Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001 r. Nr [...] (prawidłowo [...]) przystąpiono do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów Gminy B. w miejscowościach B., B., J., L., P., S., S., S., T., T. i Z. Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 18 sierpnia 2003 r. do 16 września 2003 r.
W dniu 23 sierpnia 2003 r. pismo nazwane "zarzutem" wniosła w stosunku do w/w projektu D.G., zam. w O., przy ul. D.. Napisała ona, że nie zgadza się na przedłużenie działki nr "1", stanowiącej drogę o działkę nr "2" i nie zgadza się na obciążenie przejazdem jej działki przez właścicieli działek sąsiednich, równoległych do drogi. Jej działka nr "1" jest bowiem obciążona służebnością przechodu i przejazdu tylko do działek nr "3", "4", "5", "6" i "7" na rzecz ich każdoczesnych właścicieli.
Pismo D.G. potraktowano jako protest i Rada Gminy B. uchwałą z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] odrzuciła go "ze względów formalnych". W uzasadnieniu tej uchwały wyjaśniono, że "przedmiot zgłoszonych zastrzeżeń nie koliduje z działkami będącymi własnością składającej protest" i dlatego jej pismo potraktowano jako protest. Wyjaśniono również, że projekt planu nie wyznacza nowej drogi i zachowuje istniejące służebności. Istniejący dojazd na kierunku NS jest oznaczeniem zawartym na podkładzie mapowym i nie został wyznaczony liniami rozgraniczającymi w projekcie planu. Z kolei linia WZ, odczytana przez wnoszącą protest jako droga, jest linią istniejącego odwodnienia terenu i wynika również z oznaczenia podkładu mapowego.
W dniu 31 grudnia 2003 r. (data stempla pocztowego) D.G. skierowała na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu administracyjnego. Skarżąca podniosła, że jest właścicielką działek nr "6" i "7". Uważa ona, że wymieniona w uchwale linia odwodnienia nigdy nie istniała i nie istnieje i nie zgadza się na ewentualne wykopy, które miałyby przebiegać przez jej działkę.
W odpowiedzi na skargę Gmina B. wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie. Przyznano, że zaskarżona uchwała zawierała błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi, ale stwierdzono, że nie może to wpływać na jej dopuszczalność. Gmina uważa, że skarga na uchwałę o odrzuceniu protestu jest wykluczona. W części merytorycznej odpowiedzi powtórzono poprzednią argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, póz. 139 z późn. zm.), rozróżniała zarzuty i protesty jako dwa rodzaje środków prawnych, służących w stosunku do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Protest mógł wnieść w istocie każdy, natomiast przesłanką wniesienia zarzutu było naruszenie interesu prawnego danej osoby przez projekt planu.
W analizowanej tu sprawie organy Gminy B. błędnie zakwalifikowały pismo D.G., wniesione w dniu 23 sierpnia 2003 r., a dotyczące projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Jak wynika bowiem z materiałów sprawy i z oświadczeń skarżącej składanych na rozprawie, a potwierdzonych przez pełnomocnika Gminy, działki skarżącej leżą na obszarze objętym planem. W szczególności projekt planu powoduje, że zamiast służebności gruntowej, jaką jest obecnie obciążona jej działka nr "1", stanowiąca drogę, powstanie droga powszechnie dostępna, przedłużona jeszcze o działkę nr "8". Taki projekt niewątpliwie narusza interes prawny D. G., gdyż w istocie zmienia przeznaczenie działki nr "1", a także naraża skarżącą na przejazd przez jej działkę pojazdów, nie będących własnością sąsiadów, na rzecz których została ustanowiona dotychczasowa służebność. Skoro projekt planu narusza interes prawny D. G., jej pismo było więc zarzutem, a nie protestem.
W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 55 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 cyt. ustawy - Przepisy wprowadzające...
Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.