Uzasadnienie
W dniu 17 lipca 1997 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wpłynęła skarga E.F. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 1997 r., znak: [...] utrzymującą w mocy poprzedzającą ją decyzję nakazującą rozbiórkę samowolnie wybudowanego ustępu suchego.
Po wniesieniu skargi skarżący E.F. zmarł. Następcami zmarłego są L.F. i A.D.
W piśmie z dnia 2 października 2012 r. L.F. i A.D. oświadczyły, że sprawa ta ich nie interesuje.
W ocenie Sądu takie oświadczenie o braku zainteresowania sprawą przez następców prawnych po zmarłym oznacza, że ci następcy prawny nie są zainteresowani rozpoznaniem tej sprawy. Oznacza to więc, że skargę cofają.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz.270) zwanej dalej "P.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W niniejszej spawie żadna z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek uniemożliwiających uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne nie zachodzi. Sąd nie dopatrzył się uchybień skutkujących nieważnością kwestionowanego aktu ani nie stwierdził, by cofnięcie skargi zmierzało do obejścia prawa. Zatem cofnięcie skargi przez następców prawnych po skarżącym należy uznać za dopuszczalne i skuteczne.
W związku z powyższym biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało postępowanie sądowe w tej sprawie umorzyć.