Uzasadnienie
Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...].11.1998 r. znak [...] nałożył na S. S. i J. S. obowiązek przedłożenia w terminie do 30.12.1998 r. ekspertyzy stanu technicznego budynku mieszkalnego frontowego usytuowanego na posesji przy ul. [...] w K. Na to postanowienie zostało wniesione zażalenie i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia [...].01.1999 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia ww. zażalenia.
W dniu 24 lutego 1999 r. skarżący S. i J. S. wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie skargę na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...].11.1998 r. oraz postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 1999 r. Skarga na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozpoznawana jest w odrębnym postępowaniu.
W skardze na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...].11.1998 r. wydane w pierwszej instancji skarżący podnieśli, że są tylko współwłaścicielami w - nieruchomości i tym samym niezasadnie jedynie ich obciążono obowiązkiem przedłożenia ekspertyzy. Skarżących nie stać na tak duży wydatek i nie mogą podejmować decyzji w imieniu innych osób. Skarżący wnieśli o zbadanie, czy rzeczywiście w tej sprawie sporządzenie ekspertyzy jest konieczne.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że organ odwoławczy nie rozpoznawał w tej sprawie zasadności nałożenia na skarżących obowiązku przedłożenia ekspertyzy i w tym zakresie zarzuty skargi są niezasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
W dniu 24 lutego 1999 r. skargę na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...].11.1998 r. wnieśli skarżący S. i J. S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.
W tej sprawie właściwym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na postanowienia organów jednostek samorządu terytorialnego na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie skargi wniesione przez skarżących w jednym piśmie podlegają odrzuceniu.
Skarżący wnieśli skargę na postanowienie organu l-instancji (Prezydenta Miasta) zarzucając brak merytorycznego uzasadnienia nałożenia na nich obowiązku.
Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę skutecznie można wnieść na postanowienie ostateczne wydane w toku postępowania administracyjnego, czyli postanowienie organu II-instancji. Tak wynikało to - w dacie wnoszenia skargi w tej sprawie - z art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 i Nr 104 z późn. zm.) i taki pogląd prezentowało orzecznictwo sądowe na podstawie tego artykułu (np. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19.02.1997 r., sygn. akt III SA 1/96, opub. w Glosie 1998/2/29). Pod dniu 1 stycznia 2004 r. podstawą odrzucenia skargi wniesionej od postanowienia organu l-instancji jest art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
W związku z tym, że w tej sprawie zachodzi przesłanka odrzucenia skargi skarżących, wniesionej na postanowienie organu pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie mógł orzekać co do zasadności merytorycznych zarzutów podniesionych w skardze.
W związku z tym należało orzec jak w sentencji postanowienia.