Uzasadnienie
Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 13 listopada 2020 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych sprzeciwu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu poprzez:
- - podpisanie sprzeciwu przez osoby uprawnione do reprezentacji spółki,
- - podanie numeru KRS, a w przypadku jego braku- numeru identyfikacyjnego REGON albo numeru w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numeru identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osoba fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania na podst. art. 46 § 2 pkt. 1c p.p.s.a.,
- - złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu wykazującego umocowanie do udzielania pełnomocnictw i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej.
Zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 4 grudnia 2020 r. strona skarżąca została wezwana, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), do uiszczenia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu wpisu sądowego w wysokości 100 zł.
Wezwania zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 9 grudnia 2020 r. Mimo upływu zakreślonego terminu, zarządzenia sądu nie zostały wykonane.
Stosownie do art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę gdy w nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków skargi. Zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Na marginesie należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 64c § 1 p.p.s.a. sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ błędnie pouczył strony postępowania, że od decyzji (w pouczeniu jest mowa o postanowieniu) przysługiwała skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a termin na jej wniesienie wynosił 30 dni. Zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 11 września 2020 r., natomiast sprzeciw (mylnie określony jako skarga) został wniesiony w dniu 10 października 2020 r., a więc po upływie zakreślonego ustawą terminu. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że jeżeli w zaskarżonej decyzji organ błędnie pouczył o możliwości wniesienia skargi i 30 - dniowym terminie do jej wniesienia, to powyższa okoliczność powinna być wzięta pod uwagę przez sąd, bowiem zgodnie z art. 112 K.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia.
Wskazuje się w związku z tym, że konsekwencje obowiązywania art. 112 K.p.a. powinny być jednolite na drodze postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, zatem w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania/sprzeciwu, które wpłynęło z zachowaniem terminu błędnie podanego w pouczeniu, organ/sąd obowiązany jest je rozpatrzyć bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu (zob. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz"., Warszawa 2017 r., str. 621, postanowienia NSA: z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt II OZ 1206/17, z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 263/19, z 12 marca 2020 r., sygn. akt II OZ 240/20 dostępne w CBOSA). Dlatego też, mimo wniesienia sprzeciwu z uchybieniem terminu, sąd umożliwił stronie skarżącej uzupełnienie jego braków formalnych i fiskalnych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji postanowienia.