Uzasadnienie
[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem nr [....] z dnia 11 sierpnia 2016r. znak: [....], na podstawie art. 58 oraz art. 59 § 2 w związku z art. 123 kpa odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania D.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia 2 września 2015 r. znak: [....].
W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż postanowieniem nr [....] z dnia 6 czerwca 2016 r. znak: [....], [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie akt 134 kpa stwierdził, że odwołanie D.P. i I.P. z dnia 17 września 2015r. wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia w art. 129 § 2 kpa. Następnie w dniu 4 lipca 2016 r. wpłynął wniosek D.P. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji PINB w L. z dnia 2 września 2015 r. znak: [....]. W ocenie organu wniosek ten został wniesiony z uchybieniem 7 dniowego terminu o jakim stanowi art. 58 § 2 kpa. Postanowienie stwierdzające, że odwołanie D.P. i I.P. wniesione zostało z uchybieniem terminu, z którego skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, zostało jej doręczone w trybie art. 43 kpa w dniu 13 czerwca 2016 roku. Termin do złożenia wniosku upływał w dniu 20 czerwca 2016 roku, a wniosek został nadany u operatora pocztowego w dniu 27 czerwca 2016 roku, a zatem po terminie.
Skargę na powyższe postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła D.P. zarzucając naruszenie art. 58 § 2 oraz art. 43 kpa, poprzez wydanie błędnego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu wobec uznania przez organ, iż chwila doręczenia przesyłki I.P. zawierającej postanowienie nr [....] z dnia 6 czerwca 2016 r. znak: [....], była tożsama z ustaniem przyczyny uchybienia terminu. Tymczasem skarżąca znajdowała się wówczas poza miejscem zamieszkania, u [....] w okolicach Z. i dopiero w dniu powrotu tj. [....] czerwca 2016r. zapoznała się z postanowieniem z dnia 6 czerwca 2016r. z którego dowiedziała się o doręczeniu decyzji PINB w L. z dnia 2 września 2015 r. w dniu 3 września 2015r., a nie jak sądziła 4 września 2015r.
W ocenie skarżącej, organ źle zinterpretował 58 § 2 kpa w zw. z art. 43 kpa. Organ przyjął, że ustanie przyczyny uchybienia terminu nastąpiło z momentem odbioru przesyłki przez jej męża. W ocenie skarżącej, termin początkowy do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie może być tak samo liczony jak termin do wniesienia środków odwoławczych. Zgodnie bowiem z art. 58 § 2 kpa, prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, natomiast wedle art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W związku z tym w ocenie skarżącej organ bezpodstawnie zastosował art. 43 kpa i tym samym błędnie przyjął, iż z momentem doręczenia jej mężowi przesyłki, skarżąca dowiedziała się o uchybieniu terminu i od tego momentu należy liczyć bieg terminu do złożenia przez nią wniosku o przywrócenie terminu.
W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, a argumenty w niej podniesione są w pełni trafne.
Dlatego jedynie w ich uzupełnieniu należy wskazać, że czym innym jest formalny sposób ustalenia daty doręczenia aktu administracyjnego, służący obliczeniu terminu do wniesienia od tego aktu środka odwoławczego, a czym innym jest ustalenie daty, od której należy liczyć termin dla złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Jak trafnie wskazuje się w skardze, odwołanie wnosi się w terminie liczonym od dnia doręczenia decyzji stronie. Datę doręczenia ustala się formalnie, a dla rozpoczęcia biegu do wniesienia odwołania, czy zażalenia w ogóle nie jest konieczne aby strona zapoznała się z treścią doręczonego jej aktu administracyjnego, a nawet aby wiedziała, że takie doręczenie zostało jej formalnie dokonane.
Termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu, zgodnie z art. 58 § 2 kpa, należy natomiast liczyć od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Pomiędzy datą formalnego doręczenia aktu administracyjnego - z którego treści wynika fakt i okoliczności, wskazujące na wniesienie odwołania po terminie - a datą ustania przyczyny uchybienia terminu, nie musi zachodzić tożsamość. Dlatego o ile jest prawidłowym ustalenie, że zgodnie z dyspozycją art. 43 kpa, datą doręczenia skarżącej przesyłki zawierającej postanowienie nr [....] z dnia 6 czerwca 2016 r. znak: [....] o stwierdzeniu odwołania z uchybieniem terminu jest 13 czerwca 2016 roku, o tyle błędnym jest pogląd organu, że datę tę automatycznie należy uznać również za moment ustania przyczyny uchybienia terminu. W sytuacji kiedy skarżąca nie odebrała osobiście przedmiotowej przesyłki, ponieważ przebywała poza miejscem zamieszkania, taki pogląd mógłby być prawidłowy, jeśli organ dokonałby ponadto ustalenia, że skarżąca również w tym dniu z treścią postanowienia się zapoznała - np. drogą telefoniczną. Takich ustaleń w sprawie brak.
Dlatego w ponownym postępowaniu - uwzględniając wyżej przedstawione poglądy oraz okoliczności przytoczone przez skarżącą - organ ustali datę ustania przyczyny uchybienia terminu. Jeśli wniosek został złożony w terminie 7 dni od jej ustania, organ merytorycznie oceni jego zasadność. Jeśli uzna, że wniosek jest uzasadniony, rozpozna wniesione odwołanie, stosując się na zasadzie analogii do poglądu wyrażonego w przywołanych w zaskarżonym postanowieniu wyrokach NSA.
W związku z wydanym w dniu 11 sierpnia 2016r. postanowieniem Nr [....] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, należy przy tym dodać, że niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminowi wniesienia odwołania są odrębnymi instytucjami proceduralnymi (wyrok NSA w Warszawie z dnia 10 listopada 1998 r., III SA 898/97, LEX nr 35125), a zatem wniesienie odwołania po terminie nie oznacza niedopuszczalności odwołania. Inne są bowiem przyczyny stwierdzania niedopuszczalności odwołania, a inne stwierdzania uchybienia terminowi wniesienia odwołania (wyrok NSA w Lublinie z dnia 17 czerwca 1998 r., I SA/Lu 602/97, LEX nr 34310). Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn przedmiotowych, jak też z przyczyn podmiotowych. W pierwszej grupie wymienić można brak przedmiotu zaskarżenia, wyłączenie możliwości wniesienia środka odwoławczego lub wyczerpanie przysługujących środków odwoławczych. Do podmiotowych przyczyn niedopuszczalności odwołania zalicza się przypadki wniesienia środka zaskarżenia przez osobę niemającą do tego legitymacji bądź przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2007 r., II OSK 1661/06, LEX nr 425381).
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.