Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 marca 2000 r. Antoni M. domaga się wznowienia postępowania w sprawie II SA/Kr 663/99. Jako podstawę wznowienia powołuje art. 403 par. 1 pkt 2 i 3 Kpc a także art. 227 Kpa, art. 408 i art. 413 Kpc. Za przestępstwo uznaje "(...) nie właściwe postępowanie pracowników administracji (...) brak poszanowania praw człowieka, gdyż garaż (...) został wybudowany nie samowolnie (...) ponieważ garaż ten został wybudowany dnia 6 maja 1980 r. zgodnie z zatwierdzoną opinią Urzędu Gminy D. jaka była potrzebna na ówczesne czasy".
Sprawa której wznowienia domaga się skarżący oznaczona II SA/Kr 663/99 zakończyła się postanowieniem z dnia 15 listopada 1999 r. odrzucającym jego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 r. II SA/Kr 1350/97.
Naczelny Sąd administracyjny zważył co następuje
W orzecznictwie sądów powszechnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Sądu Najwyższego istnieje od wielu lat utrwalona zgodność w kwestii stosowania w praktyce instytucji procesowej wznowienia postępowania, które zgodnie z obowiązującą regulacją prawną przysługuje tylko od prawomocnych wyroków sądowych i postanowień orzekających co do istoty sprawy. W orzecznictwie sądowym przyjęto, że nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania od innych prawomocnych postanowień, kończących postępowanie w sprawie o charakterze proceduralnym i nie merytorycznym, tj. takich jak np. umorzenie postępowania lub odrzucenie pozwu lub wniosku, albo skargi do sądu administracyjnego /zob. postanowi cienie SN z dnia 30 listopada 1993 r. III AZP 18/93 - wraz z przytoczoną tam argumentacją i orzecznictwem - OSNCP 1994 nr 6 poz. 122/. Sprawa której wznowienia domaga się skarżący - jak to powiedziano wyżej - zakończyła się postanowieniem z dnia 15 listopada 1999 r. odrzucającym na podstawie art. 410 Kpc w zw. z art. 59 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - jego skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 1999 r. II SA/Kr 1350/97.
Skoro więc brak jest warunku przedmiotowego skargi jakim jest istnienie prawomocnego orzeczenia zawierającego rozstrzygnięcie co do istoty sprawy na mocy art. 27 ust. 2 w związku z art. 53 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.