P.B. skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 11.2010 roku, znak: [...], zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, skarżący został wezwany do nadesłania 8 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz do uiszczenia należnego od skargi wpisu w kwocie 500 zł. - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone (w trybie art. 72 § 1 p.p.s.a.) w dniu 8 lutego 2011 r., a zatem termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 15 lutego 2011 roku. W zakreślonym terminie skarżący braków formalnych i fiskalnych nie uzupełnił, wobec powyższego skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji na mocy wyżej przytoczonych przepisów.