Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 września 2021 r., znak: AU-02-3.6730.2.536.2021.MCI Prezydent Miasta Krakowa orzekł o zawieszeniu na okres 9 miesięcy od daty złożenia wniosku - postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą zewnętrzną na dz. [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.".
W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu 17 sierpnia 2021 r. do organu I instancji wpłynął wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane będzie na obszarze, dla którego Uchwałą Nr CVII/2736/18 z dnia 4 lipca 2018r. Rady Miasta Krakowa przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...] Jak wynika z ustaleń dokonanych przez organ I instancji, teren wskazany we wniosku znajduje się w części na obszarze sporządzonego mpzp. Na podstawie uzyskanej w toku postępowania opinii Wydziału Planowania Przestrzennego UMK z dnia 30 sierpnia 2021 r. znak: AU-02-1.6730.2.536.2021.MCI stwierdzono, iż inwestycja nie jest zgodna z ustaleniami postanowień Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, które z kolei stanowi podstawę do sporządzenia w/w mpzp.
Wskazano, iż Wydział Planowania Przestrzennego stanął na stanowisku, iż inwestycja objęta wnioskiem jest sprzeczna w zakresie przeznaczenia terenu i warunków jego zagospodarowania. Wskazano, iż teren inwestycji znajduje się w obszarze osuwiska, zaś koncepcja w/w mpzp zakłada zakaz zabudowy na obszarze wskazanym we wniosku. W piśmie tym wskazano, iż zakończenie prac planistycznych powinno nastąpić w I kwartale 2022r. i tym samym zasadnym jest zawieszenie postępowania o ustaleniu wz. Wskazano, iż termin uchwalania mpzp może ulec przedłużeniu z uwagi na konieczność pozyskania opinii i uzgodnień oraz innych nieprzewidzianych okoliczności. Z uwagi na treść w/w opinii oraz mając na względzie przepis art. 62 ust. 1 ustawy, z którego wynika obowiązek ochrony interesu publicznego poprzez zapewnienie władztwa planistycznego, organ I instancji zawiesił przedmiotowe postępowanie.
Zażalenie na powyższe postanowienie, w przepisanym prawem terminie, złożyła Pani E. P.-W.. Żalącą podniosła, iż organ I instancji nie wykazał, iż istnieją rozbieżności pomiędzy postanowieniami procedowanego mpzp, a inwestycją zakreśloną we wniosku o ustalenie wz. podniesiono w szczególności, iż teren objęty wnioskiem uzyskał wcześniej decyzję o ustaleniu wz, na podstawie dokumentacji geologiczno - inżynierskiej, związanej z możliwością występowania ruchów mas ziemnych. Tym samym, argumentacja organu I instancji w tym zakresie jest dla Żalącej niezrozumiała. Dalej wskazano, iż wątpliwe jest zakończenie prac planistycznych, w terminie wskazanym przez organ I instancji. Tym samym również z tego powodu, brak jest po stronie organu I instancji podstaw do takiego działania. W oparciu o powyższe zarzuty Żaląca wniosła o uchylenie w całości postanowienia wskazanego na wstępie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie po rozpoznaniu w.w. zażalenia postanowieniem z dnia 21.10.2021 r. znak SKO.ZP/415/417/2021 uchyliło zaskarżone postanowienie w całości. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że nie można podzielić poglądu organu I instancji o konieczności zawieszania niniejszego postępowania na obecnym etapie. Przede wszystkim stwierdzono, iż wątpliwym jest termin zakończenia prac związanych z uchwaleniem przedmiotowego planu. Kolegium zauważyło, że twierdzenia Wydziału Planowania Przestrzennego, iż postępowanie w tym zakresie zakończy się w I kwartale 2022 roku należy uznać za mało prawdopodobne, skoro od kilku lat nie było jakichkolwiek działań w tej sprawie.
Dalej wywiedziono, że ewentualna sprzeczność z przyszłym planem, na którą powołuje się organ I instancji wydaje się w chwili obecnej niewystarczającą podstawą do uznania zasadności twierdzeń organu I instancji. Wskazano, iż na datę orzekania przez Kolegium projekt planu zakłada przeznaczenie terenu wskazanego we wniosku jako "M1Mos.l" tj. pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na terenie osuwiska. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, nie są trafne wywody zwarte w postanowieniu o odmiennym przeznaczeniu terenu w projekcie planu. Konkludując Kolegium uznało, że zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Na w.w. decyzję organu odwoławczego złożona została skarga.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 7.04.2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1/22 uchylił postanowienie Organu odwoławczego. W uzasadnieniu sąd wskazał, że opierając się na niedostatecznych ustaleniach faktycznych Kolegium nie dokonało prawidłowej oceny przesłanek zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, po ponownym rozpoznaniu sprawy ponownie uchyliło orzeczenie organu I instancji. Uzasadniając swoje postanowienie Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty planem zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje natomiast to postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli rada gminy, w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania, nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego bądź też w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
Jako podstawę zawieszenia postępowania w sprawie ustalania wz dla przedmiotowej inwestycji wskazano powołany powyżej przepis ustawy. Jednocześnie wywiedziono, iż na mocy Uchwały Nr CN/II/2736/18 z dnia 4 lipca 2018r. Rada Miasta Krakowa przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "[...]", w którym zawiera się teren inwestycji. W związku z tym - co do samej zasady - istniała możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek stanowiących teren planowanej inwestycji położonych przy na podstawie cytowanego powyżej art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar wskazany we wniosku znajduje się bowiem na terenie, objętym procedurą planistyczną.
Należy jednak mieć na uwadze, że wskazany przepis przewiduje jedynie możliwość zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Kolegium zauważyło jednak, że w.w. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do dnia wydawania niniejszego postanowienia nie został uchwalony, a Prezydent Miasta Krakowa ogłoszeniem z dnia 22.07.2022 r. działając na podstawie art. 17 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2022 r., póz. 503) i art. 54 ust. 2 w zw. z art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. póz. 1029 ze zm.), a także w związku z uchwałą Nr CVII/2736/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 lipca 2018 r. zawiadomił o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" wraz z prognozą oddziaływania na środowisko oraz niezbędną dokumentacją.
Wskazano, że uwagi do projektu planu można składać do 16.09.2022 r. Zaskarżonym postanowieniem Organ I instancji zawiesił na okres 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami i infrastrukturą zewnętrzną na dz. [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.". Skoro więc wniosek w sprawie złożony został dnia 17.08.2021 r. to na mocy zaskarżonego postanowienia postępowanie zostało zawieszone na okres 9 miesięcy, a więc do dnia 17 maja 2022 r. W świetle powyższego - z uwagi na upływ terminu na jaki postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawieszono - brak było w ocenie Kolegium podstaw do merytorycznego badania zasadności zawieszenia postępowania, a rozważania w tej materii są bezprzedmiotowe. Organ nie może bowiem zawiesić postępowania ponownie lub na okres ponad 9 - miesięcy działając w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wobec powyższego Kolegium uchyliło postanowienie organu I instancji o zawieszeniu postępowania.
Z powyższym orzeczeniem nie zgodził się K. G., który za pismem z dnia 14 września 2022r. złożył skargę na to orzeczenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- 1. naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 126 w zw. z art. 124 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503, dalej: "u.p.z.p.") poprzez uchylenie Postanowienia Organu I instancji w całości w sytuacji, gdy zawieszenie postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe i wynika to z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, a więc postępowanie wpadkowe wywołane na skutek zażalenia na postanowienie organu I instancji winno zostać umorzone, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem przy przyjęciu przez organ, że dalsze, czy ponowne zawieszenie postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 jest niemożliwe, postępowanie wywołane zażaleniem na postanowienie organu I instancji należało umorzyć;
- 2. naruszenie art. 124 § 1 i 2 w zw. zart. 126 w zw. z art. 107 § 3 w zw. art. 8 § 1 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób sprzeczny z jego rozstrzygnięciem, a to z tego względu, iż z uzasadnienia wynika, że dalsze, czy ponowne zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy jest niemożliwe z uwagi na upływ terminu, na jaki postępowanie to zawieszono, a więc, że postępowanie zażaleniowe co do tego zawieszenia jest aktualnie bezprzedmiotowe, podczas gdy z rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia wynika, iż organ rozpoznał merytorycznie zażalenie i uchylił postanowienie organu I instancji w całości co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem zachodzi rozbieżność ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez Organ z sentencją zaskarżonego orzeczenia, tj. uzasadnienie wskazuje, że organ dostrzegł bezprzedmiotowość postępowania co wskazywałoby na konieczność jego umorzenia, natomiast wydał sprzeczne z tymi ustaleniami rozstrzygnięcie merytoryczne uchylające postanowienie organu I instancji;
- 3. naruszenie art. 124 § 1 i 2 w zw. z art. 126 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób wadliwy, tj. wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia o uchyleniu postanowienia organu I instancji i pominięcie rozważań prawnych w treści uzasadnienia ze wskazaniem, że "nie ma podstaw do merytorycznego badania zasadności zawieszenia postępowania, a rozważania w tej materii są bezprzedmiotowe", podczas gdy uzasadnienie prawne rozstrzygnięcia merytorycznego winno zawierać uzasadnienie prawne, tj. wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem, mimo, iż organ wydał rozstrzygnięcie merytoryczne o uchyleniu Postanowienia Organu I instancji to właściwie pominął obligatoryjną część prawną uzasadnienia;
- 4. naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 w zw. z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. poprzez sformułowanie rozstrzygnięcia w sposób nieznany procedurze administracyjnej, w sytuacji, gdy przepis ten stanowi, że uchylenie decyzji (postanowienia) organu I instancji może mieć miejsce tylko w połączeniu z równoczesnym orzeczeniem co do istoty sprawy, bądź umorzeniem postępowania albo w połączeniu z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji (§ 2), a zatem Organ stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. winien uchylić postanowienie i orzec co do istoty sprawy albo umorzyć postępowanie I instancji, a nie stwierdzić, że nie może zawiesić postępowania, bo jest to bezprzedmiotowe na aktualnym etapie sprawy i uchylić postanowienie organu I instancji, a zatem mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżący wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi w całości i uchylenie przez Sąd w całości zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 145 § 3 p.p.s.a oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W dalszej części skargi skarżący przedstawił argumenty uzasadniające podniesione w skardze zarzuty.
Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi na skargę o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2022.329 t.j. z dnia 2022.02.09). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Sąd na wstępie wskazuje, że złożoną w sprawie skargę rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Po rozpoznaniu skargi Sąd doszedł do przekonania, że jest ona zasadna. Podstawę do zawieszenia przedmiotowego postępowania stanowi art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020 r., poz. 293 ze zm. - dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z tym przepisem, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:
- 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo
- 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.
W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma fakultatywny charakter. Daje on bowiem organowi możliwość zawieszenia postępowania, o czym świadczy użycie w przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". Zawieszenie postępowania jest zatem uzależnione od uznania administracyjnego organu, nie może ono mieć jednak charakteru dowolnego. Skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku jego ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, jednakże przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu (tak wyrok WSA w Warszawie z 12 maja 2020 r., IV SA/Wa 181/20, LEX nr 3091622).
Możliwość zawieszenia postępowania w oparciu o art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ograniczona jest terminem 9 – miesięcznym liczonym od dnia złożenia wniosku o wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z tego względu organ zawieszając postępowanie powinien wykazać, że procedura uchwalenia miejscowego planu jest na tyle zaawansowana, że istnieje realne prawdopodobieństwo uchwalenia miejscowego planu we wskazanym w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. terminie.
W sprawie poddanej kontroli Sądu organ I instancji uznał, że istnieją podstawy do zawieszenia postępowania. Podstawę do wydania postanowienia stanowiło ustalenie, że zamierzenie inwestycyjne zlokalizowane jest na terenie objętym sporządzanym planem miejscowym [...] wedle projektu którego istnieje zakaz budowy nowych obiektów budowlanych, a także zakaz rozbudowy i nadbudowy istniejących obiektów budowlanych na działkach wskazanych we wniosku. Jednocześnie zakończenie prac planistycznych zaplanowano w I kwartale 2022 r.
Natomiast Kolegium uchyliło ww. postanowienie, kwestionując założenia na jakich oparł się Prezydent Miasta Krakowa. Kolegium wskazało również, iż termin 9-miesięczny już upłynął, co czyni postępowanie bezprzedmiotowym i co zdaniem Kolegium implikuje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając przedmiotowa sprawę przyznać należy słuszność zarzutom skargi, iż Kolegium wydając postanowienie z dnia 8 sierpnia 2022r. w sposób istotny naruszyło zasady postępowania administracyjnego. Jedną z najważniejszych zasad polskiego postępowania administracyjnego jest zasada dwuinstancyjności wyrażona w art. 15 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej "kodeks postępowania administracyjnego"). Zasada ta przyznaje osobie niezadowolonej, czy też pokrzywdzonej wydaniem takiej a nie innej decyzji przez organ I instancji, prawo odwołania się do organu II instancji, który po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydaje ostateczną decyzję w sprawie. Zasada dwuinstancyjności postępowania była niejednokrotnie przedmiotem orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"). Także w wyroku z 20 marca 2012 r. NSA odwołał się do tej zasady stwierdzając, że do uznania, iż zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni (sygn. akt I OSK 204/2012, dalej "wyrok").
Sąd w powołanym wyroku wskazał, że nie jest dopuszczalne wydanie przez organ odwoławczy decyzji uchylającej decyzję organu pierwszej instancji bez określenia swojego stanowiska w sprawie (tzn. bez orzeczenia co do istoty sprawy, umorzenia postępowania pierwszej instancji albo przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji). Przedmiotem postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozpatrzenie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją. Jak wyjaśnił Sąd, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, organ odwoławczy uchylając decyzję organu pierwszej instancji jest obowiązany określić swoje stanowisko w sprawie poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania pierwszej instancji albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Tego w przedmiotowej sprawie nie zrobił organ II instancji.
NSA zwrócił uwagę na znaczenie zasady dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, zgodnie z którą każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega – w wyniku złożenia odwołania przez uprawniony podmiot – ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Natomiast do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego została zrealizowana nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest bowiem, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Zdaniem NSA, decyzja organu II instancji, pomimo że jest słuszna, w rażący sposób narusza przepisy prawa procesowego. Organ odwoławczy nie może bowiem ograniczyć się do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, lecz jest również zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia co do dalszego toku sprawy administracyjnej, tzn. orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania pierwszej instancji albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Organ II instancji nie wydał rozstrzygnięcia w tym zakresie, czym uniemożliwił osiągnięcie celów danego postępowania administracyjnego.
Przenosząc powyższe uwagi NSA na realia rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że do postępowania zażaleniowego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania odwoławczego (art. 144 k.p.a.). Wskazać też należy, iż niezależnie od racjonalnego argumentu upływu okresu 9-ciomiesiecznego podniesionego przez Kolegium w postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2022r. podnieść należy, iż wydane przez organ orzeczenie nie odpowiada prawu i narusza wyżej opisaną zasadę dwuinstancyjności. Rację ma skarżący, iż treść wydanego na skutek kontroli w administracyjnym toku instancji postanowienia nie odpowiada prawu, albowiem nie mieści się w katalogu rozstrzygnięć jakie może podjąć organ II instancji.
Mając powyższe na uwadze należało uznać wniesioną skargę za zasadną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie naruszyło w sposób istotny przepisy postępowania administracyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 7, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., oraz art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ wyda rozstrzygnięcie z uwzględnieniem powyższych uwag. Na marginesie zauważyć też należy, iż jak wynika z akt postępowania sądowego, przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego [...] został uchwalony i wszedł w życie, co nie powinno ujść uwadze organu.
Z tych przyczyn Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a uwzględniając uiszczony wpis od skargi (100 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł), wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji (480 zł), ustalone według stawki z § 14 pkt 1 ppkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 w sprawie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.