Uzasadnienie
sygn. akt II SA/Kr [...]
K. Z. i W. Z. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 10 sierpnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn. "Rozbudowa ulicy [...] w K. (od km 0+117,66 do 0+289,22) jako kategorii gminnej klasy drogi dojazdowej, wraz z budową infrastruktury: kanalizacji deszczowej, oświetlenia ulicznego, sieci wodociągowej, oraz przebudową kolidującej infrastruktury technicznej: sieci wodociągowej, sieci kanalizacji deszczowej, sieci elektroenergetycznej, sieci teletechnicznej oraz sieci gazowe".
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie skarżący wskazali, że decyzja Wojewody stanowi podstawę do rozpoczęcia robót budowalnych oraz przejścia własności wydzielonych nieruchomości, stąd konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż w przeciwnym wypadku mogą nastąpić nieodwracalne skutki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd może także wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, W. 2005, s. 294 i n.). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, które sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela, to wnioskodawca, domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
W przedmiotowej sprawie, wniosek nie mógł zostać uwzględniony, bowiem skarżący nie uprawdopodobnili niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że decyzje dotyczące realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ze swej natury zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać ich wystąpienie w stosunku do składającego wniosek. Argumenty skarżących, powołane na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonanie, są niezwykle enigmatyczne i w zasadzie nie wiadomo w czym konkretnie skarżący upatrują indywidualnego zagrożenia wynikającego z realizacji inwestycji. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu.
Należy przy tym zwrócić uwagę, że ustawa z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031 ze zm.) ma szczególny charakter i jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się np. w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowania nimi przez inwestora na cele budowlane. Rozważając kwestie wstrzymania wykonania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej należy zatem uwzględnić interes społeczny i gospodarczy, które przemawiają za szybką i sprawną realizacją przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie drogi (por. postanowienie NSA z dnia 17 września 2010 r., II OZ [...], postanowienie WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 22 lutego 2017 r., II SA/Go [...]).
Powyższe oznacza, że udzielenie ochrony tymczasowej skarżącym niweczyłoby cel, jaki przyświecał ustawodawcy przy przyjęciu ustawy ustalającej szczególny reżim prawny przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.