Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 sierpnia 2014 r. skarżący został wezwany stosownie do § 2 ust. 3 pkt 10 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w wysokości 100 zł. Pismo zawierały pouczenie, że nieuzupełnienie braku w terminie 7 dni skutkowało będzie odrzuceniem skargi.
Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 25 sierpnia 2014 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenie Sądu nie zostało wykonane. Natomiast w dniu 1 września 2014 r. skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi.
Stosownie do 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego przepisu, należało orzec jak w sentencji postanowienia.
Na marginesie należy również stwierdzić, że oświadczenie cofnięciu skargę nie mogło odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z utrwalonym poglądem w orzecznictwie (por. post. NSA z 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, post. NSA z 3 stycznia 2008 r., l OSK 1829/07) merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przeciwnym bowiem razie skarga podlega odrzuceniu.