Uzasadnienie
Postanowieniem nr [...] z 27 czerwca 2019 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu k. w K., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 123 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096), zawiesił postępowanie administracyjne, toczące się w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L., gm. A., do czasu zakończenia postępowania cywilnego o zasiedzenie nieruchomości [...], [...], [...] w m. L., gmina A. (sygnatura akt [...]), zobowiązując jednocześnie strony do niezwłocznego dostarczenia informacji o ostatecznym zakończeniu postępowania cywilnego o zasiedzenie nieruchomości [...], [...], [...] w m. L., gmina A. (sygnatura akt [...]).
W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 30 kwietnia 2019 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla powiatu k. w K. zostało wszczęte postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L., gm. A.. W dniu 4 czerwca 2019 r. zostały przeprowadzone oględziny przedmiotowego budynku mieszkalnego. W dniu 12 czerwca 2019 r. wpłynął wniosek R.K. o zawieszenie ww. postępowania do czasu zakończenia postępowania dotyczącego ustalenia granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz [...] m. L.. Ustalenie rzeczywistego przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz [...] w m. L. ma istotne znaczenie dla postępowania w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L., gm. A.. Z dokumentów znajdujących się w posiadaniu organu wynika, że przebieg granic jest przedmiotem sporu pomiędzy właścicielami sąsiednich działek i będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie niniejszego postępowania administracyjnego.
Organ uznał więc za zasadne zawieszenie prowadzonego postępowania administracyjnego, do czasu wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu o zasiedzenie pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz [...] m. L., gm. A..
Na skutek rozpoznania zażalenia M.S., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z 12 sierpnia 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 123 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.), uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji podał, że zaskarżone postanowienie jest nieprawidłowe. Przedmiotowe postępowanie zostało zawieszone przez PINB dla powiatu k. w K. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle doktryny zagadnieniem wstępnym jest sytuacja, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem owego zagadnienia przez inny organ lub sąd. Jego treścią może być wypowiedź co do uprawnienia lub obowiązku, stosunku lub zdarzenia prawnego albo też inne okoliczności mające znaczenie prawne. Zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. uzależnione jest od wystąpienia łącznie trzech, wymienionych niżej przesłanek: postępowanie administracyjne jest w toku, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem postępowania administracyjnego zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, zagadnienie wstępne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte.
Odwołując się do orzecznictwa organ II instancji podkreślił, że pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć związek przyczynowy. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Ponadto dokonane w w/w zakresie ustalenia, organ winien opisać w uzasadnieniu postanowienia o zawieszeniu postępowania, tak aby udowodnić prawidłowość podjętych przez siebie działań. Co do zasady motywy orzeczenia organu administracji publicznej winny przedstawiać zarówno przesłanki faktyczne jak i prawne jego wydania. Oznacza to, że w uzasadnieniu skarżonego postanowienia organ I instancji winien był przedstawić przebieg rozumowania, które doprowadziło go, po pierwsze, do ustalenia określonych faktów, kolejno do ustalenia znaczenia tychże faktów dla prowadzonej sprawy, a wreszcie do zastosowania określonej normy prawnej. Rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego winny być bowiem przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a wydawane rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Wymogów tych nie spełnia skarżone postanowienie organu I instancji.
Z akt sprawy znak: [...] wynika, że przed PINB dla powiatu k. w K. toczy się postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L., gm. A.. MWINB po dokładnej analizie akt postępowania stwierdził, że wskazane w sentencji skarżonego postanowienia PINB dla powiatu k. w K. postępowanie nie stanowi zagadnienia wstępnego w sprawie. W uzasadnieniu skarżonego postanowienia PINB w żaden sposób nie wykazał, aby rozstrzygnięcie niniejszej sprawy bezpośrednio zależało od uprzedniego rozstrzygnięcia przedmiotowego postępowania sądowego o zasiedzenie nieruchomości [...], [...], [...] w m. L., gmina A. (sygnatura akt [...]).
Niezależnie od powyższego, w ocenie MWINB w K. postępowanie sądowe o sygnaturze akt [...], toczące się przed Sądem Rejonowym dla K. w K. (z wniosku R. i B.K. o stwierdzenie nabycia nieruchomości obejmującej działki [...] i [...] w m. L. przez zasiedzenie), nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania prowadzonego przed organem I instancji. Na dzień dzisiejszy istnieje określony stan prawny w/w nieruchomości i organ I instancji prowadząc swoje postępowanie (w tym również wydając rozstrzygnięcie końcowe w sprawie) winien nim się kierować. Dopiero w momencie wydania prawomocnego wyroku w w/w postępowaniu sądowym stan ten może ulec zmianie, co w przypadku braku wcześniejszego zakończenia sprawy obligowałoby organ I instancji do uwzględnienia jego treści.
W związku z powyższym, toczące się przed Sądem Rejonowym dla K. w K. postępowanie sądowe o sygnaturze akt [...] nie powoduje niemożności wydania prawidłowego rozstrzygnięcia przez PINB dla powiatu k. w K..
Na marginesie organ II instancji wskazał, że ze względu na toczące się przed Sądem Rejonowym dla K. w K. postępowanie o stwierdzenie nabycia nieruchomości obejmującej działki [...] i [...] w m. L. przez zasiedzenie, organ I instancji podejmując ponownie postępowanie, powinien mieć na uwadze aktualny stan prawny przedmiotowej nieruchomości i uwzględniać zachodzące w nim zmiany.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wnieśli R.K. i R. i B.K..
Powyższemu postanowieniu zarzucili:
- I. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść zaskarżonego postanowienia, tj.:
- - art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne twierdzenie, że wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego to jest wydania przez Sąd Rejonowy dla K. w K., [...] Wydział Cywilny w sprawie o sygn. akt: [...] orzeczenie w sprawie o zasiedzenie;
- - art. 15 k.p.a poprzez błędną interpretację, że postępowanie dwuinstancyjne opiera się wyłącznie na tym, że organ II instancji ma za zadanie jedynie utrzyma bądź uchylić postanowienie organu I instancji, podczas gdy wyższy organ powinien on ponownie rozstrzygnąć sprawę co do kwestii merytorycznych i prawnych;
- - art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. w związku z art. 124 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia wpływu postępowania o zasiedzenie nieruchomości na rozstrzygnięcie postępowania;
- II. obrazę przepisów prawa materialnego, które wpłynęły na wynik sprawy, a to:
- - niezastosowanie § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 32 prawa budowlanego, w wyniku czego przy braku możliwości ustalenia granic zasiedzianych nieruchomości, nie możliwe jest już na tym etapie zastosowanie określonych w przepisie odległości, ani ustalić przesłanek do realizacji obowiązków określonych prawem budowlanym;
- - błędne stwierdzenie, że wydanie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie wymaga ustalenia zagadnienia wstępnego, gdy dla niniejszej sprawy niezbędne jest ustalenie kto jest faktycznym właścicielem działek [...], [...] i [...] i czy nie zostały one zasiedziane przez skarżących;
- - niezastosowanie art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane w wyniku czego organ II instancji nie ustalił kto jest faktycznym właścicielem gruntu i posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które inwestor musi wykazać chcąc zrealizować zamierzoną inwestycję.
Skarżący wnieśli o uchylenie przedmiotowego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi ww. zarzuty zostały rozwinięte.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.
W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ I instancji uznał, że zachodzą podstawy do zawieszenia postępowania, a to z uwagi na toczące się postępowanie przed sądem cywilnym w przedmiocie zasiedzenia przez inwestorów działek nr [...], [...], [...], stanowiących własność M.S.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., uchylając opisane na wstępie postanowienie uznał natomiast, że powyższa sprawa nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stąd brak jest podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L., gm. A. w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sprawy cywilnej. Zdaniem Sądu, stanowisko organu II instancji jest prawidłowe.
Rozpoznając niniejszą sprawę, w pierwszej kolejności wskazać należy że stosownie do treści art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji (postanowienia) zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Wskazany przepis określa podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania, co oznacza, że w razie wystąpienia tej przesłanki organ zobowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, a także kontrolować czy w toku postępowania nie zaistniała taka podstawa.
Pod pojęciem "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. A zatem, musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. W przypadku braku takiego związku zawieszenie postępowania na tej podstawie nie jest dopuszczalne. Z tych względów organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej.
Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (tak: NSA w wyroku z 28 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 1698/07, orzeczenia dostępne pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z 9 lipca 2013 r., sygn. I OSK 348/12 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania.
Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ II instancji prawidłowo stwierdził brak istnienia bezpośredniego związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu k. w K. odnośnie rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L., gm. A., a toczącą się przed Sądem Rejonowym dla K. w K. sprawą o zasiedzenie działek nr [...], [...] i [...]. Tym samym Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że wystąpienie z wnioskiem o stwierdzenie zasiedzenia spornej nieruchomości nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wskazuje, że postępowanie zostało wszczęte w związku z ustaleniami poczynionymi w toku czynności kontrolno-wyjaśniających i dotyczy rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w m. L.. Przedmiotem zainteresowania organu były realizowane w kolejnych latach roboty budowlane w obrębie budynku mieszkalnego, w tym jego rozbudowa o ogród zimowy realizowana – jak wynika z protokołu oględzin z 4 czerwca 2019 r. - z odstępstwami od zatwierdzonego decyzją Starosty K. z 21 stycznia 2019 r. znak: [...] projektu budowlanego.
Przy czym w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji nie zostało wykazane, czy odstępstwa te można zakwalifikować jako odstępstwa istotne czy też nieistotne. We wspomnianym protokole oględzin zobowiązano co prawda kierownika budowy do przedłożenia w terminie 14 dni dokumentacji wykazującej powstałe zmiany, jednak obowiązek ten nie został wykonany, a zamiast tego inwestor - R.K. wniosła pismem z 12 czerwca 2019 r. o zawieszenie postępowania w sprawie. Organ I instancji przychylając się do ww. wniosku skarżącej nie podjął nawet próby wykazania w jaki sposób toczące się postępowanie w sprawie zasiedzenia sąsiednich działek wpływa na możliwość rozstrzygnięcia sprawy. Sporządzone uzasadnienie sprowadza się do lapidarnego twierdzenia, że ustalenie rzeczywistego przebiegu granic pomiędzy działkami nr [...] i [...] oraz [...] "ma istotne znaczenie" dla postępowania.
Sąd pragnie zwrócić uwagę, że dotychczasowy sposób procedowania przez organ I instancji nie pozwala ani na ustalenie faktycznego zakresu postępowania, ani trybu w jakim jest prowadzone. Warto też zaznaczyć, że wniosek o zasiedzenie dotyczy działek sąsiednich, a nie działki na której prowadzone są roboty budowlane, zatem zagadnienie ich własności nie ma wpływu na prawo do dysponowania przez inwestorów nieruchomością (działka nr [...]) na cele budowlane.
Powracając w tym miejscu do przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy ponownie zaakcentować, że dotyczy to takich sytuacji gdy bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Chodzi tu więc o brak możliwości rozstrzygnięcia sprawy w ogóle a nie rozstrzygnięcia jej w określony sposób. Zależność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy administracyjnej nie może być utożsamiana z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji administracyjnej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści. Podkreślić należy, że w aktach organu I instancji znajduje się ksero odpisu księgi wieczystej [...] prowadzonej dla działki nr [...], z podziału której powstały działki nr [...], [...] i [...], gdzie prawo własności nieruchomości wpisane jest na rzecz M.S..
Prawo własności M.S. ujawnione zostało w księdze wieczystej, którą zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2204 ze zm.) prowadzi się w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości. Do czasu wydania prawomocnego postanowienia stwierdzającego nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia przez B.K. i B.K., M.S. pozostaje w świetle prawa właścicielem ww. działek. Powyższej oceny nie zmienia fakt udzielenia skarżącym zabezpieczenia roszczenia w postaci wpisania ostrzeżenia do księgi wieczystej o toczącym się postępowaniu [...] o stwierdzenie nabycia nieruchomości w drodze zasiedzenia (postanowienie Sądu Rejonowego dla K. w K. z dnia 8 lutego 2019 r., sygn. akt [...]). Samo uzyskanie zabezpieczenie roszczenia nie jest równoznaczne z posiadaniem tytułu prawnego do nieruchomości, nie wpływa zatem na ujawnione stosunki własnościowe w sprawie. Jego funkcja sprowadza się jedynie do wyłączenia rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych, w razie rozporządzenia ww. nieruchomością przez uczestniczkę.
Reasumując, zawisłość sprawy o zasiedzenie nie może być uznana za zagadnienie wstępne w przedmiotowej sprawie, ponieważ nie zachodzi w sprawie sytuacja, w której w dacie orzekania nie byłoby możliwe wydanie decyzji. Natomiast okoliczność, że fakty mające znaczenie dla kierunku rozstrzygnięcia mogą ulec zmianie w przyszłości na przykład na skutek orzeczenia sądu powszechnego nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Z przedstawionych powyżej powodów nie mógł odnieść skutku zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Za bezzasadny należy również uznać zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., albowiem wbrew twierdzeniom skarżących uzasadnienie zaskarżonego postanowienia wskazuje, że organ II instancji nie poprzestał na ocenie słuszności argumentacji przedstawionej przez organ I instancji. Wręcz przeciwnie, po wytknięciu wadliwie sporządzonego uzasadnienia, organ II instancji dokonał wyczerpującej analizy wpływu postępowania w przedmiocie zasiedzenia na wynik prowadzonej sprawy w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego, dochodząc do słusznej konkluzji o braku podstaw do zawieszenia postępowania. Z tych tez powodów nie sposób zarzucić organowi II instancji naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 k.p.a. w zw. z art. 124 k.p.a. oraz art. 126 k.p.a. Rozstrzygnięcie wydane w sprawie zostało poprzedzone prawidłowymi ustaleniami stanu faktycznego w sprawie, a następnie w sposób wyczerpujący umotywowane.
W kwestii naruszenia przez organ II instancji § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) oraz art. 32 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), w wyniku czego przy braku możliwości ustalenia granic zasiedzianych nieruchomości, nie możliwe jest już na tym etapie zastosowanie określonych w przepisie odległości, ani ustalenie przesłanek do realizacji obowiązków określonych prawem budowlanym.
Należy wyjaśnić, że powyższe kwestie powinny stanowić przedmiot zainteresowania inwestora przed przystąpieniem do jakichkolwiek inwestycji budowlanych. Nie zasługuje na ochronę postępowanie inwestora, który prowadzi roboty budowlane w sposób, który uzasadnia ingerencję organów nadzoru budowlanego, a następnie żąda zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowań umożliwiających legalizację samowoli czy dokonanych odstępstw. Konsekwencje ewentualnych zaniedbań w tym zakresie muszą obciążać inwestora, który narusza przepisy prawa budowlanego. Należy też zaznaczyć, że to nie na organach nadzoru budowlanego, a inwestorze spoczywa obowiązek wykazania tytułu prawnego do nieruchomości (art. 3 pkt 11 ustawy Prawo budowlane).
Sąd uznał zatem, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a przytoczona przez organ II instancji argumentacja zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności zaistniałe w sprawie, jak też prawidłowość ich oceny przez organ odwoławczy nie budzą wątpliwości. Fakt zainicjowania przez skarżących sporu cywilnego nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania. Zatem brak było podstaw do zawieszenia tego postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.