Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 28 maja 2020 r. znak: [...] odmówił Firma A zezwolenia na usunięcie 3 sztuk drzew (dęby kolumnowe o obw. pni 70 cm, 50 cm, 120 cm) z terenu działki nr. [...] obr. [...] w K..
Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez Firma A Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 lipca 2020 r., znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz 55) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że w dniu 9 kwietnia 2020 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony o wydanie zezwolenia na usunięcie 20 szt. drzew usytuowanych na działach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Wniosek został złożony przez użytkownika wieczystego nieruchomości.
Organ I instancji odniósł się do wniosku strony dwoma decyzjami tj. udzielając zezwolenia na usuniecie 17 szt. drzew i wydając aktualnie badaną decyzję rozstrzygająca o części żądania strony. Kwestia ta nie budzi zastrzeżeń Kolegium oraz strony odwołującej się. Kolegium uznało ustalenia i wskazania organu I instancji co do przyczyn wydania decyzji częściowej za prawidłowe.
W niniejszej sprawie, organ I instancji przeprowadził w dniu 18 maja 2020 r. wizję w terenie z udziałem pracownika organu I instancji i przedstawiciela wnioskodawcy. W jej trakcie stwierdzono, że drzewa wnioskowane do usunięcia to dęby kolumnowe o obwodach pni 70, 50, 120 cm. Są one w dobrym stanie fitosanitarnym i nie dają podstaw do wydania decyzji zezwalającej na ich usunięcie ze środowiska przyrodniczego. Ich korony nie sięgają ściany budynku, nie mają widocznych objawów chorobowych, są proste - nieodchylone od pionu, nie mają posuszu. Ustalenia te potwierdzają załączone do protokołu zdjęcia.
W uzasadnieniu decyzji organu I instancji podano, że uczestniczący w wizji pracownik organu jest specjalistą z zakresu ochrony przyrody, dysponujący wiedzą merytoryczną dotyczącą dendrologii. Tym samym możliwe stało się orzekanie przez organ I instancji tj. Prezydenta Miasta K. na podstawie art. 83 ustawy o ochronie przyrody.
Przywołany przepis stanowi: "Usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości lub jej części może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek:
- 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości;
- 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459, 933 i 1132), zwanej dalej "Kodeksem cywilnym" - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń".
Przy czym zgoda właściciela nieruchomości, o której mowa w ust. 1 pkt 1, nie jest wymagana w przypadku wniosku złożonego przez użytkownika wieczystego lub posiadacza nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym, niebędących podmiotem, o którym mowa w ust. 2.
Kolegium wskazało, iż art. 83 ust. 1 ustawy statuuje zasadę obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Przepis ten stanowi instrument swoistej reglamentacji usuwania drzew i krzewów o charakterze prewencyjnym. Organ orzekający ma zatem obowiązek weryfikacji wniosku i ustalenia sytuacji faktycznej. Przepis nie określa wprost przesłanek wydania zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów, tym samym udzielenie bądź odmowa udzielenia zezwolenia w tym zakresie objęta jest pewnym luzem decyzyjnym. Nie oznacza to dowolności orzekania lecz podjęcie decyzji po wnikliwym zbadaniu sprawy i wykazaniu zasadności i celowości konkretnego rozstrzygnięcia. Konieczna staje się zatem ocena stanu faktycznego sprawy.
Z pism strony wynika, że powodem żądania zezwolenia na usunięcie drzew jest okoliczność, że rosną one w bliskiej odległości od budynku i zacieniają pomieszczenia - pokoje hotelowe. Powodują konieczność zwiększonych nakładów związanych z utrzymaniem porządku w tych pokojach ponieważ generują pył, jak również wpadają do nich opadające z drzew liście. To samo dotyczy terenu na zewnątrz budynku, gdzie gałęzie wiszą nad pojazdami i terenem ogródka kawiarnianego. Wszystko to razem uniemożliwia racjonalne gospodarowanie nieruchomością.
W powyższych okolicznościach sprawy na organie I instancji ciąży obowiązek zbadania m.in. zakresu oddziaływania jakie może wywołać wydanie zezwolenia na wycinkę drzew w świetle celów ustawy i jej zasad ogólnych jak i wyważenie obydwu interesów. Dalej Kolegium przytoczyło art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody, który wskazuje cele, jakie stawiane są przed ochroną przyrody w Polsce. Cele te spełniają rolę zasad ochrony przyrody, w związku z czym w zgodzie z nimi powinny być interpretowane wszystkie postanowienia ustawy. Stanowią one również swego rodzaju wskazania dla organów administracji upoważnionych do wydawania aktów administracyjnych i pewne ograniczenia przy podejmowaniu rozstrzygnięć mogących mieć wpływ na środowisko przyrodnicze.
Tym samym przepisy ustawy stanowią podstawę prawną w zakresie ewentualnej zgody na usunięcie drzew. Zasadą jest więc zachowanie istniejącego drzewostanu i ochrona interesu społecznego natomiast przepisy nie wykluczają wycinki w sytuacji na przykład kolizji z zamierzeniem budowlanym, z tym, że kolizja ta ma mieć charakter szczególny tj. nieunikniony.
Zdaniem Kolegium w tej sprawie brak jest uzasadnienia dla usunięcia drzew poza gołosłownym dość twierdzeniem o tym, że wytwarzają pył osiadający na samochodach i dosięgający do budynku.
Warto jednocześnie wskazać, że interes wnioskodawcy, któremu zezwolono na usunięcie siedemnastu drzew został uwzględniony w wysokim stopniu. W ocenie Kolegium kłóci się z zasadami i celami ochrony przyrody żądanie usunięcia drzew z uwagi na opadające z nich liście. Należy zauważyć, iż drzewa liściaste tym właśnie się charakteryzują, że jesienią opadają z nich liście. Nie można powoływać się na tę okoliczność jako uzasadniającą usuwanie drzew. Prowadziłoby to do wniosku nie dającego się pogodzić z zasadami ochrony przyrody o konieczności usunięcia wszystkich drzew liściastych w mieście z uwagi na to, że opadające liście generują koszty związane z ich sprzątaniem.
Kolegium zauważa i nie kwestionuje co do zasady stanowiska zaprezentowanego w odwołaniu, z którego wynika iż ochrona drzew nie ma charakteru bezwzględnego, a strona ma uzasadniony interes w ubieganiu się o wydanie pozytywnej dla niej decyzji. Strona powołuje się na przepis art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody, który stanowi, że rośliny nie objęte formami ochrony przyrody mogą być niszczone m. in. jedynie w związku z racjonalną gospodarką. Jednakże kwestia zmniejszenia atrakcyjności pokoi hotelowych z uwagi na ich zacienienie przez drzewa, jak również hipotetyczne zagrożenie, jakie stanowią dla pojazdów na parkingu nie stanowi wypełnienia przesłanki racjonalnej gospodarki. Jeśli chodzi o zacienienie, to oczywiście kwestia ta jest istotna, ale nie można pominąć zarówno okoliczności, że zacienianie pokoje są pokojami hotelowymi, zatem ludzie przebywają w nich okresowo, jak również, że możliwe jest przycięcie drzew w sposób niezagrażający im, a jednocześnie powodujący dopuszczenie światła do pomieszczeń.
Należy na koniec wskazać, iż drzewa przeznaczone do usunięcia stanowią cenny element krajobrazu i pełnią cenne funkcje w środowisku przyrodniczym. Jak wynika z opracowania H.B Szczepanowskiej "Drzewa w mieście" (Wydawnictwo: Hortpress Warszawa) usunięcie dużego drzewa w mieście jest co do zasady nieodnawialne i bezpowrotne.
Zaufanie obywateli do organów administracji publicznej jest budowane przez takie postępowanie organu, które zmierza do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o obowiązujące przepisy prawa i z uwzględnieniem gwarancji jakie daje stronom procedura administracyjna. W niniejszej sprawie w ocenie Kolegium zasada ta została zachowana, a subiektywnego odczucia stron wywołanego niekorzystnym rozstrzygnięciem nie da się uniknąć.
Z punktu widzenia rozważanej sprawy wyważenie interesów wnioskodawcy występującego z wnioskiem o wydanie zezwolenia oraz okoliczności przemawiających za zachowaniem drzew pozwala przyjąć, iż w tym przypadku właściwym była odmowa wydania wnioskowanego zezwolenia.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A. w K., zarzucając jej
1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 w zw. z art. 107 § 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (dalej KPA) poprzez brak wszechstronnego i wyczerpującego zebrania oraz rozpatrzenia materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie przez co organ nie podjął niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a wydana decyzja nie została oparta na całokształcie materiału dowodowego - Organ swoje ustalenia ograniczył jedynie do wizualnych oględzin drzew i stwierdzenia, że m.in. nie występują w ich koronach, ani obrębie, gatunki chronione, same drzewa są zdrowe - nie mają posuszu, objawów chorobowych i rosną blisko ściany hotelu "[...]", ale ich korony nie dotykają elewacji. Nadto w związku z ich wartością estetyczną oraz dendrologiczną Organ odmawia wydania zgody na ich usunięcie - pomijając w swoich ustaleniach całkowicie przesłankę racjonalnego gospodarowania nieruchomością stanowiącą główną motywację Skarżącej, która w sąsiedztwie drzew prowadzi hotel "[...]", a drzewa te blokują dostęp światła do części najmowanych pokoi używania sztucznego oświetlenia nawet za dnia, a ponadto powodując nieustanne ich zapylenie oraz dostawanie się przez otwarte okna dużej ilości liści wywołując w nich nadmierne zacienienie, zwiększoną konieczność zwiększając konieczność czyszczenia pokoi od strony przedmiotowych drzew, a także wypływając na zmniejszenie zainteresowania przez klientów tymi pokojami, znacząco wpływając i komplikując funkcjonowanie hotelu "[...]";
2. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez brak zastosowania art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody w sytuacji gdzie z okoliczności i stanu faktycznego sprawy wprost wynika, iż działania skarżącego są działaniami podjętymi w ramach racjonalnego gospodarowania swoją nieruchomością i jako takie pozwalają na dokonanie usunięcia przedmiotowych drzew.
Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o zmianę skarżonej decyzji i wydanie przez organ zgody na usunięcie trzech dębów przez Firma A " w K. w ramach racjonalnego gospodarowania przedmiotowa nieruchomością, zgodnie z treścią art. 125 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.
Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.
Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2).
Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).
Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 grudnia 2020 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Skarga nie jest uzasadniona.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 55, dalej zwana "ustawą"), a w szczególności art. 83 ust. 1, zgodnie z którym zasadą jest, że usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia. Zgodnie z art. 83b ust. 1, pkt. 7 i 8, wniosek o wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu zawiera miedzy innymi miejsce, przyczynę, termin zamierzonego usunięcia drzewa lub krzewu oraz rysunek, mapę (...) określające usytuowanie drzewa lub krzewu w odniesieniu do granic nieruchomości i obiektów budowlanych istniejących lub projektowanych na tej nieruchomości. Zgodnie natomiast z art. 83c ust. 1,3,4, organ właściwy do wydania zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu przed jego wydaniem dokonuje oględzin w zakresie występowania w ich obrębie gatunków chronionych.
Postulat zachowania substancji drzew, poza art. 83 ust. 1 ustawy, przewidującym konieczność uzyskania zezwolenia na wycięcie drzewa lub krzewu, znalazł swój wyraz także w art. 83c ust. 3 ustawy, który przewiduje, że wydanie zezwolenia na usunięcie drzewa lub krzewu może być uzależnione od określonych przez organ nasadzeń zastępczych lub przesadzenia tego drzewa lub krzewu. Ponadto w art. 85 ust. 1 i 2 tej ustawy przewidziano, że za usunięcie drzew wymierza się opłatę na podstawie stawki zależnej od obwodu pnia i gatunku drzewa. W świetle powołanych przepisów nie budzi zatem wątpliwości, że ochrona drzew przewidziana w ustawie o ochronie przyrody jest ukierunkowana na zachowanie tego elementu przyrody, co jest związane z możliwością uzależnienia przez organ zgody na usunięcie drzewa od jego przesadzenia, lub zastąpienia innym drzewem, wiążącą się ze znacznymi opłatami i wysokimi sankcjami w razie naruszenia obowiązującego zakazu usunięcia drzewa (zob. także K. Gruszecki, Komentarz do art. 83 (d) (w:) Ustawa o ochronie przyrody.
Komentarz, Warszawa 2017, SIP Lex, nr 1 wraz z powołaną literaturą i orzecznictwem). To prowadzi do wniosku, że przewidziane w art. 83 ust. 1 ustawy zezwolenie na wycięcie drzew jest wyjątkiem od reguły zachowania drzew jako podlegającego ochronie prawnej elementu przyrody. Zezwolenie na wycięcie drzew nastąpić może jedynie w sytuacji, gdy jego przyczyna zostanie przez organ uznana za przyczynę ważną, uzasadniającą rezygnację z przewidzianej ustawą zasady ochrony istniejących drzew.
W tym miejscu wskazać należy, że decyzja zezwalająca bądź też odmawiająca wyrażenia zgody na wycięcie drzew nie jest decyzja związaną. Jest wręcz przeciwnie, decyzja ta wydawana jest w ramach uznania administracyjnego i nie jest to stanowisko kontrowersyjne w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r. sygn. II OSK 830/11: "W szczególności zaakceptować należy pogląd, iż przepis ten (art. 83 ust. 1 – przyp. własny), normujący udzielenie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta zezwolenia na wycięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości na wniosek jej posiadacza, kreuje swobodę decyzyjną co do udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew. Nie określając żadnych szczegółowych przesłanek, uwzględnienie których warunkowałoby możliwość udzielenia takiego zezwolenia, nakłada na organ administracji obowiązek wzięcia pod uwagę, obok ogólnych wskazówek aksjologicznych (interesu społecznego i słusznego interesu strony), celu regulacji, określonych w rozdziale 1 ustawy o ochronie przyrody (zwłaszcza w art. 1, art. 2 czy art. 5 pkt. 27 tej ustawy)." Przyjęcie zatem bezspornie uznaniowego charakteru tej decyzji oznacza, że jej wydanie winno być oparte o uprzednio rzetelnie przeprowadzone postępowanie administracyjne prowadzące do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.).
Innymi słowy, wniosek o zezwolenie na usunięcie drzew z nieruchomości winien być wszechstronnie rozważony i to zarówno w kontekście interesu wnioskodawcy, jak i interesu publicznego wynikającego z prawnego obowiązku ochrony elementów przyrody, z uwzględnieniem właściwych przepisów prawa materialnego, a rozważania te w oczywisty sposób muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 K.p.a.).
Organ administracji, działając w granicach uznania administracyjnego, powinien rozważyć, które spośród prawnie dopuszczalnych rozstrzygnięć jest w danym wypadku celowe. Podejmując rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego organ administracyjny jest przy tym zobowiązany uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela (por. wyrok NSA z 15 kwietnia 1999 r. sygn. II S.A. 303/99). Należy dodać, że sądowa kontrola prawidłowości decyzji administracyjnych wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ przed wydaniem decyzji prawidłowo przeprowadził postępowanie wyjaśniające, a także czy organ właściwie wykorzystał przysługujące mu uprawnienia i nie przekroczył granic swobodnego uznania administracyjnego, czy rozstrzygnięcia takie nie posiadają cech dowolności, czy w sposób należyty zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy stron postępowania.
Interes społeczny i interes publiczny jest w niniejszej sprawie tożsamy z zasadami ochrony przyrody i podlega silnej ochronie konstytucyjnej. Zgodnie z art. 5 Konstytucji, określającym zasadę niepodległości państwa, Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Art. 74 Konstytucji w całości poświęcony jest bezpieczeństwu ekologicznemu i ochronie środowiska. Zgodnie z ust. 1, 2, 4: 1. Władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom.
- 2. Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych.
- 4. Władze publiczne wspierają działania obywateli na rzecz ochrony i poprawy stanu środowiska. Art. 86 Konstytucji ustanawiający obowiązek dbałości o stan środowiska, stanowi, że każdy jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie. Zasady tej odpowiedzialności określa ustawa.
Przywołane wyżej wartości konstytucyjne rozwija między innymi właśnie ustawa o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8 i 9 ochrona przyrody, w rozumieniu ustawy, polega na zachowaniu, zrównoważonym użytkowaniu oraz odnawianiu zasobów, tworów i składników przyrody w tym zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Zgodnie z ust. 2 pkt 5 celem ochrony przyrody jest ochrona walorów krajobrazowych, zieleni w miastach i wsiach oraz zadrzewień. Art. 4 tej ustawy stanowi, że obowiązkiem organów administracji publicznej, osób prawnych i innych jednostek organizacyjnych oraz osób fizycznych jest dbałość o przyrodę będącą dziedzictwem i bogactwem narodowym.
W niniejszej sprawie – co słusznie podkreśliło Kolegium – wniosek dotyczył zgody na usuniecie 20 drzew. Co do 17 z nich, organ wyraził taką zgodę w odrębnej decyzji, natomiast w decyzji kontrolowanej obecnie, odmówił zgody na usunięcie trzech zdrowych dębów kolumnowych. Zestawienie zatem tych liczb świadczy o tym, że organ należycie i starannie rozpatrzył sprawę, przychylając się do wniosku skarżącej w jego znacznej, przeważającej części.
Trudno jednak postawić organowi jakikolwiek zarzut, że nie wyraził zgody na wycinkę trzech zdrowych drzew szlachetnego gatunku z - de facto - błahych powodów takich jak zrzucanie przez nie liści na jesień, czy pylenie na wiosnę. W mieście jakim jest Kraków, o znacznym stopniu zanieczyszczenia powietrza, zgoda na usunięcie każdego drzewa, szczególnie drzewa zdrowego i dużego, którego odtworzenie jest praktycznie niemożliwe w obecnych warunkach przyrodniczo - klimatycznych, winna być szczególnie ostrożnie wydawana. Zdaniem Sądu organ kierując się logicznymi i racjonalnymi przesłankami zgody tej skarżącej odmówił. Jak wynika z akt sprawy, wnioskowane do wycinki 3 dęby kolumnowe są w dobrym stanie fitosanitarnym i nie dają podstaw do wydania decyzji zezwalającej na ich usunięcie ze środowiska przyrodniczego. Ich korony nie sięgają ściany budynku, nie mają widocznych objawów chorobowych, są proste - nieodchylone od pionu, nie mają posuszu. Ustalenia te potwierdzają załączone do protokołu zdjęcia.
Odnosząc się od zarzutów skargi, wskazać należy, że są one nieuzasadnione. W szczególności nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art.7, 77, 80 i 107 § 3 Kpa. Postępowanie w sprawie prowadzone było wspólnie dla wszystkich wnioskowanych do usunięcia 20 drzew, a jedynie rozstrzygniecie sprawy nastąpiło dwiema odrębnymi decyzjami. Sam fakt, że wnioskodawca zgadza się tylko z jedną z tych decyzji (zezwalającą na usunięcie 17 drzew), zaś drugą z nich kwestionuje, nie powoduje, że postępowanie należy ocenić jako wadliwe. Uzasadnienie decyzji organów obu instancji jest zwięzłe, jednak spełnia wszystkie warunki stawiane mu przez art. 107 Kpa, w szczególności jasno z niego wynika dlaczego zapadła taka, a nie inna decyzja organu. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 125 pkt. 3 ustawy o ochronie przyrody. Jak już wyżej obszernie wskazano – drzewa jako element środowiska są nie tylko własnością właściciela nieruchomości, ale również dobrem wspólnym. Natomiast absolutnie subiektywnym poglądem skarżącej jest to, że racjonalna gospodarka zabudowaną i zadrzewioną nieruchomością polega na usunięciu z niej wszystkich drzew.
Wobec powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.