Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2007 r. ([...]) na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 46a ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. nr 62, poz. 627 ze zm.), § 3 ust. 1 pkt 63, 72a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczególnych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) Wójt Gminy, po rozpoznaniu wniosku "A". Spółka z o. o., wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie sieci i przyłączy kanalizacji sanitarnej wraz z kontenerową oczyszczalnią ścieków, przyłączami energetycznymi do sieci NN dla projektowanego budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego dla miejscowości M. gmina [...].
Zgodnie z treścią decyzji kanalizacja ścieków sanitarnych i opadowych miała być zlokalizowana na działkach 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, kanalizacja ścieków opadowych na działce nr 8, natomiast dwie oczyszczalnie ścieków na działce nr 9.
Decyzją z dnia [...] września 2007r. ([...]) na skutek rozpatrzenia wniosku inwestora z dnia 3 sierpnia 2007r. "o skorygowanie w treści decyzji numerów działek objętych przedsięwzięciem", Wójt Gminy, na podstawie art. 155 kpa zmienił w/w decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje planowanego przedsięwzięcia. Zmiana ta polegała na zastąpieniu numerów działek w ten sposób, że jako lokalizację kanalizacji ścieków sanitarnym i opadowych wymieniono działki nr 1, 3, 4, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, obrębu M., jako lokalizację kontenerowych oczyszczalni ścieków wskazano działki: 20, 21, 22, 7, 23, 24, 25 obrębu M. i działki: 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32 obrębu M. W dniu 6 lutego 2008 r. T. R. złożyła, oparty na przepisie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wniosek o wznowienie postępowania "mającego na celu wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia...".
We wniosku wskazała, że dopiero z doręczonego jej w dniu 7 stycznia 2008 r. pisma Urzędu Gminy dowiedziała się, jakoby w dniu 8 marca 2007 r. wszczęte było postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i że fakt ten został podany do publicznej wiadomości. Przecząc temu ostatniemu faktowi T. R. zarzuciła, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania nie zostało umieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych, czyli na stronie internetowej Urzędu Gminy, ani w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy. W związku z tym, na podstawie art. 145§4 kpa wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego, gdyż bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
Wniosek o wznowienie postępowania w dniu 5 lutego 2008 r. złożył również inwestor "A". uzasadniając, iż nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sposób przewidziany prawem, poprzez zamieszczenie informacji na stronie internetowej.
Postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. Wójt Gminy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] lipca 2007 r. i z dnia [...] września 2007 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. ([...]), na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 §1 pkt 4 kpa, art. 46 ust. 1 pkt 1, ust. 7 pkt 4 oraz art. 56 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska odmówił uchylenia decyzji z dnia 2 lipca 2007 r. ([...]) oraz decyzji z dnia [...] września 2007r. ([...]).
W uzasadnieniu decyzji Wójt Gminy podał co następuje:
W trakcie wznowionego postępowania wpływały uwagi i zastrzeżenia stron postępowania - mieszkańców gminy co do planowanej inwestycji. Dotyczyły one głównie niezgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunków usytuowania planowanej oczyszczalni ścieków i jej oddziaływania na sąsiednie nieruchomości. Strony postępowania kwestionowały także treść raportu oddziaływania na środowisko z dnia 26 lutego 2007r., dostarczonego przez inwestora. Kwestionowano zapisy dotyczące oddziaływania na środowisko atmosferyczne oraz odnoszące się do zasięgu oddziaływania akustycznego
Osobom składającym uwagi i zastrzeżenia umożliwiono zapoznanie się z treścią raportu. Jednak poza krytyką samego przedsięwzięcia nie przedłożono stosownych dokumentów kwestionujących zasadność istniejącego raportu
Wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody dla planowanego przedsięwzięcia, w myśl z art. 51 ustawy Prawo ochrony środowiska organ I instancji, po uzgodnieniu ze Starostą (postanowienie z dnia 18 grudnia 2006 r.), oraz z Państwowy Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w K. (postanowienie z dnia [...] grudnia 2006 r.), postanowieniem z dnia [...] stycznia 2007 r. ([...]) nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu i określił jego zakres zgodnie ze wskazaniami w/w organów opiniujących. Raport ten został sporządzony przez biegłych z listy Wojewody i został uzgodniony z organami opiniującymi zgodnie z art. 48 ustawy (postanowienie PIS z dnia [...] kwietnia 2008 r. i postanowienie Starosty z dnia [...] czerwca 2008 r.). Z treści raportu wynika, że planowana inwestycja nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko oraz otoczenie na skutek emisji gazów, wód do gruntu i hałasu. Ewentualne oddziaływanie na środowisko będzie miało charakter lokalny i czasowy.
Takie oddziaływanie może pojawić się tylko w bezpośrednim otoczeniu inwestycji oraz w obszarze bezpośrednio przynależnym do inwestycji. W toku postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. uzgodnienia z właściwymi organami zostały ponowione (pisma z dnia 20 września 2007 r., oraz z dnia 10 września 2007 r.).
Wbrew zarzutom podnoszonym przez mieszkańców Gminy inwestycja jest zgodna z § 33 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego przyjętego uchwałą nr XLVI/383/2006 Rady Gminy Michałowice z dnia 31 maja 2006 r. (Dziennik Urzędowy Województwa małopolskiego Nr 453 z dnia 2 sierpnia 2006r.). Teren realizacji oczyszczalni oznaczony został w planie symbolem "W"- teren infrastruktury technicznej, dla którego jako przeznaczenie podstawowe ustalono realizację obiektów i urządzeń w zakresie pozyskiwania i zaopatrzenia w wodę oraz kanalizację. "Umożliwia się lokalizację oczyszczalni na terenie "W" w przypadku niemożności podłączenia do systemu kanalizacji zbiorczej........zgodnie z § 38 ust. 1 pkt 6 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego".
"Wszczęcie postępowania z dnia 8 marca 2007 r. umieszczone było na tablicy ogłoszeń, pozostałe pisma: postanowienie o zakresie i wymagalności raportu oraz końcowa decyzja z dnia [...] lipca 2007 r. umieszczone były na tablicach ogłoszeń czyli w sposób zwyczajowo przyjęty, w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zwierających informacje o środowisku i jego ochronie oraz w Biuletynie Informacji Publicznej".
"Obwieszczenie i wszczęcie" postępowania o zmianę decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie, na tablicy ogłoszeń urzędu, oraz na stronie internetowej BIP.
Nie jest więc prawdą, że wnioskujący wznowienie T. R. i inwestor "A". nie mieli możliwości brania udziału w toczącym się postępowaniu. "Wobec stwierdzenia przez organ, że strony miały możliwość uczestniczenia w postępowaniu orzeczono jak w sentencji".
W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] maja 2008 r. T. R. powtórzyła treść wcześniej kierowanych uwag pod adresem organu I instancji. Wskazała na treść protestów mieszkańców gminy, z których wynika, że i oni nie wiedzieli o toczącym się postępowaniu, jak i na okoliczność niepowiadomienia samego inwestora o wszczęciu postępowania.
Odwołanie wnieśli również mieszkańcy Gminy. Powtórzyli zastrzeżenia zawarte sprzeciwach kierowanych do Wójta Gminy po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania oraz wnieśli o uchylenie decyzji z dnia 5 maja 2008 r. Odwołanie to stanowi pismo, pod którym umieszczono 16 podpisów.
Decyzją z dnia 29 września 2008 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania "T. R., J. B. i innych", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 kpa, art. 46 ust. 1 pkt 1, art. 56 ust. 1b ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta.
Kolegium przyjęło, że T. R. zachowała termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, ponieważ jej oświadczenie, iż informację o postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzyskała z pisma doręczonego jej 7 stycznia 2008 r., nie zostało zakwestionowane.
Kolegium stwierdziło, że wbrew twierdzeniom organu I instancji zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odwołujący się nie zostali bowiem, jak wymagają tego przepisy art. 19 i art. 32 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska, powiadomieni o wydaniu postanowień uzgadniających i opiniujących, o których mowa w art. 51 ust. 2 w/w ustawy. Tym samym pozbawiono strony możliwości zażalenia się na w/w postanowienia opiniujące. Strony odwołujące były powiadamiane zgodnie z art. 46 a pkt 5 w związku z art. 49 kpa jedynie o decyzjach z dnia [...] lipca 2007 r., [...] września 2007 r., a także o zawiadomieniu o wszczęciu postępowania w sprawie zmiany decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. i postanowieniu o wznowieniu postępowania.
Organ odwoławczy stwierdził, że zaistniała w przedmiotowej sprawie wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego - tj. przepisów ustawy o ochronie środowiska, dotyczących postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanych przedsięwzięć. Wskazał, że o ile postępowanie prowadzące do wydania decyzji Wójta Gminy zawierało pewne wady formalne dotyczące dostępu stron do informacji o środowisku, o tyle same decyzje nie były wadliwe. Uchybienia formalne nie wpłynęły więc zdaniem organu odwoławczego na prawidłowość podjętych decyzji ostatecznych. W sprawie więc zaistniała przesłanka z art. 146 § 2 Kpa, w myśl której nie uchyla się decyzji w przypadku, gdy w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Chodzi tu o sytuację, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak już została rozstrzygnięta decyzją ostateczną.
Zgodnie z art. 151 kpa organ administracji może odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a. Organ administracji może również uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy lub w wypadku gdy nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 146 kpa wydać decyzję stwierdzającą wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W tym ostatnim przypadku organ administracji winien wskazać okoliczności, z powodu których nie uchylił decyzji (art. 151 § 2 kpa). Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji także w przypadku, gdy w wyniku wznowionego postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się również do raportu o oddziaływaniu na środowisko. Jednak w tej kwestii, jak i w kwestii zgodności planowanej inwestycji z założeniami Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego podzieliło stanowisko organu I instancji. Wskazało na zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami planu i na prawidłowość sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.
Mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec ustalenia, iż w sprawie mogłaby zapaść jedynie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta z dnia [...] maja 2008 r.
W dniu 14 listopada 2008 r. T. R. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Przedmiotowej decyzji zarzuciła naruszenie art. 146 § 2 oraz art. 7-10 kpa, a także art. 19 ust. 1 i 2 pkt. 4a, 5, 7, art. 32 ust. 1, art. 46 ust.1 pkt 1, art. 51 ust. 2 oraz art. 56 ust. 1b, ustawy Prawo ochrony środowiska.
Skarżąca zarzuciła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze "bezprawnie i arbitralnie" uznało, iż w przedmiotowej sprawie mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie skarżącej organ odwoławczy nie mógł orzec o poprawności ostatecznych decyzji wydanych w sprawie, opierając się tylko na dotychczas zgromadzonych materiałach, tj. raporcie o oddziaływaniu na środowisko, zapisach Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego oraz wydanych w sprawie opiniach i uzgodnieniach. W ocenie T. R. organ odwoławczy winien był umożliwić stronom postępowania ponowne składanie wyjaśnień, podnoszenie zarzutów i liczyć się z możliwością ujawnienia nowych dowodów w sprawie.
Strona skarżąca wskazała ponadto, iż zabiegi organu wydającego decyzje o środowiskowych ustaleniach zgody miały na celu uniemożliwienie jej kwestionowania uzgodnień umożliwiającym zlokalizowanie oczyszczalni ścieków w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości będącej własnością skarżącej. Zarzuciła organom prowadzącym postępowanie chęć zatajenia informacji o zamierzeniu inwestycyjnym w postaci oczyszczalni ścieków.
Jako kuriozalne skarżąca podała, iż w sprawie o wznowienie postępowania wnioskodawcą był inwestor "A"., wnioskujący o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Wniosek inwestora został potraktowany przez skarżącą jako próba wyczyszczenia nieprawidłowości postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zaskarżona decyzja dotknięta jest wadami uniemożliwiającymi jej pozytywną ocenę pod względem zgodności z prawem.
Choć organ odwoławczy zacytował przepisy art. 151 § 2 i art. 146 § 2, to nie uczynił z nich właściwego użytku. Stwierdził bowiem, że odmowa uchylenia decyzji jest konsekwencją uznania, że w wyniku wznowieniu postępowania zapadłaby decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Oba w/w przepisy budują jedną normę prawną. W jej hipotezie opisano stan, w którym stwierdzono istnienie podstawy wznowieniowej, ale też przewidziano, że "nowa" decyzja co do istoty odpowiadałaby "starej". Dla takiego stanu kierowana do organów dyspozycja zawarta jest w przepisie art. 151 § 2 nakazującym organowi "stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa". Wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej przewidziane jest tylko w przepisie art. 151 § 1 pkt 1 jako następstwo stwierdzenia braku podstawy wznowieniowej. Użyte w art. 146 § 2 kpa sformułowanie "nie uchyla się" nie jest określeniem sposobu rozstrzygnięcia, lecz ogólnym zakazem podejmowania decyzji o uchyleniu.
Dopełnieniem tego zakazu jest wynikający z art. 151 § 2 nakaz wydania decyzji stwierdzającej naruszenie prawa. Skoro więc organ stwierdza, że podstawa wznowieniowa zachodzi, ale wydana po wznowieniu decyzja odpowiadałaby decyzji dotychczasowej, winien postąpić stosownie do tego nakazu. Rzecz w tym, że do takiego, merytorycznego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy w rozpatrywanej sprawie nie był uprawniony. Organ I instancji bowiem swe rozstrzygnięcie oparł na przepisie art. 151 § 1 pkt 1, który ma zastosowanie wówczas, kiedy brak jest podstawy wznowieniowej. Organ ten wyraźnie wskazał, że wnioskujący wznowienie byli prawidłowo o postępowaniu zawiadomieni, nie mogą zatem powoływać się na pozbawienie ich możliwości udziału w tym postępowaniu. Stwierdzenie braku podstawy wznowieniowej obliguje organ do zakończenia postępowania jurysdykcyjnego przez wydanie decyzji o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej.
W takiej sytuacji postępowanie wznowieniowe w ogóle nie wkracza w etap merytorycznego badania, projektowania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy i porównywania go z istniejącą ostateczną decyzją. Co do zasady założyć więc należy, że organ, wydając decyzję w oparciu o przepis art. 151 § 2 pkt 1 ogranicza się do przeprowadzenia postępowania tylko co do przyczyn wznowienia, a nie co do rozstrzygnięcia sprawy. Przyjęcie przez organ rozpoznający odwołanie od takiej decyzji, jako podstawy rozstrzygnięcia, przepisu art. 151 § 2 kpa zamiast przepisu art. 151 § 1 pkt 2, nie jest tylko "kosmetycznym zabiegiem", ale wskazuje wprost, że postępowanie wznowieniowe co do rozstrzygnięcia sprawy zostało przeprowadzone tylko na etapie postępowania odwoławczego. Z całą pewnością stan taki narusza w sposób istotny wyrażoną w art. 15 kpa zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Prawdą jest, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, ustosunkowując się do zarzutów stron, zawarł również uwagi dotyczące meritum sprawy, ale organ odwoławczy nie stwierdził nawet, czy i ewentualnie dlaczego taka treść uzasadnienia decyzji organu I instancji pozwala na przyjęcie, że organ ten przeprowadził postępowanie także "co do rozstrzygnięcia".
Przede wszystkim jednak mogąca powstać na tle treści uzasadnienia decyzji organu I instancji ewentualna niepewność co do granic rozpoznanej sprawy jest istotną wadą tej decyzji. Kwestionując tę decyzję strona porusza się przecież w zakreślonych nią granicach.
Powyższe oznacza, że nie tylko decyzja zaskarżona, ale i decyzja organu I instancji wydane zostały bez zachowania porządku określonego przepisami o wznowieniu postępowania.
Organy obu instancji naruszyły również w sposób istotny przepisy art. 7, 77 i 107 kpa. Przyczyną tego uchybienia była między innymi wadliwa wykładnia przepisów dotyczących stron i zawiadomień w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.
Kwestią podstawową w sprawie było ustalenie kto był stroną w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W przedstawionych aktach administracyjnych nie ma żadnych dokumentów pozwalających na ustalenie kręgu osób zainteresowanych, w tym także T. R. Co prawda znajduje się w aktach "lista stron" (spisana prawdopodobnie dopiero na etapie postępowania odwoławczego), ale w żaden sposób nie została ujawniona metoda i podstawa jej sporządzenia. Dane osobowe i adresy nie stanowią same w sobie źródła interesu prawnego, a tylko taki pozwala na nadanie danej osobie statusu strony postępowania administracyjnego (art. 28 kpa).
W konsekwencji także i to, w jaki sposób organ I instancji, a za nim Samorządowe Kolegium ustaliły, że liczba stron postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przekroczyła 20, pozostało niewyjaśnione. Wytknięte uchybienie ma znaczenie istotne. "Lista", o której wyżej mowa zawiera jedynie [...] pozycje. Ta bliskość granicy (powyżej 20 stron) określonej przepisem art. 46a ust. 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej – ustawy) odsyłającym do art. 49 kpa wymagała szczególnej dbałości w ustaleniu, czy w postępowaniach: zakończonym kwestionowaną ostateczną decyzją i decyzją obecnie zaskarżoną w ogóle zachowany został właściwy tryb zawiadomień. Przy braku odpowiednich ustaleń i stosownych dokumentów nie jest też możliwe stwierdzenie, czy wniosek o wznowienie, a potem odwołanie od decyzji organu I instancji pochodziły od osób uprawnionych. Tę ostatnią kwestię organ odwoławczy pominął milczeniem, a co więcej we własnej decyzji, naruszając przepis art. 107 kpa, nie wymienił nawet wszystkich osób, których odwołania rozpoznał.
Przyjąwszy bezkrytycznie, że w sprawie oceny zachodziły podstawy do zastosowania trybu zawiadomień regulowanego przepisem art. 49 kpa, organy obu instancji w sposób wadliwy określiły relacje pomiędzy tym przepisem a przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu obowiązującym w dacie kwestionowanej w ramach wznowienia decyzji ostatecznej i w dacie decyzji zaskarżonej). Z rozważań organów zdaje się wynikać pogląd, że spełnienie wymagań ustawy dotyczących: dostępu do informacji o środowisku i udziału społeczeństwa w postępowaniu o ocenę, jest równoznaczne z realizacją wymogów z art. 49 kpa. Takie "pomieszanie" przepisów dotyczących różnych zupełnie instytucji prawnych nie znajduje żadnego uzasadnienia. Każda z instytucji: dostęp do informacji o środowisku (dział IV rozdział 1), udział społeczeństwa w postępowaniu w sprawie ochrony środowiska (dział V), oraz postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (dział VI) stanowi obszar odrębnej regulacji.
Dlatego dla wykazania, czy postępowanie w sprawie oceny przeprowadzone zostało w zgodzie z przepisem art. 49 kpa w związku z art. 46a ust. 5 ustawy, nie jest wystarczające stwierdzenie, że organ dochował obowiązków związanych z publikacją informacji o środowisku. Tym obowiązkiem podstawowym, realizowanym poza proceduralnymi ramami toczących się postępowań administracyjnych jest prowadzenie w formie elektronicznej publicznie dostępnych wykazów danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku (art. 19 ust. 6 i nast. ustawy). W wykazie takim winny znaleźć się między innymi: informacja o wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz informacja o wydanej decyzji w tym przedmiocie (art.
19. ust. 1 pkt 4, 4a w związku z ust. 6 ustawy). W wykonaniu obowiązków związanych z zapewnieniem udziału społeczeństwa w postępowaniu organ winien podać do publicznej wiadomości fakt zamieszczenia w opisanym wykazie tych dwóch ostatnio wymienionych informacji (art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2). Ustawa nie precyzuje sposobów upubliczniania, choć zastrzega, że winno to nastąpić także na stronie internetowej, o ile taka jest przez organ prowadzona. Zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu nie jest tożsame z prawidłowym zawiadamianiem stron postępowania administracyjnego. Powinności organu wobec stron postępowania regulują przepisy kpa, w tym, w wypadkach przewidzianych ustawą – art. 49 kpa.
Ani więc samo zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie danych informacji o wniosku i o decyzji, ani nawet podanie do publicznej wiadomości faktu zamieszczenia tych informacji w wykazie nie są równoznaczne z "zawiadomieniem stron o decyzji i innych czynnościach przez obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty sposób". Bez bliższego wyjaśnienia okoliczności nie można więc poprzestać na stwierdzeniu, że zamieszczenie informacji w publicznie dostępnym wykazie jest zarazem obwieszczeniem o decyzji, czy też innym, zwyczajowo przyjętym w danej miejscowości sposobem przekazywania informacji. W aktach sprawy brak jest materiału pozwalającego na stwierdzenie, czy strony postępowań: w sprawie oceny, w sprawie zmiany decyzji i wreszcie nawet postępowania wznowieniowego, były prawidłowo zawiadamiane w trybie art. 49 kpa. Nie zostało wyjaśnione i wykazane gdzie, kiedy i jakiej treści umieszczone zostały obwieszczenia, względnie jaki inny zwyczajowo przyjęty sposób w sprawie zastosowano.
W takich warunkach niemożliwe było prawidłowe ustalenie, czy zachodziła w sprawie podstawa wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, niemożliwe też było ustalenie, czy wniosek o wznowienie złożony został w ustawowym terminie.
Organ odwoławczy, przyjmując (jak wyżej wykazano - co najmniej przedwcześnie), że o wydanej decyzji strony postępowania zostały prawidłowo zawiadomione w trybie art. 49 kpa, jednocześnie termin do złożenia wniosku o wznowienie policzył od daty doręczenia skarżącej znacznie późniejszego pisma zawierającego informację o decyzji. Zgodnie z art. 148 § 2 kpa termin do złożenia podania o wznowienie z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Nietrudno dostrzec, że w rozumowaniu organu zachodzi wewnętrzna sprzeczność. Zawiadomienie wszak stron w trybie art. 49 kpa jest zawiadomieniem (doręczeniem) skutecznym, choćby faktycznie dana informacja do strony nie dotarła. Przyjęcie przez ustawodawcę pewnej fikcji prawnej w tym zakresie jest zabiegiem celowym, mającym służyć między innymi stabilności decyzji administracyjnych. Samo więc to, że określona osoba faktycznie o decyzji dowiedziała się później nie przesądza jeszcze o istnieniu podstawy wznowieniowej. Podstawa ta zachodzić może wówczas, kiedy organ nie uczynił zadość wymaganiom z art. 49 kpa.
Brak rozróżnienia powyższych kwestii doprowadził organ odwoławczy do dalszych i głębszych sprzeczności. Otóż licząc termin do złożenia podania o wznowienie od daty dowiedzenia się przez skarżącą o decyzji, jako istniejącą przyczynę wznowienia organ odwoławczy wskazał nie brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania i o wydanej decyzji, lecz brak "zgodnych z art. 19 i art. 32 ust. 1 ustawy zawiadomień o wydaniu postanowień uzgadniających, o których mowa w art. 51 ust. 2 ustawy". Innymi słowy organ uznał za usprawiedliwione wznowienie postępowania głównego, ale nie z przyczyn w nim ulokowanych, lecz dotyczących postępowań prowadzonych przez organy współdziałające. Na marginesie zauważyć należy, że mówiąc o postanowieniach "uzgadniających i opiniujących" organ przywołał przepis, w którym mowa jest nie o uzgodnieniach, a o postanowieniu organu głównego w przedmiocie potrzeby opracowania raportu oddziaływania i jego zakresu.
W istocie więc nie wiadomo nawet o które postanowienia chodzi: czy o te, które wydano uzgadniając potrzebę i zakres raportu, czy też o te, które wydano uzgadniając, w trybie art. 106 kpa, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Umknęło też zupełnie organowi, że w postępowaniu o zmianę decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań z dnia 2 lipca 2007 r. postanowienia "uzgadniające i opiniujące" w ogóle nie zostały wydane, ponieważ organy współdziałające poprzestały na pisemnym oświadczeniu o podtrzymaniu poprzednio sformułowanych w postanowieniach opinii.
Zupełnie bezrefleksyjnie organy założyły, że wniosek o wznowienie dotyczy zarówno postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., jak i postępowania zakończonego decyzją zmieniającą z dnia [...] września 2007 r. Wszczęte postępowanie wznowieniowe dotyczyło jednocześnie obu w/w postępowań, obu decyzji dotyczy też zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji o odmowie uchylenia. Instytucja wznowienia ze swej istoty ma za zadanie sprawdzenie, czy uznawane przez ustawodawcę za istotne okoliczności związane z konkretnym postępowaniem powodują konieczność wyeliminowania wydanej w tymże postępowaniu decyzji. W rozpatrywanej sprawie decyzje, których dotyczyło wznowienie, wydane zostały w wyniku różnych postępowań, z których każde mogło być dotknięte odrębnymi "wadami". Jeśli w obu tych postępowaniach strony zostały pozbawione możliwości udziału, to oznacza, że oba te postępowania dotknięte są taką samą rodzajowo, ale przecież nie tą samą wadą.
Każde z w/w postępowań zostało przecież przeprowadzone w innym trybie i w innych warunkach. Nie bez znaczenia jest i to, że decyzja zmieniająca z dnia [...] września 2007 r. w treść decyzji zmienianej ingeruje "tylko" w części, nie sposób więc uznać, że to tylko ona kształtuje stan prawny w sprawie.
Opisane uchybienia sprawiają, że ani zaskarżona, ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie mogą zostać utrzymane w obrocie. Konieczne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego od początku, przy uwzględnieniu powyżej sformułowanych uwag dotyczących zarówno przedmiotu postępowania wznowieniowego i jego porządku, jak i właściwej wykładni przepisów art. 46a ust. 5 ustawy w zawiązku z art. 49 kpa.
Dopiero wynik tego etapu postępowania przesądzi o potrzebie zbadania meritum sprawy. Już teraz jednak można zasygnalizować, że zawartość przedstawionych Sądowi akt nie pozwala na weryfikację twierdzeń o zgodności inwestycji z planem zagospodarowania (brak wyrysu z oznaczeniem terenu inwestycji, brak analizy sformułowań części tekstowej planu), ani nawet na określenie rzeczywistego zakresu decyzji zmieniającej (brak materiału graficznego i wyjaśnień).
Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił decyzje organów obu instancji, orzekając o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w/w ustawy.