Uzasadnienie
Skarżąca A. P. złożyła skargę na decyzję personalną nr [...] z dnia [...].2001 r. wydaną przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...], którą została utrzymana w mocy decyzja personalna nr [...] z dnia [...].2001 wydana przez dyrektora Aresztu Śledczego w sprawie odmowy przyznania nagrody rocznej za okres służby w służbie przygotowawczej od [...].1998r. do [...].1999r.
Podstawą prawną wydania powyższych decyzji był §11 ust.2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 19.12.2000r.w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg /Dz.U. Nr 119, poz.1266/, który odwoływał się do zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 05.09.1997r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom Służby więziennej /Dz.Urz. MS Nr 4, poz.37/.
W skardze skarżąca wnosiła o uchylenie przedmiotowych decyzji, a w uzasadnieniu wskazała, że przepisy wykonawcze w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, które ograniczają prawo do nagrody funkcjonariuszom będącym w służbie przygotowawczej, wydane zostały z naruszeniem ustawy z dnia 26.04.1996r. o Służbie Więziennej. Ustawa o służbie więziennej regulując prawo do nagrody w art.106 nie wprowadza rozróżnienia na funkcjonariuszy w służbie stałej i funkcjonariuszy w służbie przygotowawczej. Stąd też akty wykonawcze, które ograniczają prawo do nagrody funkcjonariuszom będącym w służbie przygotowawczej są zdaniem skarżącej sprzeczne z ustawą o Służbie Więziennej.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o: oddalenie skargi, zawieszenie postępowania. Jako podstawę zawieszenia wskazał art.97 § l pkt 4 kpa oraz fakt, że w podobnej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny ośrodek zamiejscowy w Lublinie zwrócił się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym czy § 2 ust l zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 05.09.1997r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom służby więziennej jest zgodny z art.29.ust.7 i art.106 ust. l i 3 ustawy z dnia 26.04.1996r. o Służbie Więziennej oraz art.2 Konstytucji RP.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art.97 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1271/ Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2001 r. /Dz.Urz.Min.Spr. z dnia 17 września 2001r./ orzekł: że §2 ust. l zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 05.09.1997r. w sprawie określenia warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszom służby więziennej jest niezgodny z art.29 ust.7 i art.106 ust. l i 3 ustawy z dnia 26.04 1996r. o Służbie Więziennej, oraz jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP.
Następnie Minister Sprawiedliwości wydał dnia 30.01.2002r. rozporządzenie w sprawie warunków i trybu przyznawania funkcjonariuszom Służby Więziennej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /Dz.U Nr 15, poz.145/, w którym prawo do nagrody przysługuje wszystkim funkcjonariuszom, bez względu czy są funkcjonariuszami w służbie stałej czy w służbie przygotowawczej. A nadto w §12 rozporz. przyznano prawo do nagrody funkcjonariuszom, którzy w latach 1997, 1998, 1999 pełnili służbę przygotowawczą, określając terminy jej wypłaty.
W tym stanie prawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.145 § l pkt l lit.b ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę i uchylił decyzję organu II instancji i poprzedzającą ja decyzję organu I instancji, albowiem doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 145a kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą na podstawie którego została wydana decyzja.