Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wnioskiem z dnia 1 lutego 2021 r. N. P., zwana dalej skarżącą zwróciła się do Zarządu Dróg Miasta Krakowa o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie:
- 1) Czy obecny Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakwa oraz byli Dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie wraz z obecnymi i byłymi pracownikami organu piastującymi kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej i zostali z tego tytułu skazani prawomocnym wyrokiem lub orzeczeniem przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony w okresie od dnia wejścia ustawy o udostępnienie informacji publicznej tj. od dnia 6 września 2001 r. do dnia obecnego,
- 2) Czy w Sądzie lub innym organie do tego uprawnionym toczą się obecnie postępowania przeciw obecnemu Dyrektorowi Zarządu Dróg Miasta Krakowa lub obecnym i byłym pracownikom organu, piastującym kierownicze stanowiska w przedmiocie bezczynności w udzieleniu informacji publicznej. Jeśli tak to zwrócono się o padanie sygnatur akt oraz daty wszczęcia postępowania,
- 3) Jeśli doszło do stwierdzenia przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony, że obecny Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa lub byli Dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie oraz byli i obecni pracownicy organu piastujący kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej zwrócono się o podanie sygnatury akt sądowych oraz daty zapadłego wyroku lub orzeczenia, postanowienia licząc od dnia 6 września2001 roku do dnia obecnego,
- 4) W razie stwierdzenia przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony, że obecny Dyrektor Dróg Miasta Krakowa lub inni Dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie oraz byli i obecni pracownicy organu piastujący kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zawnioskowano o podanie informacji ile było stwierdzonych przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, a ile było stwierdzonych bezczynności bez rażącego naruszenia prawa licząc od dnia 6 września 2001 roku do dnia obecnego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej,
- 5) W razie stwierdzenia przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony, że obecny Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa lub inni Dyrektorzy ówczesnego Zarządu Infrastruktury Komunalne i Transportu w Krakowie oraz obecni i byli pracownicy piastujący kierownicze stanowiska dopuścili się bezczynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, wnioskuję o podanie informacji jaka została wymierzona przez Sąd lub inny organ do tego uprawniony kara grzywny lub inna orzeczona kara licząc od dnia 6 września 2001 roku do dnia obecnego zgodnie z ustawą z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej.
Ww. wniosek został sprecyzowany w piśmie z dnia 8 marca 2021 r., w który podano, że wniosek ten dotyczy okresu od dnia 1 października 2008 r. (data powstania ZIKiT) do dnia 3 lutego 2021 r. (data wpływu wniosku do organu).
Decyzją z dnia 1 kwietnia 2021 r. nr NO.0161.1.51.2021 Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa odmówił udzielania informacji publicznej.
Decyzją z dnia 25 czerwca 2021 r. nr SKO.IP/4105/27/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uchyliło ww. rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z dnia 15 listopada 2021 r. nr NO.0161.1.51.2021(2) Dyrektor Zarządu dróg odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej na podstawie wniosku z dnia 1 lutego 2021 r. ze względu na brak wykazania przez Wnioskodawcę, iż uzyskanie informacji przetworzonych w zakresie objętym pkt 2 do 5 wniosku jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Decyzją z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr SKO.IP/4105/53/2021 Samorządowe Kolegium odwoławcze w Krakowie uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.
Pismem z dnia 30 maja 2021 r. Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa wskazał, iż informacje, o które ubiega się skarżąca są informacji przetworzonymi, w związku z czym zwrócił się o wykazanie szczególnego interesu prawnego w sprawie.
Pismem z dnia 20 czerwca 2022r. (data wpływu do organu 24 czerwca 2022 r.) skarżąca wskazała, że pojęcie "informacji przetworzonej" nie jest wprost uregulowane w ustawie, zaś pojęcie interesu publicznego jest również pojęciem nieokreślonym. Dodała, że w niniejszej sprawie pozyskane informacje będą służyły interesowi publicznemu, bowiem dotyczą pracowników organów administracji publicznej.
Decyzją z dnia 21 lipca 2022 r., nr NO.0161.1.51.201 (3), działając na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2022.902), art. 104 w zw. z art. 107 kpa oraz § 5 ust. 4 Statutu Zarządu Dróg Miasta Krakowa stanowiącego załącznik do uchwały
Nr CVIII/2809/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2018 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, która stanowi załącznik do Obwieszczenia Rady Miasta Krakowa z dnia 18 listopada 2020 roku w sprawie ogłoszenia tekstu jednolitego uchwały Nr CVIII/2809/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2018 roku w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej (Dz.Urz.Woj.Małop.2020.7323 - Ogłoszony 1 grudnia 2020 roku) Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa odmówił udostępnienia informacji publicznej żądanej na podstawie wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia 1 lutego 2021 r. ze względu na brak wykazania przez wnioskodawcę, iż uzyskanie informacji przetworzonych objętych przedmiotem żądań (w zakresie punktów od 2 do 5) jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że system Elektronicznego Zarządzania Dokumentacją funkcjonującą w ówczesnym ZIKiT w Krakowie oraz obecnym ZDMK nie są w stanie wygenerować zestawień stanowiących odpowiedź na przedmiotowy wniosek w zakresie punktów od 2 do 5. Przygotowanie tych informacji musiałoby się wiązać z przygotowaniem przez pracowników komórek merytorycznych ZDMK analiz dokumentów związanych z reprezentowaniem w postępowaniach sądowych, sądowo-administracyjnych oraz postępowaniach przed organami innych instancji odrzekającymi na przestrzeni lat objętych wnioskiem (tj. od 2001 roku), pozostających w Archiwum Zakładowym ZDMK oraz zasobów Działu Organizacji ZDMK oraz Zespołu Radców Prawnych pod kątem zawartych tam informacji pod kątem punktów 2-5 wniosku. W związku ze sprecyzowaniem czasookresu którego ramy określał przedmiotowy wniosek tj. od 2008 r. do 2021 r. (13 lat), w celu spełnienia wymogów wniosku należałoby wydelegować grupę pracowników do realizacji wyłącznie zakresu przedmiotowego wniosku.
Organ wyjaśnił, że z informacji pozyskanych z Archiwum Zakładowego ZDMK, w okresie od 2003 r. do 2017 r. zarchiwizowano 162 teczek akt o charakterze sądowo-administracyjnym, które to teczki należałoby poddać wnikliwej ocenie pod katem analizy informacji stanowiących zakres przedmiotowego wniosku.
W ocenie organu, do wytworzenia wnioskowanych zestawień dotyczących informacji publicznej stanowiących przedmiot wniosku, należałoby zatrudnić szereg pracowników z różnych działów jednostek ZDMK, celem dokonania analizy 4322 teczek spraw procedowanych przez te komórki, w celu ustalania czy dokumenty w nich zawarte nie stanowią nośnika objętego wnioskiem. Wskazano tutaj na ilość kompletów dokumentów pogrupowanych w teczki procedowane przez konkretne działy - Zespołu Radców Prawnych ZDMK, lub Dział NO ZDMK (organizacji). Wskazano przy tym, iż powyższe 4322 teczki dotyczą okresu od 1 stycznia 2018 r. do 3 lutego 2021 r. Organ stanął na stanowisku, iż żądane informacje, tj. uszeregowanie, usystematyzowanie i zestawienie informacji prostych wyselekcjonowanych wg określonych według zawartych we wniosku kryteriów pozostaje informacją przetworzoną. Powyższe stanowisko zostało poparte orzecznictwem sądów administracyjnych.
Od powyższej decyzji odwołanie wniosła N. P..
Decyzją z dnia 7 października 2022 r. znak: SKO.IP/4105/42/2022 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 2, art. 3, art. 10, art. 14, art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję z dnia 21 lipca 2022 r.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał że definicję "informacji publicznej" zawiera art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Zgodnie z tym przepisem, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Powyższy przepis stanowi ustawową regulację konstytucyjnej normy zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Realizacja w taki sposób konstytucyjnie zagwarantowanego prawa obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu - art. 61 ust. 2 Konstytucji.
Z kolei zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna ilość tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego.
Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzania odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, publ. LEX nr 281369).
W ocenie organu odwoławczego w zaskarżonej decyzji wyjaśniono w sposób nie pozostawiający wątpliwości, iż chodzi o informację przetworzoną. Z kolei udostępnienie takiej informacji jest uzależnione od wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, który to interes pomimo prawidłowego wezwania przez organ pierwszej instancji nie został przez wnioskodawczynię wskazany.
Prawo do informacji nie jest bezwzględne i doznaje ograniczeń z uwagi na ustawowe wyjątki. Decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest swoistego rodzaju wyjątkiem od zasady udostępnienia informacji, dlatego winna być wydana po przeprowadzeniu stosownego postępowania wyjaśniającego w zakresie zarówno treści żądania, jak również ewentualnego interesu publicznego.
W ocenie Kolegium cel żądania informacji publicznej jedynie pośrednio powiązany z interesem publicznym, a w każdym razie nie można w przedmiotowej sprawie mówić o kwalifikowanej postaci istotnego interesu publicznego. Kolegium podzieliło w tym miejscu stanowisko organu pierwszej instancji, iż wnioskodawczyni nie wskazała wyczerpująco, w jaki sposób udzielone informacje miałby wpłynąć na prowadzone postępowania, a także jakie realne i konkretne korzyści odniósłby ogół społeczności lokalnej poprzez dostęp do tych informacji. Zwłaszcza, iż organ w sposób wyczerpujący i klarowny odniósł się do kwestii ewentualnego zatrudnienia osób skazanych prawomocnym wyrokiem, a także koniecznością legitymowania się zaświadczeniem o niekaralności przez nowo zatrudnianych pracowników. Powołano się tutaj na obowiązujące przepisy oraz wskazano podmioty, które mogą udzielić informacji o osobach karanych.
Zdaniem organu odwoławczego trafne jest zatem stanowisko organu pierwszej instancji o braku wykazania w sposób dostateczny, iż żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. Także wszystkie wskazania nałożone przez Kolegium w poprzedniej decyzji zostały prawidłowo zrealizowane zostały prawidłowo zrealizowane podczas postępowanie przed organem pierwszej instancji.
Na powyższa decyzje N. P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:
- - art.
- 61. ust. 1 i 2 w zw. z art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają przesłanki ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na ograniczeniu konstytucyjnego prawa, które to ograniczenie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w potrzebie ochrony wskazanych w art. ust. 3 Konstytucji RP wartości prawnie chronionych;
- - art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (dalej Jako: UDIP), w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona;
- - art. 3 ust. 1 pkt 1 UDIP w zakresie, w jakim prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została wykazana.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądańi wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu.
Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.
Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzi przesłanka do stwierdzenia jej nieważności, opisana w art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.).
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 21 lipca 2022 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Decyzja ta wydana została na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.). Zgodnie z przywołaną normą odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Stosownie do art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;
2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.
W okolicznościach przedmiotowej sprawy należało uwzględnić, że skarżąca zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej do Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa. Jak wynika z § 1 Statutu Zarządu Dróg Miasta Krakowa stanowiącego załącznik do uchwały nr CVIII/2809/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2018 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. 2018 r. poz. 7323) Zarząd Dróg Miasta Krakowa jest "samodzielną jednostką organizacyjną gminy Miejskiej Kraków, nie posiadającą osobowości prawnej, działającą jako wyodrębniona jednostka budżetowa".
W tym miejscu zauważyć warto, że ustawa o dostępie do informacji publicznej określa w art. 4 ust. 1 otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej. Wynika z niego, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
- 1) organy władzy publicznej;
- 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
- 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
- 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
- 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Jak zatem wynika z powyższego, u.d.i.p. wskazuje obok organów władzy publicznej, przez które należy rozumieć w szczególności organy administracji publicznej (w tym Prezydenta Miasta Krakowa), inne podmioty zobowiązane do udostępniania informacji publicznej, takie jak np. jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, w tym Zarząd Dróg Miasta Krakowa. Tych podmiotów dotyczy art. 17 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi: "Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio." Z art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wynika natomiast, że "Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania."
Podkreślenia wymaga, że – wbrew temu jak przyjęło Kolegium w zaskarżonej decyzji – w przedmiotowej sprawie Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa nie działał jako organ upoważniony do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, w tym wydawania decyzji administracyjnych i postanowień, o których mowa w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – na podstawie upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa. Do tej funkcji Dyrektora odnosi się § 5 ust. 4 Statutu ZDMK, który to przepis przywołany został jako podstawa prawna decyzji z dnia 21 lipca 2022 r. Treść tej decyzji, zamieszczone tam oznaczenie organu "Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa" oraz podpis osoby powołanej na stanowisko Dyrektora ZDMK z pieczęcią określającą funkcję tej osoby ("Dyrektor ZDMK") nakazują przyjąć, że Dyrektor ZDMK działał w imieniu własnym - jako podmiot reprezentujący jednostkę organizacyjną, zobowiązaną do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.; właściwy do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; a nadto właściwy do ponownego rozpatrzenia sprawy, na skutek wniosku złożonego na podstawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. (podobnie zob. wyrok NSA z 25 kwietnia 2018 r., I OSK 2373/17, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zauważyć należało również w związku z powyższym, że zgodnie z art. 17 pkt 1 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu przepisów tego Kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba, że ustawy szczególne stanowią inaczej. Kodeksową definicję legalną pojęcia organów jednostek samorządu terytorialnego określa art. 5 § 2 pkt 6 k.p.a., zgodnie z którym rozumie się przez nie organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta) starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Zarząd Dróg Miasta Krakowa oczywiście nie stanowi żadnego z wymienionych tu organów, a jednocześnie nie należy do "służb, inspekcji i straży" działających w imieniu prezydenta miasta. To pojęcie przypisywane jest bowiem specjalnym podmiotom funkcjonującym w ramach administracji zespolonej, do których ZDMK nie został zaliczony.
Z powyższego wynika, że od decyzji wydanej przez Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa w tej sprawie nie przysługiwało odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, stosownie do art. 17 ust. 2 u.d.i.p., który to wniosek podlegał rozpatrzeniu przez Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa, stosownie do art. 127 § 3 k.p.a., co oznacza, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie nie było do rozpatrzenia przedmiotowej sprawy.
Wszystko powyższe prowadzi do wniosku, że konieczne było stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 7 października 2022 r. ze względu na naruszenie przepisów o właściwości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.
W ponownie prowadzonym postępowaniu, Dyrektor Zarządu Dróg Miasta Krakowa ponownie rozpatrzy sprawę, przyjmując, że skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nieprawidłowo, wskutek błędnego pouczenia zawartego w decyzji z 21 lipca 2022 r., błędnie oznaczony jako odwołanie.
W tych okolicznościach sprawy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.