Uzasadnienie
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 3 czerwca 2013 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej opłatę adiacencką J.N. zawarła wniosek o zwolnienie jej od kosztów postępowania.
W związku z tym, że wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, stronie został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie J.N. uzupełniła brak. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód z emerytury wynosi 1.211,25 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom o powierzchni 53 m² oraz nieruchomość rolna wielkości 0,20 ha. Nie dysponuje ona zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Jest biedną emerytką mieszkającą samotnie. Miesięczne koszty utrzymania strony wynoszą łącznie 570 zł i przedstawiają się następująco: 240 zł węgiel, 60 zł prąd, 50 zł gaz, 40 zł telefon, 180 zł leki. Ponadto strona opłaca ubezpieczenie w kwocie 300 zł rocznie i podatek 120 zł rocznie. Koszty utrzymania są wysokie, dlatego stronie ledwo starcza środków na zakup żywności.
Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi odstępstwo od generalnej zasady wyrażonej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zatem instytucja prawa pomocy winna być stosowana jedynie w przypadkach wyjątkowych, gdy wnioskodawca nie posiada żadnych lub wystarczających możliwości sfinansowania kosztów postępowania.
Zgodnie z art. 246 § 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 p.p.s.a.).
W ocenie orzekającego skarżąca uwiarygodniła w sposób wystarczający i skuteczny, że nie posiada środków na pokrycie kosztów sądowych w zainicjowanym postępowaniu. Jedynym źródłem utrzymania J.N jest pobierane przez nią świadczenie emerytalne w wysokości 1.211,25 zł. Skarżąca jest inwalidką I grupy, cierpiącą na liczne schorzenia. Na konieczne utrzymanie i leczenie strona wydaje połowę środków z pobieranej emerytury. Druga część świadczenia wystarcza jedynie na pokrycie kosztów skromnego wyżywienia. Wnioskodawczyni nie dysponuje przy tym żadnymi oszczędnościami, ani przedmiotami wartościowymi, które mogłaby spieniężyć.
Przedstawiona sytuacja materialna pozwala na stwierdzenie, że J.N. spełnia przesłanki przyznania jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych, nie jest ona bowiem w stanie ponieść tych kosztów we własnym zakresie bez uszczerbku w koniecznym własnym utrzymaniu. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.