Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. sygn. akt [....] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej obowiązek ponoszenia opłat.
Powyższe postanowienie, wobec niemożności doręczenia go adresatowi zostało w dniu 28 stycznia 2016 r. pozostawione przez listonosza na okres 14 dni w Urzędzie Pocztowym. Z pieczęci odciśniętej na pierwszej stronie koperty zawierającej postanowienie oraz naniesionego tam zapisku listonosza wynika, że korespondencja ta była powtórnie awizowana w dniu 5 lutego 2016 r. Natomiast w dniu 08 lutego 2016 r. - przesyłka została zwrócona do nadawcy, ze względu na niepodjęcie jej w terminie przez adresata.
W dniu 27 maja 2016 r. M.B. odebrała powyższe postanowienie osobiście.
Pismem z dnia 8 września 2016 r.(data stempla pocztowego 10.09.2016 r.) na powyższe postanowienie skargę złożyła skarżąca M.B.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą sąd administracyjny obowiązany jest ocenić jej dopuszczalność, w tym dopuszczalność drogi sądowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2016.718 dalej jako p.p.s.a.), jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne, sąd skargę odrzuca.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (tak też w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 marca 2004 r., sygn. akt I SA 2813/03).
Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., którym Kolegium odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej obowiązek ponoszenia opłat.
Zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji.
Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. M.B. wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy i postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r. znak [....] Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., znak [....].
Z powyższych względów skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. o czym orzeczono jak w sentencji.